Ρяιиcєss Diaяÿ's Blog

Princess's profileΡяιиcєss DiaяÿPhotosBlogLists

<< First < Previous Next > Last >>

40*อุบัติเหตุเสี้ยววินาที


	13 เมษายน 52 สดๆ จะๆ กันเมื่อกี้ บ่ายโมงได้ ออกจากบองมาเช่ ขึ้นแท็กซี่ วิ่งปราดมาติ๊ดเดียว บนถนนโล่งๆ ก็ได้เรื่องเลย นั่งมา ถึงหน้าตลาดประชานิเวศน์ รถก็ไปชนเข้ากับมอไซด์ พ่อ แม่ ลูก อายุรุ่นๆ เด็กไม่น่าเกิน 3 ขวบ (มอไซด์อยู่ตรงกลางถนนพอดี เหมือนรอรถอีกเลนเพื่อเข้าซอย) ฉันอยู่ในแท็กซี่คันนั้น พริบตาเดียว ตัวลอยไปกระแทกเบาะด้านหน้า ทันทีที่เห็นว่ามอไซด์ล้ม ก็วิ่งกรูไปช่วยงัดเอาคนเจ็บออกมาก่อน คุณแม่ที่ซ้อนหลังสุดไม่เป็นอะไร เพราะเธอกระโดดลงจากรถทัน แต่เด็กโดนมอไซด์ทับ!! คุณพ่อไม่สนใจใครทั้งสิ้น เดินตรงมาหาแท็กซี่ ผลักอก พร้อมกับด่าทอด้วยถ้อยคำรุนแรง ฉันยกมอไซด์คนเดียวไม่ไหว แต่ก็ไม่มีคนมาช่วย คนเริ่มรวมตัวกันล้อมรถทั้งสองจนหนาตา มีมอไซด์ส่งพิษซ่าคันนึง ผ่านมาตะโกนด่าคุณพ่อคนนั้นว่า มึงไม่อายหรอ ซกคนแก่ ความเดือดดานมันทำให้คุณพ่อคนนั้นคลั่งไล่ฟาดงวงฟาดงา กับคนส่งพิษซ่า เด็กร้องดังกว่าเดิม ฉันไม่เห็นบาดแผลจากเด็ก แต่ก็ไม่แน่ใจว่าข้างในร่างกาย จะมีอะไรแตกหัก หรือเลือดตกมั่งมั้ย? นั่นคือสิ่งที่กังวล!! ระหว่างคู่กรณีวิวาทคนที่นั่งมากับฉันกำลังลงไปห้ามมวย เลยตัดสินใจพาคุณแม่คนนั้นไป ร.พ. ริ้วเลือดเริ่มซึมมาจากหัวของเด็ก มันทำให้ฉันกลัว ถึง ร.พ. แจ้งกับบุรุษพยาบาลว่าเด็กเจอเหตุการณ์อะไรมาบ้าง คนบางคนแทนที่จะพาเด็กเข้าพบหมอ แต่กลับยืนถามด้วยความสังสัย ว่าที่ไหน? ทำไมเค้าถึงลืมหน้าที่ตัวเองอย่างนั้นล่ะ พยาบาลมาบอกให้กรอกประวัติคนไข้ (ซึ่งประกอบด้วย ชื่อ อายุ น้ำหนัก ชื่อพ่อ ชื่อแม่เด็ก) ก่อนทำการรักษาให้ตายเถอะฉันไม่ได้เป็นแม่ของเด็ก แล้วเด็กก็เล็กเกินกว่าที่จะตอบคำถามของคนพวกนั้น เขาจะรอจนกว่าเราจะกรอกข้อมูลให้เสร็จ ถ้าเด็กเลือดคลั่งในสมองป่านนี้คงโคม่าไปแล้ว คุณแม่เด็กก็งง คือกว่าฉันจะให้คุณแม่เด็กกรอกประวัติ มันก็กินเวลาไป สัก 10 นาทีได้ หมอตัดสินใจให้ทำการเอ็กซเรย์lสมอง ผลโอเค แต่ก็ไม่ได้วางใจ ต้องรอดูว่าอีกสอง สาม วัน เด็กจะมีอาการอวกมั้ย? พ่อเด็กยังไม่มาขณะที่แท็กซี่เดินมาหาแล้วยกมือไหวฉัน!! เขาขอบคุณเป็นใหญ่เป็นโต มีเพื่อนๆ ของแม่เด็กเป็นผู้ชายอายุสัก 19 - 20 ได้ เดินมากันสองคนล้อมฉันไว้ พวกเขาใส่ขาเดฟ ลักษณะเหมือนเด็กเทคนิค เทคโน มันทำให้ฉันใจสั่น แต่พยายามข่มความกลัวแล้วถามไถ่ถึงพ่อเด็กว่าน่าจะมาให้หมอเช็ค ร่างกายนะ เพราะเขาเจ็บหนักกว่าใครๆ ผู้ชายขาเดฟก็พูดกับฉันแบบสุภาพว่า ผมโทรติดต่อไม่ได้เลยตอนนี้ เรารอพ่อเด็กกันอยู่ พ่อเด็กเดินมาด้วยท่าที่แข็งกร้าว เดินมาหาแท็กซี่คู่กรณี ที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉัน แล้วพูดว่าผมขอโทษนะครับลุง?! มันทำให้บรรยากาศเริ่มคลี่คลายคนที่นั่งมากับฉันก็เข้าไปโอบ คุณพ่อคนนั้นเบาๆ แล้วบอกเขาว่าดีมากเลย คุณลุงก็บอกไม่เป็นไร คู่กรณีเริ่มคุยกันระหว่างที่อยู่กลางท่ามสายตาพยาบาล (ที่อยากรู้เรื่องราว) มันลงเอยด้วยดี ฉันกำลังเตรียมตัวไปเชียงใหม่คืนนี้ ส่วนเพื่อนฉันกำลังจะไปเมกาวันอังคารแล้วจู่ๆ ก็เกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้นมา เราทั้งคู่ก็ไม่ได้ร่ำรวยเงินทอง แต่เพื่อนฉันก็ควักตังค์จ่ายค่าพยาบาล ให้คนเจ็บ แบบไม่ได้หวังเงินคืน เลยมีความรู้สึกว่านี่อาจเป็นการกำหนดมาของฟ้า ให้เราได้สร้างกุศลก่อนที่เรากำลังจะเดินทางไกลก็ได้ ก่อนกลับบ้านเดินบ่นกับเพื่อนว่าทำไมนะช่วงนี้มักมีแต่เรื่อง เข้ามาให้เราพบเจอ เพื่อบอกฉันว่าก็นี่แหละ เราจะได้เรียนรู้ และระวังตัว ถ้าวันหนึ่งฉันเป็นแม่คนเจอเหตุการณ์แบบนี้บ้าง สิ่งที่ต้องทำลำดับแรกคือมีสติ อย่าปล่อยให้ความเกลียดชัง ความคับแค้น ความโกรธเข้ามา จนลืมหน้าที่ว่าสิ่งไหนควรทำ ก่อนหลัง ไม่อย่างนั้นเด็กที่ถูกมอไซด์ทับอาจตายก็ได้ สงกรานต์ปีนี้ ขับขี่ ระมัด ระวังกันด้วยนะคะ :D ............................................................................... princess

April, 2009 5:52 PM | Add a comment | Read comments (3) | Permalink | Blog it

39*แมวกับหมา


	แมวกับหมาอาศัยอยู่ในบ้าน เฝ้าเรือนชานรับใช้เจ้านายใหญ่ แมวเฝ้าหนูเป็นเจ้าเฝ้าเรือนใน หมาเป็นใหญ่เฝ้าใต้ถุนรู้คุณคน มาวันหนึ่งถึงที่มีปากเสียง ต่างถกเถียงท้าทายโกลาหน สุนักใต้กระโดไม่เจียมตน ชอบยกหางอวดคนน่าละอาย เป็นสุนักใต้ถุนไร้คุณค่า ชอบเลียแข้งเลียขาหน้าแหนงหน่าย คอยกัดเพื่อนเห่าพระประจบนาย ถูกคนไล่ขับออกนอกสังคม แมวหน้ามนกัดด่าหมาห่างสั่น สุดอดกลั้นคอเอียงขึ้นเสียงขรม กระโดดกัดแมวตบหลบเล็บคม ไม่ยอมก้มหัวกันแต่นั้นมา ต่างฝ่ายต่างจริตต่างนิสัย ที่ต่างฝ่ายต่างใหญ่ต่างกล่าวหา ต่างไม่ยอมออมอดไม่ลดรา วิสัยสัตว์แมวหมาพอพอกัน ผัวเมียเป็นศัตรูไม่อยู่สุข บ้านเรือนลุกเป็นไฟไม่สร้างสรรค์ แมวแยกเขี้ยวเหลียวมาหมาแยกฟัน ทะเลาะกันทำไมก็ไม่รู้ (กูแหละเซ็ง) ไม้ร่ม

March, 2009 11:08 PM | Add a comment | Read comments (3) | Permalink | Blog it

38*ค้นพบศักยภาพ


	หายไปหายวันเลยค่ะ พักงานราษฏร์ ลุยงานหลวง หาโลเคชั่นถ่ายสินค้า ที่เสม็ดมา แต่วันนี้ เค้ากลับมาแล้วนะตะเอง... *38ค้นพบศักยภาพ เป็นตอนต่อจาก 37ทำเองได้ง่ายจัง* อ่านย้อนหลัง คลิกที่นี่ค่า เมื่อกี้ แอบเห็นเมล็ดพันธุ์ของพี่ตุ๊กตา ผลิใบคู่แรก ให้เราได้ชื่นใจกันแล้วแหละ เมล็ดของฉันยังไม่งอกเลย แซด มีเพื่อนแซวว่า สังสัย มะเขือเทศแกคงเท่งทึงไปแล้วมั้ง? โหย เสียจิตเลย!!! ดูมันพูดดดด เอาละคงต้องใช้เวลากับการรอคอยสักหน่อย เอาใจช่วยกันด้วยนะคะ ... วันเสาร์ที่ 28 กุมภาพันธ์ 2552 จากตอนที่แล้วตัดบทไปหลายชอตค่า ขอย้อนความที่ยังไม่ได้เล่าไปติ๊ดนึงนะ จริงแล้วก่อนที่เราจะโซ้ยมือเย็นกัน พี่ๆ ทีม RBS ขอเสียงว่าใครสนใจไปอ่างเก็บน้ำมั่ง? เดินไปนะ ประมาณ 20 นาที ไอ้เราก็คิดนะ ว่าเด็กๆ อ่ะ เดินแป๊บเดียวเอง จะพลาดได้ไง คุณขา ความจริงมันไม่ใช่? เดิน 20 นาที บนดอย นี่เหมือนจ๊อกกี้งสัก 3 ชั่วโมงได้ ขาลากกกกก ลิ้นนี่ห้อยย้อยจะไปแตะตาตุ่มอยู่แล้ว ครับพี่น้อง!!! แต่พอขึ้นมาถึงอ่างเก็บน้ำนะ ลืมเหนื่อยสนิท ความที่ใสราวกับกระจก มันห้ามใจไม่ได้จริงๆ ฉันยังวางของไม่เสร็จเลย ป๊าบบบ เสียงน้ำกระจายมาจาก ตาชายยอด สักพักมีอีก 3-4 ป๊าบตามลงมาเป็นระยะ โอ้ย...ไม่ไหวแล้วนะ คือ อยากลงมั่งไง แต่ก็กลัว กลัวเพราะพี่โจ้บอกว่า มันลึกอ่ะ มิดหัว!!! ไอ้เราก็ว่ายน้ำไม่แข็ง ตัวก็ไม่ใช่เล็กๆ นะ ตาโดมค่า ลอยคอทำอะเลิร์ท มาก คุณนอธท์ บอกว่าโดดเลย น้ำเย็นเย็นฉ่ำชื่นใจ แล้วชีก็ว่ายไป อย่างมีความสุข เปิ้ลหนองแขม บอกพี่หนูกลัว แต่อยากเล่นนะ เธอค่อยๆ หย่อนตูดลงไปก่อน เกาะอยู่ขอบแพอย่างนั้น พี่โจ้บอกโดดเลยอย่ากลัว ผมอยู่ งมได้?! อ้ายยยย...กำลังใจล้นหลาม ไม่ไหวและ เอาขาไปหย่อนๆ ดูดิ๊ เย็นจริงๆ ด้วย ระหว่างความรู้สึก มันกำลังขัดแย้งกับเหตุผล รบรากันในหัว ว่าจะโดด ไม่โดดดี ก็มีเสียงน้ำกระเด็น เป็นจ๋อมเล็กๆ ดังมาจากข้างหน้า หันไปดูเห็นน้องทาน วัย 4 ขวบครึ่ง จ้วงน้ำด้วยเบสิก ท่าหมาลอยคอ ไอ้เรางี้อึ้ง!!! ดูน้องดิ ทุกคนฮือเลย ดูน้องว่ายน้ำกันใหญ่ ดิฉันเลยค่อยเอาขาแหย่ลงไป กระดึ๊บ อีกนิดนึง ตูมมมมม...ลงมาอยู่ในน้ำแล้ว แม่เจ้า...ฉันว่ายน้ำได้แล้วนะ ฉันทำได้แล้ว ท่าหมาลอยคอ ตลอดชีวิตไม่เคยลงเล่นน้ำในระดับที่ยืนไม่ถึงมาก่อน คือ ถ้าไม่เซฟก็จะไม่เสี่ยง เลยว่ายน้ำไม่เป็นสักที ถ้าไม่ใส่ห่วงชูชีพ ก็ไม่คิดโดดทะเลอ่ะว่างั้น แต่วันนี้ ฉันทำได้แล้ว ตั้งแต่นาทีนั้น ก็ว่ายไปมาอยู่แถวๆ ริมขอบแพ ไม่มีใครรู้หรอกว่า ฉันดีใจมากแค่ไหน มันเกิดความภูมิใจในตัวเองลึกๆ นะ ทีนี้จะไม่ต้องเป็นภาระให้ใครดูแล อีกต่อไป เพราะ กูว่ายน้ำเป็นแล้วโว้ยยยยย อยากตะโกนให้โลกรู้จริงๆ ว่ายไปมาสักพักก็จะขึ้นแพกลับกัน อีฉันยังอยู่ในน้ำ!!! หาทางขึ้นแพไม่ได้ โอ้ววว มายกอดดด พระเจ้าช่วยกล้วยทอด อีตอนลงก็โออยู่ อีตอนขึ้นอ่ะลืมคิดนะ คนเรา เดือนนี้มี 28 วัน แหม๋อยากให้มีสัก 32 วันนะ คุคุ ... วันอาทิตย์ที่ 1 มีนาคม 2552 ตื่นมาเพาะอุณหภูมิ อันหนาวสะท้านตอน ตี 4 เข้าส้วม ทำภาระกิจส่วนตัว ตามที่คุณโจนบอก กินให้เต็มที่ ขี้ให้เต็มส้วม ขี้ เยี่ยว ของขวัญสู่ผืนดิน ขี้ ผ่านกระบวนการย่อยด้วยอินทรีย์สาร 6 เดือน เปลี่ยนหน้าตาแสนอัปลักษณ์ เป็นดินดำ เยี่ยว ส่วนประกอบหลักจากยูเรีย ไปยืนปล่อยแถวก่อผักได้เลย แล้วรดน้ำตาม เพื่อละลายความเข้มค้นให้จางลง ก่อนหน้านี้ก็รับไม่ได้นะ ที่คนจีนอ่ะ ตักขี้ขึ้นมาจากส้วม ใส่ในหลุม เพื่อหมัก ทำปุ๋ยก่อนรดผัก มันเหลืองอี๊ ซะขนาดนั้น ใครเห็นแล้วก็แหวะกันทุกรายอ่ะ เดี๊ยนด้วยคนนึง รังเกียจซ้า... แต่พอมาที่นี่ ได้ลงมือทำปุ๋ยอินทรีย์เองไง ใส่ขี้วัวธรรมดาอ่ะ แต่ดิฉันดันไปถามพี่โจ้ว่าทำไม ที่นี่ ใช่ขี้วัวรดผัก ใช้ขี้คนรดต้นไม้ แกเลยจัดให้ พาไปดูขี้คน (ที่หมักเป็นปุ๋ย) งานเข้าครับ กูไม่น่าหาเรื่องเล๊ยยยย... หน้าเบ้เลยอ่ะ แต่ก็ไปนะ เอาแล้ววุ้ยพี่โจ้จะเปิดหลุม ขี้ ให้ดูแล้ววววว มันต้องแหวะแน่ มันต้องอี๊แน่ มันต้องมีแมงวันหัวเขียวบินให้รึ่มแน่ มันต้องงั้น งี้ งู๊น?! จินตนาการไปไกลกว่าปัญญา ครับพี่น้อง พอเหลือบตาไปมอง เห็นเป็น ดินดำอ่ะ ไม่มีกลิ่นเหม็น ไม่ซกมก ไม่เป็นอย่างที่คิดวุ้ย เขาถึงบอกไงว่าอย่ามองอะไรด้วยตา ให้รับรู้ด้วยใจ เราก็จะเห็นสิ่งที่ถูกซุกซ่อนอยู่ภายใน อีฉันจึงเข้าใจ และไม่มีความรังเกียจ ขี้ อีกต่อไป แล้วพี่ตุ๊กตาก็ให้มุมมองว่า ที่นี่ การเอาขี้คนไปรดต้นไม้ อาจเป็นเพราะ คนเรากินหลายอย่าง กากที่ย่อยออกมามันไม่น่ามีอาหารสำหรับผักมากนัก ไปรดต้นไม้ดีก่า แต่ถ้าคนจีนเนี่ย เขากินผักกันมากอยู่แล้ว อินทรีย์สารที่ได้มันต่างกัน เขาถึงนำมารดผักได้ พี่แคทสอนเราให้เอามือจ้วงไปเลยในกองปุ๋ยเลย การใช้มือของเรา สามารถกะความพอดีของส่วนผสมได้ ฉันทำนะโดย ที่ไม่ลังเลใจ และไม่รู้สึกสกปรก นิ้วมือของเรา ล้างได้ อย่าลืม จริงๆ แล้วหากวันไหนขาดคอมนี่ ดูเหมือนว่ากลายเป็นคนง่อยในทันที หาอะไรไม่เจอก็กูเกิ้ล เสียภาษีตอนนี้ไม่ต้องขับรถไปแล้ว เขาออนไลน์กัน คิดถึงบ้านก็โทรหา หรืออีเมล์มาบอกนัดเจอเพื่อนฝูง ไปบอกมันในฮิ 5 ก็ง่ายดี ถ้าอยู่หน้ามอนิเตอร์ทั้งวันก็ แซตค่า อย่าไปเสียงเงินทองเม้าท์ แต่คุณรู้อะไรมั้ยคะ? ว่าฉันขาดอะไร ฉันขาดปฏิสัมพันธ์กับคนชิดใกล้ ฉันไม่สามารถพึ่งพาตัวเองได้ ทั้งๆ มี หนึ่ง สมอง สองมือ ฉันมีจิตนาการล้นเหลือ แต่ขาดประสบการณ์ ถ้าวันไหน ไฟเกิดดับขึ้นมา คอมใช้ไม่ได้ ฉันคงทำได้แค่นอน ปลง!!! แต่วันนี้ฉันรู้แล้วว่าตัวเองทำอะไรได้บ้าง ฉันค้นพบความสามารถหลายอย่าง ที่ไม่เคยถูกแงะมาใช้เลยก่อนหน้านี้ ... โดยที่ไม่ต้องใช้คอม ไม่ต้องใช้เงิน ไม่ต้องใช้ความรู้ระดับเกียรตินิยม ฉันว่ายน้ำได้นะ ว้าวววว ฉันทำปุ๋ยใช้เองได้ ฉันปลูกผักก็ได้ กินอาหารปราศจาก การตัดแต่พันธุ์กรรม ร่างกายไม่อ่อนแอ ฉันร้องเพลงได้ ถึงแม้แฮปปี้เบริทเดย์ มันอาจจะไม่เพราะ แต่มันออกมาจากความจริงใจนะ ฉันสามารถสร้างบ้านได้เองได้ด้วย แอ่น...แอ๊น... แล้วฉันก็เข้าครัวเป็น ให้ตายเถอะ ทำได้มากกว่าเมนูไข่ สุดยอดอ่ะ แล้วฉันก็ไม่ได้เป็นเด็กผู้หญิงขี้โรคอีกต่อไป วู้... ในเมื่อปัจจัย 4 สิ่งที่คนเราขาดไม่ได้ เราสร้างได้เองทั้งนั้น แล้วชีวิตมันยังต้องการอะไรมากกว่านี้รึไง? ส่วนเวลาที่มีเหลือเฟือ ก็เอามาใช้ชีวิตอยู่กับคนที่ฉันรัก และเขาก็รักฉัน แหม๋ โรแมนติกซ้า คุคุ วันอาทิตย์ที่ 1 มีนาคม 2552 วันนี้เราคงต้องราจากเพื่อนๆ อาสากันแล้ว วันพิเศษของคนพิเศษ เมื่อเปิ้ลหนองแขม บอกพวกเราว่า ช่วงที่มาทำกิจกรรมที่นี่ ตรงกับวัน คล้ายวันเกิดพอดี เค้าก็ไม่มีอะไรให้ตัวเองอะน้า นอกจาก แฮปปี้เบิร์ทเดย์ ทู้ยู~ แฮปปี้เบิร์ทเดย์ ทู้ยู~ แฮปปี้เบิร์ทเดย์ (ทำเสียงสูงๆ เข้าไว้) แฮปปี้เบิร์ทเดย์... (อันนี้ ทำเสียงต่ำค่า) แฮปปี้เบิร์ทเดย์ ทู้ยู~ สุขสันต์วันเกิดนะ คะ>..< ขอให้ปีนี้เปิ้ลพบกับสิ่งดีๆ ในชีวิต ตลอดปี และตลอดไป ฮิ้วววววว ที่นี่ ได้พบเธอ เอลป์ คนที่ใครอยู่ด้วยแล้วมีแต่ความสุขในทุกๆ ห้องหัวใจ ตกลงเธอไม่ได้เป็นเด็กปั๊ม (ปตท.) ใช่มิ? (จริงๆ แล้วเธอเป็นออร์แกไนเซอร์ให้ ปตท.ค่ะ) พี่หุงขึ้นหม้อ ทำเอาฮาจนปวดม้ามเลยนะเนี่ย แล้วที่นี่ ได้พบหญิงงามเหมือนภาพวาด จากวรรณคดี นอธ์ท เพ็กกี้ ภรรยาคุณโจน สาวฝรั่งยิ้มสวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา พี่เยา ผู้มีดวงตาสีช็อกโกแลต รสมือของพี่ ทำให้ลืมอาหารกรุงเทพไปเลยนะคะ ป้าดาอีกคน รสมือหนัก เข้มข้น จนต้องทำให้ซัดสลัดไป 2 จานรวด ขอบคุณนะคะที่ยังไม่ลืมกัน :D พี่ทองใบใจดี และทำให้หลายคนหลงเสน่ห์เมืองเหนือ เออ...หลานชายพี่ทองใบ แกยังโสดมั้ยคะ? อันนี้ประเด็นหลัก ขอบคุณมันฝรั่งจากชาวบ้าน มันอร่อย และหอมมาก คือถ้า ไดอารี่ออนไลน์ ส่งกลิ่นได้ มันคงยั่วน้ำลายใครหลายๆ คน ไปแล้ว พี่ตี๋ ผู้ชายมือนุ่มมมมม แหม๋ อยากซักอยากจะจับมือแกนานๆ จังวุ้ย แล้วอีตา...ที่ปล่อยฉันตกน้ำอ่ะ ขอบใจนะยะ ที่กลับมาช่วยดึงรอบสอง มีปุ้ยด้วย เมดนอนเต็นท์ของฉัน ผู้หญิงอารมณ์ดีมากกกกก เธอบอกฉันว่า รูปในไดอารี่ของกระทิงแดงนี่เดี๊ยนหรอคะ? นึกว่าผู้ชาย หล่อขนาดดดด ถ้ารู้งี้จับปล้ำไปตั้งแต่เมื่อคืนแร้น โอ้ว...แม่เจ้า เอี๊ยดดดดดดดด...จะจบและ เกือบลืม ล่อหลอกให้คนหลงมาอ่านตั้งแต่ที่แรกว่า ทำไมนะเกษตรกรถึงใช้ยาฆ่าแมลง ฆ่าวัชพืช รดผัก มันมีมีเหตุ แต่ก็พึ่งเข้าใจเมื่อมาที่นี่เหมือนกัน เมื่อได้ลองปลูกผัก 1 แปลง (1 แปลงทำกัน 15 คนนะ) แปลงหนึ่งขนาด 60x450 cm. (อันนี้ประมาณเอง กะๆ เอา) ปลูกผักได้ 15 ต้น เว้นช่องไฟไว้ ต้นละ 1 ศอก คุณเชื่อมั้ยว่าวัชพืชมันงอก ขึ้นมาบนแปลงเป็นร้อยยยยย เด็ดออกไป เป็น เป็นชั่วโมงเลยอ่ะ กว่าจะหมด (ช่วยกันเด็ดด้วยนะ) แล้วพรุ่งนี้มันก็งอกใหม่ โห คิดดูดิ แล้วเกษตกร ครอบครวหนึ่ง ถ้ามีสักมี 4 คนงี้ ต้องเด็ดกันกี่ชาติอ่ะถึงจะหมด ถ้าครอบครัวหนึ่ง มีที่ดินปลูกผักได้ ร้อยแปลง คงต้องเด็ดวัชพืชกันรากงอกแหละที่นี้ เกษตรกรเด็ดผักมาขาย เราก็ชอบเลือก เอาใหญ่ๆ นะ เอาสวยๆ อันไหนช้ำ อันไหนเน่าก็เขี่ยทิ้ง เขาก็ขายไม่ได้ ในเมื่อเราต้องการแบบนี้ เกษตกรไม่มีทางเลือกหรอก เขาก็ต้องหันมาใช้ปุ๋ยเคมี ใช้ยา รดพริบเดียว วัชพืชตายเรียบ เกษตรกรไม่ได้เห็นแก่ตัวนะ เราต่างหากต้องการแบบนี้ ถ้าไม่อยากกินเคมี ไม่อยากกินสารพิษ เราควรหันมาสนับสนุนกลุ่มเกษตรกรปลอดสารพิษกันนะคะ ถึงแม้ราคามันจะแพงอยู่ แต่มันปลอดภัยและรสอร่อยกว่าเยอะ เป็นกำลงัใจให้พวกเขากันเถอะค่ะ ปล.สำหรับผู้ที่สนใจพืชพันธุ์พื้นเมืองจากสวนพันพรรณ วิธีทำบ้านดิน แม่แตงเชียงใหม่ หรือต้องการข้อมูลเพิ่มเติม คลิกที่นี่ค่ะ email: pareents@yahoo.com Tel: 081-470-1461 สำหรับผู้ที่สนใจร่วมทำกิจกรรมอาสาสมัคร กับ Red Bull Spirit คลิกที่นี่ค่ะ เรามาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ดีๆ นะคะ รักนะจุ๊บ จุ๊บ ....................................................................................................................... เจ้าหญิง

March, 2009 5:37 PM | Add a comment | Read comments (4) | Permalink | Blog it

37*ทำเองได้ง่ายจัง


	มันบวช ขนมหวานแสนธรรมดา กลับส่งกลิ่นหอมของกะทิ เย้ายวน คนชิม เชื่อเถอะค่ะ ว่ามันไม่ได้มาจากการปรุงแต่ง ด้วยเทียนหอม ไม่ได้ใส่น้ำตาลจนหวานแสบคอ ชิ้นมันสี่เหลี่ยมพอดีคำ ทำให้ต้องปาดน้ำกะทิที่ติดขอบถ้วยจนหยดสุดท้าย นี่กะจะเอาถ้วยไปคว่ำ แบบไม่ต้องล้างกันเลย ......... อิ่มหนำกับมื้อกลางวันกันแล้ว เราได้เรียนรู้การคัดเก็บเมล็ดพันธุ์ จากคุณโจน จันใด ด้วยวิธีง่ายๆ แบ่งออกเป็น 3 ลักษณะ อย่างนี้นะคะ พวกมีเมือก มะเขือเทศ มะละกอ แตงไทย เม็ดเปียก ฟักทอง เม็ดแห้ง ถั่ว ผักกาด เรามาดูตัวมีปัญหากันก่อนเลยค่า พวกมีเมือกเนี่ย อย่างมะเขือเทศ เราผ่ามันออกมานะ แล้วแงะเฉพาะเม็ดมัน ใส่ลงในขวดที่มีน้ำ 3 ใน 4 ของขวด (ขวดน้ำพลาสติก ใสๆ เราจะได้มองเห็นง่ายๆ) เม็ดสมบูรณ์จะจมลงก้นขวด พวกที่ลอยมันฝ่อ ทิ้งไปเลยค่า ให้มันอยู่ในน้ำอย่างนั้นแหละสัก 2- 3 วัน รอเมือกเน่า และลอยขึ้นมาเอง หาผ้าขาวบางมารอง เอาเฉพาะเม็ดเก็บไว้ ห่อให้เรียบร้อย แขวนในที่ร่ม อากาศถ่ายเท รอแห้งดีสักอาทิตย์ เราก็จะได้เม็ดพันธุ์ที่สมบูรณ์เก็บไว้ได้เป็นปี 1 เม็ด เป็นมะเขือเทศ 1 ต้น ออกลูกให้ครอบครัว 4 คน กินได้สบาย แถมเหลือขายสร้างรายได้อีกแนะ ......... พี่โจ้พาเราลงมือทำเองเลย ไม่ลองไม่รู้ ปลูกมะเขือเทศแล้ว เรามาทำน้ำหมักชีวภาพไว้ใช้กันในครัวเรือน มั้ยคะ? ที่เขาเรียกเดิ้ลๆว่า อีเอ็ม (โอเคไม่ใช่อีบี?! รอดตัวหวุดหวิดค่า) อีเอ็ม คืออะไร? อีเอ็ม ย่อมาจาก Effective Microorganisms หมายถึง กลุ่มจุลินทรีย์ที่มีประสิทธิภาพ อย่าพึ่งทำปากเบ้ค่า ไม่อยากอยากที่คิดเลย ถึงหน้าตามันจะเลวร้าย แต่ไม่ซกมกนะ เดี๊ยนคอนเฟิร์ม ส่วนผสม มี ขยะเปียก 3 ส่วน พวกเศษอาหาร เปลือกผักผลไม้ เปลือกไข่ (บดให้ละเอียดก่อนนะคะ) ได้หมดค่า ขออย่างเดียว อย่าเอาเศษอาหารที่เน่าเสียแล้ว ใส่ลงไปเป็นใช้ได้ ให้คิดว่าถ้าของเน่าเรากินไม่ได้ ก็อย่าให้ต้นไม้กินนะคะ น้ำตาลทรายแดง 1 ส่วน น้ำสะอาด 10 ส่วน เมื่อผสมสัดส่วนดังกล่าวแล้ว ใช้เวลาหมักไว้ 7 วัน ในภาชนะที่ปิดฝาได้สนิท ระหว่างนี้จะเกิดฟองแก๊สขาวๆ ขึ้นมา มีกลิ่นหอม หากมีกลิ่นเหม็นตุๆ มีหนอนขึ้น แสดงว่า การเติบโตของจุลินทรีย์ไม่สำเร็จ อย่าตกใจค่า!! ก็แค่เติมน้ำตาลทรายแดงลงไปอีกหน่อย เมื่อทำการหมักไว้ครบ 7 วันแล้ว พวกกากมันจะลอยขึ้นมาด้านบนภาชนะ เราก็ล้วงๆ เอาเฉพาะน้ำสีน้ำตาล ข้างล่างมาใช้ และนำไปใช้ได้รดผัก พืช ผล ของเราให้งามแงะกันได้เลย ควรใช้ให้หมดภายใน 7 วันนะตะเอง ......... กากเมื่อกี้เอาก็อย่าไปทิ้งเปล่าไร้ค่า นำมาเป็นปุ๋ยได้ครับพี่น้อง แอ่นแอ๊นนนน มาดูกันว่าเขาทำกันยังไง งิ ส่วนผสม ขี้วัว (หรือขี้คน ควรทำการย่อยมาก่อนสัก 6 เดือนนะคะขอ บอก) 1 ส่วน แกลบ 1 ส่วน รำ 1 ส่วน น้ำหมักชีวภาพ อีเอ็มเมื่อตะกี้อ่าค่า 1 ส่วน กากอีเอ็มมันก็เอามาใส่ได้ หรือจะเป็นใบไม้แห้ง หยวกกล้วย ฟางแห้ง เอามาสัก 1 ส่วน ผสมเลย คลุกๆ ให้เข้ากัน ที่นี้พักไว้ ด้วยฟาง หรือกระสอบ ทิ้งไว้สัก 3 วัน มาจับๆ ดูจะร้อนๆ แปลว่าโอเคและ มันเริ่มย่อย อีก 2-3 วันมากลับกองปุ๋ยระบายความร้อนบ้าง ทิ้งไว้งั้นแหละ ลักษณะปุ๋ยที่ดีจะมีราขาว มีกลิ่นขอราหรือเห็ด ไม่ร้อน มีน้ำหนักเบา แปลว่าพร้อมใช้แล้วนะ ดูสิคะมันยากตรงไหน เด็กป.4 ยังทำได้เลยอ่า ......... ที่นี้แหละงานเข้า มาฐานพี่กฤษ สอนทำครัวเรียนรู้วิธีทำ นมถั่วเหลือง ทำเต้าหู้ อยากบอกว่าชีวิตนี้เป็นทำอะไรกินไม่เป็นค่า แม่ยังว่า แล้วอย่างนี้จะทำอะไรเลี้ยงลูก เลี้ยงผัว ก็เลยบอกแกไป ก็ให้คนอื่นทำให้กินสิคะ แม่บ้านอาหารถุงจริงๆ ชีวิต เอ้ามาๆ ดูกัน ถั่วเหลือง 1 ส่วน น้ำ 10 ส่วน แช่ถั่วค้างคืนไว้เลย ให้มันนิ่ม (ถ้าทิ้งหลายวันมันจะงอกมั้ยอ่า คุคุ) เสร็จป๊าบ เอามาปั่นรวมกับน้ำ 10 ส่วน เมื่อกี้นี้ เอาผ้าขาวบางมากรองกากออก ได้น้ำนมข้นคลัก นำมาเติมน้ำตาลให้หวานตามชอบ ได้แล้วนมถั่วเหลือง หรือน้ำเต้าหู้ กากมันนำมากินเป็นเต้าหู้แข็ง ได้ หรือจะเอามาทำเป็นใส้เบอร์เกอร์มังสาวิรัสทอดๆ ก็อร่อยดี นมถั่วเหลืองเมื่อกี้พี่กฤษบอกว่าเอามาทำเป็นเต้าหู้ได้อีกนะ เอานมถั่วเหลือง (แบบยังไม่เติมน้ำตาลนะคะ) มาตั้งไฟ ให้มันฟูขึ้นหม้อเป็นอันใช้ได้ เสร็จปุ๊บเติมน้ำส้มสายชูลงไปค่า อ่า งง งงกันใหญ่ คิดว่างี้เต้าหู้ต้องเปรี้ยวอะดี๊ เจอเวทมนต์ พี่กฤษเข้าซ้า มันจะเกิดการควบแน่น ทันที!! แยกชั้นระหว่าเต้าหู้กับน้ำออกจากกัน (เต้าหู้อยู่บนน้ำอยู่ล่าง) ที่นี้น้ำส้มสายชูเมื่อกี้ เลยไปนอนแอ่งแม้ง รวมกับน้ำก้นหม้อ ก็เททิ้งไปเต้าหู้ก็ไม่เปรี้ยวแร้น ......... โอ้ว...เมื่อยมากค่า นี่ยังไม่หมดหนึ่งวันเลยนะ เข้าฐานเสร็จ รวมฟังเรื่องราว เมล็ดพันธุ์พื้นบ้านกับการพึ่งตนเอง ประสบการณ์ในไทย และต่างประเทศ อยากบอกว่ามีประโยชน์มากๆ แต่เค้าไม่ไหวและตะเอง รู้สึกหนัก ต๊ะไว้เล่าตอนหน้า ......... ขอเม้าส์ติ๊ดนึง เรื่องมันเกิดขึ้นในวันนั้น ค่ำคืนนั้นรู้สึกเสียดาย ว่าตัวเองไม่ได้เอาเทปบันทึกเสียงไปด้วย อยากอัดไว้แล้วเอามาเปิดให้เพื่อนๆ ฟังจริงๆ ค่า เอิ๊ก เอิ๊กส์ ไม่คิดว่าหัวค่ำทาง RBS จะเตรียมเรือกรนไฟมาแล่น บนดอยด้วยครับพี่น้อง!! โคกกก คราก คร๊อก...ฟี้~. เสียงกระห่ำได้ใจ ยิ่งกว่าใช้เครื่องเสียง AJ ปล.เนื่องจากว่าเนื้อหาค่อนข้างแยะ และหนัก เลยตัดแบ่งเป็นตอนสั้นๆ ความเดิม ต่อจากเรื่อง 36อาหารทางรอดของชีวิต >>คลิกที่นี่<<* เพื่ออ่านย้อนหลังได้เลยค่า ปล 2.ขอบคุณภาพสวยจากผู้ชายกาแฟมั่กๆ ค่า (ทริปนี้แกตัดผมสั้นหน้าเด็กลง ยังไม่ได้แซวเลยนะคะ :D) ............................................................................... เจ้าหญิง

March, 2009 8:48 PM | Add a comment | Read comments (3) | Permalink | Blog it

36*อาหารทางรอดของชีวิต


	เมื่อไม่ใช่ประเด็นหลักของชีวิต แต่ทำไม๊…ถึงขาดไม่ได้นะ เงิน อัตราแลกเปลี่ยนความสุข และความสะดวกสบาย?! ......... ประเดิม ไดอารี่เล่มว่างๆ ของฉัน กับการเดินทางออกจากกรุงเทพไป 700 โล ตอนพี่บี จาก redbull spirit โทรหา ว่าได้ร่วมโครงการเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตนะ อีฉันโยน P.O. (Purchase order) ในมือทิ้งเลยค่า ......... วันพฤหัสบดีที่ 26 กุมภาพันธ์ 2552 เขานัดพบกัน ที่หน้าโรงเบียร์ฮอลแลนด์ พระราม 2 ตอน ทุ่มนึง มาคนสุดท้ายง่ะ นอนกันบนรถเลย และมันก็เริ่มต้นขึ้น หลังเที่ยงคืน เหอ เหอ โครกกกกกกกก ครากกกก ครอกกก ฟี้ วี วี่ วี้ โครกกกกกกกก ครากกกก ครอกกก ฟี้ วี วี่ วี้ โครกกกกกกกก ครากกกก ครอกกก ฟี้ วี วี่ วี้ โอ้ว...แม่เจ้า ฉันค้นพบว่าอาสาหลายคน กรนมาราธอนมากเลยค่า คุคุ วันศุกร์ที่ 27 กุมภาพันธ์ 2552 เราได้พบชายผมสีเทา เดินเข้ามาทางประตู ที่นี่แม่แตง ฉันได้รู้จักเขาครั้งแรก โจน จันใด เกษตรกร บนดอยที่ไม่เคยหลังเขา ทำให้ฉันได้พบความหมายที่แท้จริง ของคำว่า เมล็ดพันธุ์พื้นเมือง มันไม่ใช่แค่พืช หรือต้นไม้นะ แต่มันคือ อาหาร สิ่งที่เรากินเข้าไปในร่างกาย มันเป็นเลือด เป็นเนื้อ เป็นกระดูก เป็นชีวิตของเรา คุณโจเล่าว่า ธรรมชาติสร้างความหลายหลายทางสายพันธุ์ แต่ทุกวันนี้มีเมล็ดพันธุ์หายไป 20 ชนิดต่อวัน!! และมันเกิดขึ้นจากผูกขาดอาหารของบริษัทข้ามชาติไม่กี่บริษัท เพราะการลงทุนด้านอาหารเป็นการลงทุนแล้วไม่ตัน อาหารเป็นใหญ่ในโลก ใครกุมอาหารก็กุมโลกได้ บริษัทต่างๆ ถึงได้ทำจีเอ็มโอ รัฐบาลสหรัฐ รับผิดชอบในการบังคับให้ทุกประเทศ ออกกฎหมายสิทธิบัตร เพื่อรับรองการยึดครองอาหารอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ได้แต่เพียงผู้เดียว มีบริษัทที่ผลักดันให้รัฐบาลแต่ละประเทศ ต้องซื้อ พืชจีเอ็มโอเข้าไป เป็นการนำพันธุ์ใหม่เข้ามา เพื่อทำลายพันธุ์พื้นบ้าน ปลูกพันธุ์ใหม่สองสามปี พันธุ์พื้นบ้านก็หาย เพราะพันธุ์ใหม่ใช้ปุ๋ยใช้ยา ให้ผลผลิตเยอะ ผลผลิตพวกนี้ เขาทำให้เป็นหมัน ไม่สามารถเก็บเมล็ดพันธุ์ มาปลูกต่อได้อีก อยากจะปลูกก็ต้องไปซื้อ มะละกอ เมล็ดละ 2 บาท แตงโม โลละหมื่นสอง ชาวบ้านก็ต้องพึ่งบริษัทพวกนี้ตลอดไป ชาวนากลายเป็นทาส บนผืนนาของตัวเอง ไม่มีวันรวย เพราะส่งส่วยมากเหลือเกิน การพัฒนาสายพันธุ์ในปัจจุบัน เป็นการพัฒนาเพื่อการตลาด ไม่ใช่เพื่อมนุษย์แล้ว มะเขือเทศพันธุ์ที่น้ำเยอะ รสชาติอร่อยมาก ไม่มีเหลือ มีแต่พัฒนาพันธุ์ที่เนื้อเหนียว เพื่อสนองต่อความต้องการ ทางตลาด ให้ขนส่งได้ระยะทางไกลๆ เก็บไว้ได้นานๆ ไม่นิ่มเร็ว (จริงๆ นะพันธุ์แท้ๆ แค่กลิ้งเบียดเสียด ในตะกล้าก็ช้ำแล้ว) รสชาติก็ไม่ได้เรื่อง ผักพื้นบ้านมีทั้งรสฝาด เปรี้ยว เค็ม ซึ่งบ่งบอกถึงคุณค่าของอาหารด้วย แต่อาหารพันธุ์ใหม่มีแต่จืดๆ บรรดาปลาเลี้ยงทั้งหลาย ปลาดุก ปลาทับทิม หรือไก่ หมู รสชาติจะแตกต่างจากของพื้นบ้านไกลลิบ ราคาก็ต่างกัน ไก่ฟาร์มสะโพกใหญ่ รสจืด เนื้อยุ่ย โลละ 40 - 50 บาท แต่ไก่บ้านปาไป 100 กว่าบาทและ ถึงไม่อร่อย คนก็กินทุกวัน เพราะราคาถูก ใส่ผงชูรสก็กินได้แล้ว กินนานๆ จนคุ้นก็จะคิดว่านี่แหละ คือรสชาติของไก่ ของปลา คนรุ่นใหม่ไม่รู้จักอาหารที่แท้จริงอีกต่อไป พ่อ แม่เรา พัฒนาพันธุ์ที่ดีที่สุดเก็บไว้เป็นมรดก ส่งต่อให้ลูกหลาน รุ่นเรา พัฒนาพันธุ์ที่อ่อนแอที่สุด (แต่รูปร่างสวย อยู่เองไม่ได้ต้องใช้ยา) ส่งต่อให้ลูกหลาน เราคือมนุษย์รุ่นสุดท้าย ที่เนรคุณต่อเผ่าพันธุ์ของตัวเอง ไม่มีใครรับประกันได้ว่าอาหารจีเอ็มโอ ปลอดภัยแค่ไหน ให้ผลเป็นยังไร ตอนนี้มีรายงานว่าพบคนที่แพ้อาหาร ที่เคยกินมาตลอดมากขึ้น ถ้าเรากินข้าวไม่ได้ เพราะเป็นข้าวจีเอ็มโอ อีกหน่อยจะกินอะไร? ตอนนี้กินจีเอ็มโอกันโดยไม่รู้ตัว และไม่มีสิทธิ์เลือก มันอยู่ในส่วนผสมซอสต่างๆ รวมถึงนมที่ใช้เลี้ยงเด็ก น้ำอัดลม ก็เป็นน้ำตาลเทียมที่ทำจากข้าวโพดจีเอ็มโอ มันจะเกิดอะไร? ถ้าคนไทยเป็นโรคภูมิแพ้มากขึ้น เหมือนฝั่งอเมริกา หรือออกลูกมามีสามขา สี่ขา เห็นกันชัดๆ นะ เดี๋ยวนี้เด็กหญิงวัยแปดขวบ มีเม้นส์กันแล้ว ใครรับผิดชอบชีวิตเรา?! มีเหตุผลอะไรที่จะเอาชีวิตเดียวของเราไปเป็นหนูทดลองเพื่อความมั่งคั่งของคนพวกนี้ ......... เมื่อพูดจบก็เดินออกหน้าต่างบ้านดินไปเลย (แกไปทำบุญที่วัดต่อ) ปล่อยให้ฉันได้นั่งคิดทบทวน ส่งที่แกทิ้งไว้อยู่นาน วันนึงเรากินอะไรเข้าไปบ้าง? ฉันชอบกินส้มมาก รสชาติเมื่อ 10 ปีที่แล้ว จะอมเปรี้ยวอมหวาน แม่บอกว่าเลือกผิวที่กระดำกระด่าง จะหวานเป็นพิเศษ เอาเปลือกบางนะ เนื้อจะเยอะดี ผลมันมีขนาดต่างกันไปตามสภาพ แต่มาวันนี้ ส้มผลสีทองสุกปลั่ง พ่นขี้ผึ้งจนมันวาว ผลโต เท่าๆกัน ราวกับถูกคัดมาทุกผล เปลือกหนา รสชาติ กลับจืด แกะเนื้อมาดู มันยังไม่สุขเลย ด้านๆ ขาวๆ ราคาก็แพงหูฉี่ แล้วที่เรากินพืชตัดแต่งพันธุ์กรรมกันทุกๆ วัน วันข้างหน้า ฉันจะเหมือนพืชพวกนั้นมั้ย? นะ โตเร็ว แต่อ่อนแอ เป็นหมัน และอายุสั้น ......... การหาเงินแยะๆ มันเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตจริงหรอ? สิ่งที่เคยเชื่อมาตลอดว่า หาเงินได้มากเท่าไหร่ชีวิต จะมีความสุขสบายเท่านั้น มัน ผิด!! อาหารต่างหากที่ทำให้เอาอยู่ได้ ถึงแม้ราคาพืชผักปลอดสารพิษ มันออกจะราคาสูง จำนวนก็น้อย แต่มันก็ไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว ของเกษตรกรนะ มันมีเหตุ ปล.โปรดติดตามตอนต่อไปที่นี่เร็วๆนี้ ............................................................................... เจ้าหญิง

March, 2009 9:56 PM | Add a comment | Read comments (1) | Permalink | Blog it

35*ยินยอม


	10 มกราคม 2552 สิ่งที่ไม่ได้คาดหวัง มักเกิดขึ้นได้เสมอ บอกไม่ได้หรอกว่า เมื่อไหร่? อีกครั้งกับการออนทัวร์ของสองพี่น้อง โชติกุล มีโทรศัพท์ ดังขึ้นก่อนไปดูคอนเสิร์ต แค่วันเดียว พรุ่งนี้ว่างมั้ย สัก 6 โมงเย็นน่ะ ? เปิดตารางนัดหมายดู ปรากฏว่าโล่งโจ้ง เซเยสเลย ยังไม่รู้ว่าจะชวนไปไหนด้วยซ้ำ ใจง่ายมะ คู่สนทนา บอกว่าไปดูคอนเสิร์ตกัน โอ้ว... รีบกรูไปที่ตู้เสื้อผ้า งัดแซกดำที่ไม่ค่อยได้ใส่มาเป็นแรมปี ออกมาปัดฝุ่นใหม่ หน้างาน คนเดินยุบยับราวกับกำลังอยู่ใน กองทัพมด แถมยังต่อผิดแถวอีกต่างหาก เง้ยยย เจ้าหน้าเชิญให้ไปเข้าคิวใหม่ ที่หน้าฮอล์เลยค่ะ เก็กซิม อุส่าห์ รอเป็นชั่วโมงต้องไปต่อแถวใหม่ หารู้ไม่ว่าตั๋วในมือมันไม่ธรรมดา พอเข้าไปในฮอล์ได้พึ่งรู้ว่า ที่นั่ง VIP ครับพี่น้อง เดินหันหน้าเข้าเวที ที่นั่งอยู่ ด้านซ้ายมือค่ะ ติดขอบเลย โอ้ว เห็นหน้านักร้องได้แจ๋วแหว๋ว คือ ถ้านั่งตรงกลางเลย ต้องแหง๋นหน้ามอง เพราะเวทีสูงกว่าที่นั่ง ไอ้ที่เรานั่ง ไม่ต้องชะเง้อให้เมื่อยคอ พี่ป้อม ก็๸�้ยังไงไม่�B8�ี่รอโอกาสอยู่แล้ว เลยเอื้อมมือคว้าปิ๊กได้แบบ ชิว ชิว ไม่ต้องกระโดดให้เสียเหงื่อมากนัก หุหุ ผู้ชายคนข้างๆ มองแบบค้อนใส่ คงคิดอ่ะว่า อีนี่โผล่มาจากไหน? กรูทุ่มเทแทบตาย จู่ๆ มาคว้าไปฉิบ แถม พอเค้าค้อนปุ๊บ ดิฉันยังยิ้มกรุ้มกริ่มใส่อีกแนะ มันก็น่าอยู่อ่ะนะ แดนซ์สักพัก การ์ด ตัวอย่างเบิ้มเข้ามาต้อนคนดู ไม่ให้เข้าใกล้เวที (คิดว่าคงกลัวคนปีนขึ้นไป แกเลยมาต้อนเข้าคอก) ขณะกำลังเล่นเพลง สายล่อฟ้า อีฉันก็เมามัน กับการ โยกหัว การ์ดก็เดินเข้ามาเรียก หนูๆที่นั่งอยู่ตรงไหน ไม่สนใจครับพี่น้อง จนโดนสะกิดเลยค่า หันหน้าไปมอง การ์ดบอกว่า เก้าอี้อยู่ตรงไหน เดี๋ยวไปส่ง!!! (เพื่อนแซว สงสัยจะคิดว่ามึงเป็นเด็กมัธยม) เอี๊ยยยยย กรูไม่ใช่เด็กแล้นนะโว้ย หลายครั้งแล้วเนี่ย ล่าสุดเอาเช็คที่ลูกค้าสั่งจ่าย ไปขึ้น เดินไปกับป๋า พนักงานถามว่า มาจ่ายค่าเทอมหรอคะ ผ่าง!! เลยตอบ ค่ะมาจ่ายค่าเทอม นั่งอยู่ตรงไหน ไม่สนใจครับพี่น้อง จนโดนสะกิดเลยค่า หันหน้าไปมอง การ์ดบอกว่า เก้าอี้อยู่ตรงไหน เดี๋ยวไปส่ง!!! (เพื่อนแซว สงสัยจะคิดว่ามึงเป็นเด็กมัธยม) เอี๊ยยยยย กรูไม่ใช่เด็กแล้นนะโว้ย หลายครั้งแล้วเนี่ย ล่าสุดเอาเช็คที่ลูกค้าสั่งจ่าย ไปขึ้น เดินไปกับป๋า พนักงานถามว่า มาจ่ายค่าเทอมหรอคะ ผ่าง!! เลยตอบ ค่ะ มาจ่ายค่าเทอม? จะตอบอย่างอื่นก็เกรงใจ พี่ป้อม พี่โต๊ะ ชอบนอกรอบ คือ งี้ค่ะ คอนเสิร์ตแกมีสไลด์ฉายทั้งซ้ายขวา แล้วจะขึ้นซับไตเติ้ล ให้ผู้ชมอ%0��ตอบ ค่ะ มาจ่ายค่าเทอม? จะตอบอย่างอื่นก็เกรงใจ พี่ป้อม พี่โต๊ะ ชอบนอกรอบ คือ งี้ค่ะ คอนเสิร์ตแกมีสไลด์ฉายทั้งซ้ายขวา แล้วจะขึ้นซับไตเติ้ล ให้ผู้ชมอ่านเนื้อ แบบนี้อ่ะ ถ้าเพลงไหนไม่มีในริส ก็แปลว่าแกเล่นสด จู่ๆ ก็นึกอยากเล่น Jingle Bell ก็เล่น ปุ๊บปับ ทำน่ารักซะงั้น ถ้านึกภาพกันไม่ออก ลองคิดถึงพี่ปั๋งพากท์ เทเลทัปบี้แทน (สุเมท แอนเดอะ ปั๋ง) อารมณ์เดียวกัน คิขุ สุดๆ ศิลปินนี่ คาดเดาอารมณ์ไม่ได้จริงๆ พี่ป้อมขึ้นคอนเสิร์ตที่ไร จะมี วลีติดปากว่า โย่ว โยว โยว โย่ว ที คนดูนั่งไม่ติดเก้าอี้สักราย อันนี้มีภาพยืนยัน คลิกเลยค่า เก้าสีฟ้านี่ใช่ว่าไม่มีคนนั่งนะคะ พอพี่ป้อม โยว โย่ว ผู้ชมก็จะลุกขึ้นมาแดนซ์กันกระจาย คนที่มาชมคอนเสิร์ตมีหลายเจเนอเรชั่นมาก ตั้งแต่ อาม่า อาอึ้ม อากู๋ อาหมวย อาตี๋ สัก 9 ขวบได้ พากันมาเย้วๆ เห็นแล้วอดยิ้มไม่ได้ สงสัยหม่าม้า จะให้ ฟังเพลง ตั้งแต่อุ้มท้องแน่เลย ตัวนิดเดียวร้องได้หมด ตอนอัสนี วสันต์ ออกเทป คาดว่าคงเกิดไม่ทัน อาอึ้มแกว่งสติ๊ก (แท่งไฟสีอ่ะใช้เรียกร้องความสนใจ จากสายตา) เห็นแล้วอยากได้มั่ง คอนเสิร์ตจบลง นักดนตรี และคอรัส เดินกลับไปหลังเวที แต่มีพี่ป้อมเห็นผู้ชมอยากฟังอีกเลยแถม ขอบคุณแฟนๆ จนคนกรี๊ดลั่นฮอล์ พี่ป้อม พี่โต๊ะทุ่มเท และใส่ใจ ในการทำงานมาก ก็ไม่แปลกหรอกที่คนหลากอายุจะมารวมตัวกันทุกครั้งที่แกขึ้นคอนเสิร์ต จนแน่นขนัดทุกรอบ แล้วแบบนี้จะไม่ยินยอม มอบหัวใจ ให้พี่ป้อม พี่โต๊ะได้ยังไงละคะ ปล.ประมวลภาพ เน่าจากมือถือเพิ่มเติม คลิกตรงนี้ค่า เจ้าหญิง

January, 2009 1:43 PM | Add a comment | Read comments (3) | Permalink | Blog it

Live Asanee Wasan

January, 2009 1:15 PM | Add a comment | Permalink | Blog it

34*In Memory of Her Royal Highness Princess Galyani Vadhana


	Her Royal Highness the Princess Galyani Vadhana was a much loved Princess. She was also a much loved elder sister to two Kings, namely His Majesty King Anada Mahidol (Rama VIII) and His Majesty King Bhumibol Adulyadej (Rama IX). Her Royal Highness the Princess Galyani Vadhana was one of the hardest working member of the Royal Family. She normally went about her work quietly and without much fuss. Whatever she did, she did with her heart. She took for herself a work load that could be indescibable to some. She was head of over 60 organizations and she looked after each one herself, and with full knowledge and concentration. Her workloads could rival that of the King and the Princess Maha Chakri Sirindhorn. After her mother's passing, she took over most of the charities and organizations that was her mother's as well, with full knowledge as she used to accompany the Princess Mother on her trips to the rural areas. The Princess's health has been in decline since June 2007. Although she was admitted to Siriraj Hospital for cancer treatment, she still went about her work as much as possible. We began to see less of her in the second half of 2007, and were all worried for her. Finally, the princess left this world on 2 January 2008, at 2.54am. The news of her passing should have been expected to some degrees with nearly 40 announcements from the Royal Household bureau about her worsenning condition, but we were still shocked and saddened that she has left us so soon, especially when we know that she still had a zest for life and work. Her Royal Highness was born Her Serene Highness Mom Chao Galyani Vadhana on 6 May 1923 in London, the eldest child of HRH the Prince Mahidol of Songkla and the Princess Mother Sri Nagarindra. She is the elder sister of HM King Ananda Mahidol (Rama VIII) and HM King Bhumibol Adulyadej (Rama IX). In 1927, she was elevated to Her Highness (Pra Vorawongse Ther Pra Ong Chao) by HM King Prajadhipok (Rama VII). In 1935, the princess was elevated to Her Royal Highness after her brother ascended the Throne as King Rama VIII. Her Royal Title was Somdetch Pra Chao Pi Nang Ther Chao Fa which translates as "the princess who is the King's elder sister." In 1995, in the year of the Princess' 6th Cycle birthday (72nd year), HM King Bhumibol bestowed on her the title of the Kroma Luang Naradhiwas Rajanagarindra, a traditional Siamese customs dating back to the Ayudhaya period, and not seen for decades. She thus became the Princess of Naradhiwas since. (It was said that the province of Naradhiwas was chosen because of it's location being near the province of Songkla, the name given to the Princess and the King's father, The Prince of Songkla) Royal Birthday Ceremony of 6 May 1995 celebrating the Princess' 6th Cycle Birthday where HM the King bestowed the title of Kroma Luang Naradhiwas Rajanagarindra After returning to Thailand from her studies in Switzerland, the princess became a professor in the French language, history and literature at Chulalongkorn University, assisting professor at Thammasat University, as well as guest lecturers at many others. At the same time she also represented HM the King at various charities and royal work, as well as her own work in the areas of medicine, public health, youth programmes and education. She also represented many organizations in the name of her father specializing in the medical field. After the passing of the Princess Mother, she continued to preside over and take full personal interests in all charities, foundations, associations, organizations and schools set up by her late mother. In addition, for her love of animals the Princess has also set up the "13 Funds" to help animals in need. Her interests were not for just people but also to the animal population of Thailand as well. The princess had represented HM the King in many visits abroad, as well as on her own behalf. With her keen interests in education, she came out with books and videos of all the countries she has visited educating the Thai public on the history and culture of the different countries. The videos were aired on Thai Televisions before and during each of her visits to a foreign country. She also penned many books as well as gave special insights in different books on a variety of subjects, including the history of the Siamese Royal Family, especially the descendents of King Rama V, her mother's philosophy and teachings, descriptions of ancient ceremonies and their meanings, and collections of royal emblems and cyphers of past era. The Princess of Naradhiwas married Col. Aram Ratanakul Serireungriddhi in 1944 and had to relinguish her Royal title upon marriage to a commoner. HM the King restored her Royal title in 1950, after he was officially crowned. In 1969, the princess married His Highness Prince Varananda Dhavaj, son of His Royal Highness Prince Chudadhuj Dharadilok, Prince of Bejraburna. The princess has one daughter, Thanpuying Dasna Valai Sorasongkram, from her first marriage and one grandson, Jitas Sorasongkram, son of Thanpuying Dasna Valai and Ambassador Sindhu Sorasongkram. Her only daughter had represented HRH in many functions and events, as with the workload the princess had taken, it was near impossibility to be in the same place at one time. Her interests in classical music was welknown, and with the growing appreciation of the Thai people in classical music concerts, the princess had presided over many charity concerts that sprang up in Thailand. เสียงบรรเลงเพลงโศกดังมาจากทั่วสารทิศ ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน บ้านเรือน ร้านค้าต่างพากันเศร้าสร้อย ห้างสรรพสินค้า โรงหนัง หรือแหล่งบันเทิง ก็ดูเหมือนจะมีคนบางตากว่าที่เคย ทั้งๆที่เป็นวันสุดสัปดาห์ หนึ่งในคนที่เดินสวนกันตามท้องถนน ก็จะเห็นเครื่องแต่งกายสีดำ ขาว ประเทศไทยกำลังไว้อาลัยแด่เจ้าฟ้าผู้เป็นที่รักยิ่ง มันไม่ใช่หน้าที่ หรือการทำตามคำสั่ง แต่มันเป็นการแสดงออกจากจิตสำนึก ว่าเรากำลังหดหู่ เสียงถอนหายใจดังมาจากคนใกล้ตัวเป็นระยะๆ การสบตากันโดยที่ไม่มีคำพูดใดๆ อาจเป็นสิ่งเดียวที่ดีที่สุดที่จะทำได้ในตอนนี้ เพื่อนจากกรุงเทพบอกว่าปีนี้หนาวมา 4 วันแล้วนะ (ซึ่งปีก่อนหนาวแค่วันเดียว) ความเย็นที่ลอยผ่านมาต้องเนื้อ อาจไม่เท่าความหนาวที่เข้ามาจับขั้วหัวใจ อินเตอร์เนตความเร็วสูงที่ทำให้ได้ดูโขนหน้าไฟขณะกำลังถ่ายทอดสด ภาพดีเล ทำให้ต้องจับจ้องมอนิเตอร์ อย่างตั้งใจกว่าเดิม เดินออกไปสะกิดเด็กลานเบียร์ว่าน่าจะให้ทางร้านเปิดถ่ายทอดสดให้ดูบ้างนะ มีแต่คนส่ายหัว นั่งนึกอยู่ว่า แม่ง!!เปิดแต่บอล คงจะเจริญกันแย่แล้วล่ะพวกมึง กลับมานั่งที่โต๊ะ ถอดหูฟังออก แต่เล่นเปิดเสียงจากลำโพงให้ดังกว่าเดิม มีฝรั่งเข้ามานั่งดูด้วย เขาเบอกว่าบ้านเราช่างโชคดีนัก มีเจ้าฟ้าผู้ทรงงานหนักเพื่อประชาชน นี่ไง ถึงทำให้ใครๆ ก็ต่างเสียใจเมื่อสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิ วัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนรินทร์ ได้ล่วงลับไป หากให้พูดถึง โครงการส่วนพระองค์ว่ามีอะไรบ้าง ก็คงพูดไม่หมดในวันเดียวหรอก แต่เชื่อเถอะว่าคงมีหลายคนที่ได้รับพระมหากรุณาธิคุณ อยู่ใกล้ๆตัวคุณ มะต้อง เด็กชายที่เติบโตมาจากครอบครัวกระเหรี่ยง มีเหตุผลที่พูดไปใครก็ว่าเวอร์ (โดยเฉพาะฉันเนี่ย ไม่เคยเข้าใจมันเลยนะ ก่อนหน้านี้) มันเกลียดหน้าหนาวมากกกกก นั่นเพราะ คำว่าหนาวของฉันกับเขามันต่างกัน อากาศหนาวของคนบนดอยนี่ฆ่าคนได้ง่ายๆ ความยากจนทำให้ไม่มีผ้าห่มจะใช้กัน คือ ฟังดูเหมือนเรื่องตลก หน้าหนาวนี่ชอบจะตาย ใช่ป่ะ ใครจะไปคิดว่ามันจะทรมารขนาดหนัก จนวันหนึ่งมาอยู่ปักกิ่งค่ะ เลยเกต วันที่พายุหิมะถล่ม ดิฉันติดแหงก อยู่ในโรงแรมเพียงลำฟัง เสื้อผ้ามีชุดเดียว แล้วก็ออกไปไหนไม่ได้ เพราะช่วงนั้นตรุษจีนพอดี คนพากันกลับบ้านอย่างบ้าคลั่ง ทำเอา การข่นส่งทุกเส้นเป็นอัมพาต พอหนักเข้าไฟฟ้าก็ดับ ฮิตเตอร์ใช้งานไม่ได้ นอนก็นอนไม่หลับ มือเท้าและปลายจมูกเย็นจนไร้เความรู้สึก เข้าใจเลยว่าคนบนดอยรู้สึกยังไงเวลาเขาพูดว่าหนาว ครอบครัวมะต้องได้รับพระราชทานถุงยังชีพ ยารักษาโรค และผ้าห่มค่ะ ทุกวันนี้ มันยังเก็บไว้อยู่เลย ถึงแม้ผ้าจะเก่า และตัวหนังสือที่พิมพ์อยู่บนผืนผ้าจะเริ่มจางหาย แต่ความรู้สึกที่ระลึกถึงพระพี่นางไม่เคยเลือน ภาพยังชัดเจนไม่เคยเปลี่ยนแปลง การอยู่รอดอาจไม่ใช่สิ่งจำเป็นเท่าการมีชีวิต หลังจากที่มะต้องเข้ามาเรียนในกรุงเทพ มันจะชวนเพื่อนไปเที่ยวบ้านแม่อุ้ยเสมอ และทุกครั้งที่กลับบ้าน ก็จะขนข้าวของไปแบบ แยะมาก ถ้าแกะออกดูจะรู้ว่าเป็นเสื้อผ้าที่ขอมาจากเพื่อน และครูในคณะ มียาเฉพาะโรคหลายตัวที่บ้านมันไม่มีขาย (อยากบอกว่าถ้าใครเคยเห็นฉันใส่เสื้อกระเหรี่ยงนั่นแหละ ฝีมือแม่อุ้ยแกเย็บเอง แทนคำขอบใจที่ให้กันมา) และมันนี่แหละทำให้ฉันสะกดคำว่าหนาวเป็นเสียที่ บางทีพระพี่นางยังอาจมองดูพวกเราอยู่ ท่านทรงห่วงใยราษฎรเสมอ ท่านเห็นความขาดแคลน และความทุกข์ยาก ถึงแม้จะเป็นเพียงคนกลุ่มน้อยบนดอยก็ตามที

November, 2008 12:17 PM | Add a comment | Read comments (10) | Permalink | Blog it

33*Reason


	25.10.51 ฉันมักหงุดหงิดอยู่เสมอ ชีวิตประจำวันของฉัน ค่อนข้างซีเรียส งานที่ทับถมประเดประดัง ปัญหาทั้งในบ้าน นอกบ้านรุมล้อม ทำให้อารมณ์เสียอยู่บ่อยครั้ง ... อาจจะฟังแล้วไร้เหตุผล แต่สิ่งที่ทำให้คนรักกัน หรือเป็นเพียงรอยยิ้ม รอยนั้น เมื่อวันแรกเจอ อาจจะหาเหตุผลสักคำ ในสิ่งที่ทำให้ฉันรักเธอ นั่นเป็นเพราะตัวฉันมาเจอ เจอสิ่งดีงาม นั่งอยู่หลังห้องอัด เพลงจบไปแล้ว แต่ยังคิด มีจริงหรอเนี่ย? รักแรกเจอ ออกจะเพ้อเจ้อ เหมือนนิยายไปล่ะมั้ง เริ่มยกขา แล้วแถเก้าอี้ไปมา ขณะรอเจคอปอัดรายการ คนทำงานเดินกันขวักไขว่ ที่นี่คงมีฉันคนเดียวแหละที่ว่าง ดีเจเสียงใส กำลังสนทนากับคู่สาย แต่ตางี้มองผ่านกระจก อย่างห่วงใย ว่าอีนี่ อยู่คนเดียวได้มั้ย? จะไปเตะปลั๊กไฟที่ไหนหลุดหรือเปล่า? บ่าย 4 โมง พึ่งได้กินข้าวเช้า เลยขอเพิ่ม เป็น 3 จานรวด ท้องที่เคยส่งเสียงครวญครางดูเหมือนจะสงบลงบ้าง นี่ๆ กระทิงแดงเขารับอาสาสมัครไปทำกิจกรรมเพื่อสังคมด้วยนะ ว่างอยู่ไปดูดิ เคยเห็นโฆษณาของเขายัง เข้าทางมึงเลย ทำไมหรอ? เข้าค่ายอะไรงี้ใช่มะ? เปล่า พรีเซนเตอร์หล่อ!!! คลิก >ที่นี่< เพื่อดูสุดหล่อของเดี๊ยน กรี๊ดดด อีฉันรีบสมัครเลยค่า ไม่รอช้า วันเดินทาง จากกรุงเทพ – หาดเจ้าสำราญ บนรถบัส เราได้ดูเทปบันทึก รายการ คนละไม้คนละมือ ทำความรู้จักกับเด็กๆ และโรงเรียนธรรมจารินีวิทยา เป็นโรงเรียนประจำ สตรีล้วน และเรียนฟรีค่ะ ที่นี่สอนหนังสือตามหลักสูตรการศึกษาทางโลก แล้วยังมีแม่ชี บ่มเพาะให้ใช้ชีวิตตามวิถีพุทธอีกด้วย (ตั้งอยู่ที่ อำเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี) มีเด็กอนุบาล – ม.3 จำนวน 200 กว่าคน เด็กๆ เหล่านี้มาจากทั่วประเทศเลยล่ะ มาด้วยหลายเหตุผล หลากหลายความต่างทางสังคม โดยส่วนใหญ่ มาด้วยความยากจน บางคนอยู่กับพ่อ แม่ แต่ด้วยปัญหาทางการเงิน อีกทั้งการช่วยเหลือจากภาครัฐก็ยังไม่ครอบคลุมทั่วถึง จึงส่งเด็กมาอยู่ที่นี่เพื่อให้ได้รับการศึกษา บางคนอยู่กับญาติพี่น้อง บางคนอยู่ในสภาพแวดล้อม ที่เสี่ยงต่อภัยมืดคุกคามได้ง่าย เด็กบางคนเคยตกเป็นเหยื่ออารมณ์ ของคนที่เรียกตัวเองว่า พ่อ แต่ก็มีจำนวนหนึ่งนะ ที่เด็กเลือกมาเรียนเอง เพราะต้องการศึกษาธรรมะ น่ารักใช่มั้ยคะ สนใจมาทำความรู้จักเพิ่มเติมกันได้ >ที่นี่< ค่ะ เด็กหญิง มีทางเลือกน้อย หากเป็น เด็กชาย (ใฝ่ดี) ยังมีช่องทางเอาตัวรอดได้ คือเดินเข้ามาพึ่งพิงร่มกาสาวพัสตร์ มีที่อยู่ที่กิน มีการศึกษา มีพระคอยอบรม อย่างน้อย เด็กชายก็มีความหวัง แล้วเด็กหญิงล่ะ? ไม่แปลกเลยนะคะ ที่จะได้ยินสำเนียงถิ่นออกมาจากเด็กๆ อย่างที่บอกอ่ะว่า เรียนฟรี นั่นแปลว่าทางโรงเรียนต้องแบกรับค่าใช้จ่าย อย่างมหาศาล คุณครูที่นี่ ช่วยกันรัดเข็มขัด เด็กๆ เก็บเศษกระดาษ แก้ว กระป๋อง ภายในโรงเรียน และชุมชนเพื่อแลกกับเงิน แล้วยังประกอบอาชีพเสริม เพื่อสร้างรายได้ อย่างการ ขายอาหาร และเบเกอรี่ ภายใต้ร้านที่ชื่อว่า อิ่มบุญ สำหรับคนที่แวะเวียนผ่านไปราชบุรี อย่าลืมแวะมาลองชิมกันนะคะ คุณรู้กันมั้ยคะ เด็กในโรงเรียนประจำเขาฝันอะไรกันบ้าง คำตอบที่ส่งเสียงดัง มาจากหัวใจ นั่นคือ อยากมาทะเล บางคนอยู่บนดอยตั้งแต่เกิด ถ้าบอกว่าน้ำทะเลเค็มนี่นึกไม่ออกกันเลย สำหรับเราๆ อาจมาเที่ยวกันจนเบื่อแล้ว แต่สำหรับเด็กที่นี่ มันเป็นความฝันอันสูงสุดเลยก็ว่าได้ ฉันตื่นเต้นค่ะ ที่จะเจอกับเด็กๆ และก็เชื่อว่าคนบนรสบัสก็คงใจตุ๊มๆ ต่อมๆ เหมือนกัน วันแรก ทางทีมงาน Red Bull Spirit ร่วมกับ มะขามป้อม จัดให้พวกเรามารู้จักกันในเวลาอันสั้น และเตรียมตัวที่จะเรียนรู้กิจกรรมก่อนที่เราจะให้น้อง ได้ลงมือทำด้วยตัวเอง เราต้องระวังคำพูดเป็นอย่างมาก เพราะเด็กๆ มีหัวใจที่ละเอียดอ่อน เราจะได้เห็นภาพรวม และรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้น รู้สึกอย่างที่น้องรู้สึก คิดอย่างที่น้องคิด บอกได้เลยว่าเหนื่อยมากกก นอกจากอาสาสมัครจะมีหัวใจที่เกินร้อย อยากให้เตรียมร่างกายมาให้ฟิตก็ดีนะ แดดเริ่มละเลียดเส้นขอบฟ้าเหล่าอาสาก็ไปกระโดดกัน หาดทรายแทบทรุด คืนนั้น หลังพูดคุย และแบ่งหน้าที่กันเรียบร้อย เหมือนจะโดนยาสลบไปเลยค่า วันที่สอง ตื่นกันด้วยอาการวิตกจริต เพราะฝนเทลงมาไม่ขาดสาย (ตลอดคืน) ใครเอารองเท้าผ้าใบไปดูเหมือนว่า งานเข้าครับพี่น้อง เน่ากันไปตามระเบียบ เง้ยยยยยย ทุกคนกังวลวันว่าเด็กมาถึงจะไม่ได้เล่นน้ำ เพราะสิ่งเดียวที่เขาอยากทำมากที่สุดคือโดดทะเล เด็กๆ มาถึงหาดเจ้าสำราญแล้ว พี่อาสา พากันมาต้อนรับอย่างเบิกบาน ฝนตกโปรยปรายจนเข้าช่วงสาย ฉันอยู่กับกลุ่มเด็กโตค่ะ (ม.1) แรกๆ เด็กๆ ก็เกร็ง ไม่คอยพูดคุยหรือเล่นด้วยเท่าไหร่ เราต้องอาศัย ลูกบ้า พี่มะขามป้อมให้ทำอะไร ดิฉันใส่ไม่เลี้ยง เต้นลืมอายกันเลย ก็คิดว่าเอาวะ ครั้งหนึ่งในชีวิตถ้าไม่ทำตอนนี้จะมาคิดเสียดาย ก็สายเสียแล้ว เหมือนฟ้าจะได้ยินเสียงจากใจอาสา พอบ่ายคล้อยฝนหยุดตกเด็กๆ วิ่งเข้าใส่ น้ำกระจายปราสาททรายของเจ้าหญิงตัวน้อย ก่อร่างขึ้นมาด้วยความสุขใจ น้าทะเลเค็มจัง เสียงเล็กรอดออกมาจากรอยยิ้ม ขณะหยีตา ฉันไม่เคยหัวเราะเสียงดัง เป็นเวลานานแบบนี้มาก่อนเลย วันนั้นโยนทุกสิ่งทุกอย่างไว้ที่เก้าอี้ ในห้องทำงาน ลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นไว้ข้างหลัง ฉันพบเพื่อนใหม่ ซึ้งไม่เคยเจอกันมาก่อน ดูเขายิ้มแย้มแจ่มใส สบายใจ เขาบอกว่างานของเขา หนักมาก เจ้านายจู้จี้ขี้บ่น เข้มงวด เงินเดือนก็น้อยใช้เดือนชนเดือน แล้วอย่างงี้เขายังหัวเราะได้* ยังแซวออกไป เขาบอกว่า โธเอ๊ย...แค่เรื่องงาน ก็ทำให้โลกของเขาเซ็งไปครึ่งนึงแล้ว แล้วจะทำหน้าหงิก อารมณ์บูดไปทำไม จะให้โลกนี้มันน่าเบื่อไปทั้งใบเลยรึ? ... ฉันเอามาคิด และเริ่มพยายามหัวเราะเสียงดังๆ ให้มากกว่าเดิม ... คืนที่สองหลังเด็กเข้าทีพัก เรารวมตัวกันร้อง (ต่อ) เพลง ทำให้รู้เลยว่าตัวเองเนี่ยอายุเท่าไหร่ วันหลังไม่เล่นแล้วนะ อายจัง ไม่อยากร้องเลย 555 ก่อนนอน ในค่ำคืนนี้ เริ่มล่าเบอร์โทร และอีเมล กะว่า หลังจากวันนี้ไป เราจะได้ทำกิจกรรม หรือกินข้าวร่วมกันอีก วันที่สาม* นัดกับเพื่อนว่าถ้าฝนไม่ตกเราจะออกมาถ่ายรูปตะวันขึ้นกัน ทุกคนโอหมด รวมถึงฉันด้วย พอเอาเข้าจริงทุกคนโอหมด แต่ ... ดิฉันไม่ตื่น หุหุ หลังจากทำกิจกรรมถึงช่วงบ่าย เด็กและพี่อาสาต้องแยกย้ายไปเก็บสัมภาระ ใจมันวูบๆ วาบๆ นะ ในขณะที่แม่ชีอรรณอัมไพ ภาสศักดิ์ชัย มารับเด็กๆ กลับโรงเรียน แม่ชีน่ารักมากค่า ท่านขอบคุณทีมงานที่นำมาด้วยพี่สุทธิรัตน์ อยู่วิทยา พีเก๊ พี่เอ้ คนละไม้คนละมือ และเหล่าบรรดาอาสาสมัครทุกๆ ท่าน ฉันก็แอบตื้นตันใจ คุณรู้อะไรมั้ยคะ ว่าฉันเห็นผู้อำนวยการลงมานั่งตัดกระดาษ มาเล่นกับเด็ก ลงมาเดินๆ วิ่งๆ และทำทุกอย่างด้วยตัวเอง เธอเป็นผู้หญิงติดดิน มันประทับใจมากเลยค่า เพราะเคยแต่เห็นบริษัทอื่น ให้เงินมาก้อน แล้วขอพื้นที่โฆษณาตัวเองเยอะๆ แต่นี่ลงเงินเสร็จ ลงแรงด้วย ติดตามผลที่เกิดขึ้นเป็นระยะๆ อีกต่างหาก คือไม่ได้มาปลูกป่าเสร็จแล้วจากไป ไม่ได้ใส่แค่ผักชีโรยหน้า ได้เวลาแล้วที่เสียงบทเพลงแห่งความสุข จะถูกขับขานขึ้นอีกครั้ง เพื่อบ่มเพาะเมล็ดพันธุ์ แห่งความดี ให้กับเยาวชนคนรุ่นใหม่ และกลุ่มคนที่มีเจตนาเดียวกัน ได้ทำงานร่วมกัน กับโครงการ redbullspirit รวมใจจิตอาสา ขอบคุณกระทิงแดงนะคะ ที่ให้โอกาสดีๆ ได้มีส่วนร่วมแบ่งปัน วันแรกที่เดินทางมาฉันเตรียมตัวมาเป็นผู้ให้ แต่วันกลับฉันดันได้มากมายเหลือเกิน เพื่อนใหม่ในสาขาอาชีพที่ต่างกัน ได้ยินหลายคนเรียกฉันว่า พี่ ซึ้งเมื่อก่อนมีแต่เรียกคน อื่น มีเพื่อนตั้งแต่ อายุ 13 - 55 ฉันเนี่ยจั๊กจี้ไปเลย เด็กๆ เติมเต็มชีวิตของฉัน วันไหนหลงลืม หรือทำแรงบันดาลใจหายไป ฉันจะกลับมานึกถึงเรื่องราวของพวกเราในวันนี้ เออ ... ได้น้ำหนักตัว ที่เพิ่มขึ้นด้วยแหละ อันนี้ มาจากการกินข้าวมือละ 3 จาน ตลอดช่วงเข้าค่าย หึหึ เริ่มเชื่อแล้วล่ะว่ารักแรกเจอ มันไม่มีเหตุผล แต่จะให้อธิบายว่าฉันรักเธอเพราะอะไร ก็คงตอบได้ว่า เพราะฉันเจอ เจอสิ่งดีงาม ปล.คลิกที่จะมีภาพให้ชมกันค่า ปล2.ชมภาพประทับใจกันได้เพิ่มเติมที่นี่ รวมใจจิตอาสา 1 รวมใจจิตอาสา 2 *รวมใจจิตอาสา 3 ........................................................................................................................ เรื่อง princess ภาพ Red Bull Spirit

October, 2008 6:10 PM | Add a comment | Read comments (15) | Permalink | Blog it

32*อาณาจักรสี่เหลี่ยมผืนผ้า หรือจะเท่ารองเท้าที่ใส่เดิน


	7 ตุลาคม 2551 เหวออออ ... นี่มันกล้องนะ ไม่ใช่ของกิน ลูกลิงตัวกระเปี๊ยกเข้ามาในระยะประชิด ก่อนขึ้นเขาวังมีพ่อค้า แม่ค้า ขายของฟาก ของกิน ให้เลือกซื้อหาตามใจชอบ คนที่นั่นเขาก็บอกอยู่แล้ว ให้ระวังกระเป๋าดีดีนะ ลิงมันซน เดี๋ยวจะถูกฉกของไป ไม่ทันไร ของที่ซื้อมาเมื่อกี้ โดนเจ้าตัวใหญ่ วิ่งมาสอยไปจากมือซะงั้น!? ยั ง มี สำ ร อ ง (หึหึ ทำตาเป็นสระอิ) ขณะที่เอามือล้วงถุง รู้สึกได้เลยว่ามีสายตานับสิบคู่จ้องมาที่มะม่วงของฉัน! กินไม่ลงและ โดนลิงเหล่ เลยขว้างมะม่วงออกไป อู้ ... จ่าฝูงตัวเบ้อเริ่มวิ่งมาอย่างไว ตัวเล็กตัวน้อยกระจาย แตกฮือ สนุกใหญ่เลยฉัน! เล่นปามะม่วง ลิงอิ่ม คนก็เฮฮา พอเดินขึ้นเขาลิ้นก็ห้อย ไม่ไหวค่า (นั่งเสียสภาพ หัวฟูฟ่อง) คนอื่นมันมันแรงเยอะ เดินชมนกชมไม้ เรื่อยเปื่อย คนกำลังหอบแดด เพื่อนเห็นและว่า มีเจ้าจ้อกำลังย่องมาใกล้ พอหันหน้าไปป๊ะกัน อีฉันตกกะใจ! เลยได้เหวออย่างนี้แหละ 555+ มันเป็นกล้องคร๊าบบบ มะใช่ของกิน เจี๊ยก ... ก สุดสัปดาห์ที่ไรถ้าไม่ไปไหน จะใช้เวลาหมดไปกับโต๊ะทำงานเล็กๆ เขียนนั่นนี่ ลงไดอารี่ออนไลน์ หรือไม่ก็กระโดนขึ้นไปนอนบนโซฟาดู DVD ที่เช่ามา มันเป็นอาณาจักรเจ้าหญิงในห้องเช่า ขนาดเท่าสี่เหลี่ยมผืนผ้า แต่สุขีอย่าบอกใคร ในอาณาจักรของคนคนหนึ่ง เราต่างยิ่งใหญ่ในอาณาจักรของเรา อาณาจักรของใครอาณาจักรของมันค่ะ ห้องของฉัน หมอนเปื้อนน้ำลายของฉัน เสื้อเน่าของฉัน สมุดของฉัน เก้าอี้ของฉัน ตุ๊กตาหมีตาโบ๋ของฉัน ที่นอนของฉัน เอิ๊ก เอิ๊กส์ ตาบุญมี ตัวบางเฉียบเท่าตะเกียบ หาบขนมขาย ทุกวันภรรยาคู่ชีวิต จะตื่นมาตั้งแต่ตีสามทำขนม ให้ตาออกไปหาบขายช่วงเจ็ดโมงเช้า จากประตูหน้าบ้านมาจนถึงทางขึ้นข้างบนเขาวัง มีขนมใส่ไส้ ขนมฝักทอง ขนมกล้วย หัวเผือก หัวมันต้ม วันไหนขายไม่หมด ก็กินมันแทนข้าว ตาบุญมีพูดเชิงหัวเราะร่วน ในดวงตาของแกก็กำลังยิ้มอย่างไม่เสแสร้ง แต่ฟังแล้วบีบอารมณ์ใช้ได้เลยนะ ทำไมตามาขายขนมละคะ ตาชอบขนมหรอ? ไม่ได้ชอบ แต่ยายทำอร่อย เลยเอามาขาย แกะใบตอง เอาไม้กลัดจิ้มขนมใส่ไส้เข้าปาก เลยรู้ว่า เออ ... อร่อยจริงๆแหะ เคี้ยวจนแก้มตุ่ยไปข้าง แล้วยังจะชวนตาคุยอีกแนะ ตาบุญมีเล่าว่า ยายทำกับข้าวก็อร่อย แต่ทำหลายอย่างมันไม่ไหว ฝืนสังขาร ทำเท่านี้แหละพอแล้ว แล้วตากับยายเป็นคนที่นี่หรอคะ? เปล่า บ้านตายายทำนาอยู่สุรินทร์นู้น มาอยู่นี่เป็นเพื่อนหลาน แกเตรียมตัวจะไปและ ฉันเลยชวนคุยต่อ ตาไปเวียนเทียนมาเปล่าคะ ไปทำบุญมา แต่ไม่ได้เวียนเทียน ตามองไม่ค่อยเห็นนน (แกเตรียมยกหาบเต็มเหนี่ยว) ตาคะ มีเรื่องทุกข์ใจบ้างมั้ย? ไม่รู้อารมณ์ไหน จู่ๆก็ถามไปแบบนั้นเฉยเลย ไม่มี หากินตามสบายยยย ลูกก็ใหญ่ หลานก็ใหญ่ โตกันหมดแล้ววว อ้าว ... แล้วทำไมตาไม่อยู่ที่สุรินทร์ละคะ นาก็มี มาหาบขนมให้เหนื่อยทำไม? ลูกต้องหาเงินเลี้ยงหลาน ก็เลยไม่ได้ส่งเงินมาให้ใช้ ไม่หาก็ไม่มีเงินนน มีข้าวกิน แต่ไม่มีเงิน ช้ายยย เสียงกระดูกลั่น กร๊อบบบบ ดังมาตอนที่แกลุกขึ้นหาบ แล้วเดินจากฉันไป ก็เลยคิดได้ว่าคนเรานั้น ต่างมีอาณาจักรเป็นของตนเอง เราน่ะ ควรภาคภูมิใน วิถีชีวิตของตัวเอง การให้เกียรติซึ่งกันและกัน มันถึงจะทำให้ชีวิตมีความสุข แบบคุณตาบุญมี ที่มีอาณาจักรเท่ากับรองเท้าที่ใส่เดินอยู่ไง ปล.ยิ้มหวานก่อนจาก เจ้าของสเปซจะได้ดีใจตะเอ๊ง อิ๊ป อิ๊ป ............................................................................ เจ้าหญิง

October, 2008 12:58 AM | Add a comment | Read comments (13) | Permalink | Blog it

31*Cockroach


	October 04, 2008 ฟ้าครึ้ม ฝนไม่ตก แดดไม่มี อากาศดี๊ดี หยิบ Highway Blues มานอนอ่านในสวนจนชักอยากจะดู The Legend:Tae Wang Sa Shin Gi กับเขาขึ้นมาบ้าง (ไปอยู่ไหนมาวะเนี่ย เชยระเบิด) บิ้วอารมณ์นึกหน้าพระเอกอยู่แป๊บนึง แป้ง (หมาลาบราดอร์ ไซด์เท่าถังแก๊สเห็นจะได้) เดินผ่านมา เลยจับทำเป็นโต๊ะพาดขาซะ เจคอบ มุดรั้วดอกเล็บมือนาง ผ่านต้นฝรั่งแบบไม่เกรงใจ ทำให้หลายลูกหล่นร่วงไป นั่น ... อุ้ม ชิสุ มาด้วย หน้าตาแอ๊บแบ๊วโคตรอ่ะ ตาโต ผูกโบว์สีชมพู จมูกนิ๊ดนึง และไฮเปอร์มาก ถ้าเทียบกับแป้งเนี่ยนะ หมากุตัวเท่าควายยยยยยยเลยอ่า ... ไม่แปลกใจหรอกว่าทำไมสาวๆถึงชอบ ชิสุ กันนัก แต่เจคอบน่าคิดอยู่ ผู้ชายแมนๆมีหรือจะเลี้ยงหมาพันธุ์นี้ แค่มองหน้ายังไม่ทันถาม โดนสวนมาก่อนเลย หมาอาโว้ยย ฟากมาเลี้ยงทิตนึง แกไปสัมมนา ที่บ้านกุไม่มีคนอยู่ หิ้วมาด้วย กลัวมันเหงา มึงสนใจจะเอาไปเลี้ยงสักวันสองวันมั๊ยล่ะ? น่าน ... จะผลักภาระมาให้กันซะง้าน กุไม่ชอบเลี้ยงหมาแมวชาวบ้านเสียด้วยสิ อย่าหยอดกันเลย เสียเวลา แป้งกับชิสุทำท่าเหมือนจะรู้จักกันมาก่อน ดมกันไปมาแว๊บเดียว เผลอก็วิ่งเล่นลงคลองระบายน้ำ (คลองตอนนี้ไม่มีน้ำไหลแล้วแห้งสนิท) หมาสองตัววิ่งเล่นฟัดกันได้ 5 นาทีถัดมา เห็นแป้งวิ่งหน้าตาตื่นขึ้นมาจากคลองตัวเดียว ก็ตกใจว่าไอ้ตัวเล็กหายไปไหน เห็นมุดใบไม้ ทำท่าแปลกๆ พอเงยหน้าขึ้นมาละ คุณขา! คาบแมลงสาบ ติดมาด้วย ขายังดิ้นพลาดๆคาในปากอยู่เลย เง้ยยยยยย มึงเลี้ยงหมาไงวะ ให้อดอยาก ดูดิ๊ จับแมลงสาบมาแดกแล้วนั่น เหี้ยนี่ ... ไม่แดกหรอกน่า แค่เล่น เล่นกับเตี่ยมึงสิ แดกเข้าไปหมามึงเน่าแน่ ไม่รู้มีพยง พยาธิ อะไรร้อยแปด ซกมกว่ะ ชิสุ เอียงคอเหมือนจะงงว่าไอ้สองคนมันจะเถียงกันอีกนานมั้ย? เอาไงวะเนี่ย มึงจับหมาเลย กุจะแงะปากเอง เจคอบเอาชิสุเข้าเอว อีฉันจับหัวมือนึง อีกมืองัดปากหมา เจคอบเขย่าหมา ให้แมลงสาบหล่นลงมา ระหว่างชุลมุลกันอยู่ครู่ใหญ่ (เพราะหมาดิ้น) ก็ไม่รู้ว่าแมลงสาบเปื้อนน้ำลายเหนียวหายไปไหนแล้ว รึ มันล่องหนได้?! ไม่รู้ว่าโดนใครสักคนเหยียบไปรึยัง แต่ที่แน่ๆ กุเซ็ง! ม้วนเสื่อเก็บหนังสือเดินเข้าบ้าน มันและหมาก็ตามมาด้วย ในบ้านมีหลานๆนั่งดูทีวีกัน 4 – 5 คน ปิดเทอมทีไร บ้านเหมือนเนอเซอร์รี่ทุกปี เปลี่ยนก็แค่คนนั่งดูที่วี ปีนี้ไม่ใช่กุแต่เป็นเด็กๆแทน พอเห็นชิสุเท่านั้นแหละ กวิ้วววว กร้าว กันยกใหม่ หมากับเด็กนี่ เข้ากันได้ดีที่เดียวนะ นึกในใจว่า แหม๋ ... อยากให้เห็นภาพเมื่อกี้จัง คงไม่มีใครรักหมาลงแน่ ไม่ทันไรไอ้ที่คิดมันมาเป็นตัวเลยค่า มาไงไม่รู้บินถลาใส่คนนั้นที่ คนนี้ที ห้องนั่งเล่นกลายเป็นสนามฟุตบอลจำเป็นไปแล้ว เหมือนมันจะมีเรด้าว่าใครกลัว มันจะเริ่มโจมตีทันที การส่งเสียงกรี๊ดดังๆเหมือนจะทำให้แมลงสาบตื่นตัว ยิ่งกรี๊ดยิ่งบิน!! ไม่มีใครสามารถจับทิศทาง หางเสือของมันได้เลย จู่ๆก็บินไปทางซ้าย แล้วก็ก็เปลี่ยนใจ ยูเทินกลับมาทางขวาซะงั้น (กุจะเกลียดมันมากเวลาบิน) เขาว่ากันว่ามันเป็นสัตว์ตั้งแต่ยุคไดโนเสาร์ ไม่แปลกใจเลยว่าหลุดรอดมาศตวรรษ 20 นี่ได้ไง (ตายยาก คอนเฟิร์ม) มีแนวโน้มร้อยละ 99.99% ว่ามันคือตัวเดียวกับที่แซะมาจากปาก ชิสุเมื่อกี้ โอ้โห ... คิดแล้วเครียดเลย สักแป๊บ มันร่อนลงมาเกาะหัวหลาน กรี๊ดสิคะ บ้านจะแตกเอา เด็กเอย หมาเอย คนตัวโตๆอย่างเจคอบงี้ ดิ้นกันเสียจริต เอ๊ะ!!! นึงว่ามาดิ้นกันในเทคหรืออย่างไร? คือ ถ้าเวลาปกติหน้าที่ ตีแมลงสาบ ไม่เคยมีริสรายชื่อกะเขาสักครั้งนะ ไม่ได้กลัวอ่ะ แต่เหม็น ไม่ชอบกลิ่นมัน ไม่ชอบเวลามันบินอย่างที่บอกอ่ะ แต่ครั้งนี้จำเป็นจริงๆเลยต้องลงมือเอง เอาแต่กรี๊ดกัน บอกให้อยู่นิ่งๆตะโกนคอแทบแตก ก็เหมือนจะไม่มีใครได้ยิน พอกรี๊ดกันมากๆเข้า กุจะประสาทเสีย เลยต้องบอกว่าถ้าไม่เงียบกัน แมลงสาบจะบินเข้าปากนะ ได้ผล (ปิดปากกันใหญ่) เดินไปหยิบถุงพลาสติกมาห่อมือขวาไว้ ปีเตอร์คงเหนื่อยอ่ะ เลยไปเกาะที่มุ้งลวดอยู่นิ่งๆ ขยับปีกนิดหน่อยแต่ ไม่บิน ค่อยๆย่อง ค่อยๆย่อง ค่อยๆย่อง ค่อยๆ เกือบแล้ว ... อีกนึดนึง ... นิ๊ดดดเดียว เดียวรู้ทันจะบินหนีอีก ใจเย็นๆ ช้าๆ เข้าไว้ นั่นแหละดีมากกก ตะปบเลยอย่าช้า ... เสือกใช้มือซ้าย?! (ไม่ได้ใส่ถุงพลาสสติก) ไปจับมันซะงั้น โอ้โห ... ชัดเลย ขาหนามๆดิ้นรนอยู่ในมือสุดฤทธิอ่ะ ความรู้สึกสยิวพิลึก ... คิดจะบีบอยู่ ไม่กลัวบาปหรอก แต่กลัวจะเลอะคามือไง เลยไม่ทำ ทำไงดีวะ? อืม ... ถอดถุงอีกข้างมาสวมไว้ก็สิ้นเรื่อง มันยังไม่ตายครับพี่น้อง ยังมีแรงวิ่งวนไปวนมาอยู่ในถุง หยิบมันไปทิ้งถังขยะหน้าบ้าน ชิสุตามออกมาด้วยหน้าตาหลั่นล้า คนข้างบ้านเดินมาเห็นหมาน่ารัก เลยจับขึ้นมาอุ้ม? แอ๊กกก ... โดนเลียปากไปเรียบร้อย งี้ล่ะมั้ง เล่นกับหมาหมาเลียปาก คิดแล้วยังสยองไม่หาย โอ้ว ... แม่เจ้า ป่านนี้ยังไม่กล้าเล่าเรื่องแมงสาบให้คนข้างบ้านฟังเลย กลัวรับไม่ได้อ่ะ โหยยังไม่อยากจบ แถมให้อีกเรื่อง พอดีเปิดเจอเมลส่งต่อมันสยองโลกพอกัน เอาสักหน่อย เดี๋ยวจะหาว่าไม่มีสาระ มีรูปประกอบด้วยกรุณาจิ้ม -->ที่นี่<-- น่ากัวชิก หาย ดูรูปแล้วขนลุกชูชัน เมื่อไหร่ มันจะหมดไปจากโลกมนุษย์ซะที ... มารู้จักกับแมลงสาบกัน (T_T) วันเสาร์ ที่ 5 มกราคม 2551 เขียนโดย : hedfuc มิน่าเค้าบอกว่าเจอ 1 ตัว แสดงว่ามีอีก 100 ตัวซ่อนอยู่ C e y l o n says: เค้าบอกว่า 1 กระเปาะ (เค้าเรียกงี้มั้ง) มี 16-24 ตัว หรือมากสุดก็ 30 อะ555+ Big City Life! says: ตัวนึงออกกี่กระเปาะอะ T_T C e y l o n says: แม่ตัวนึงมี 4-5 กระเปาะ ทำนองนั้น Big City Life! says: o['>o!!!! สี่ สาม สิบสอง ... ToT C e y l o n says: แล้วมันมหัศจรรย์มาก เค้าบอกว่าเวลาที่คุณคิดว่าคุณเหยียบแมลงสาบแบนติดรองเท้าก็ไม่ได้หมายความว่ามันตาย Big City Life! says: ทำไมอะ!!!!!!!!!!!! C e y l o n says: เพราะมันแกล้ง มันฉลาดพอๆ กะหมา Big City Life! says: มันแบนติดรองเท้าแล้วยังไม่ตายอีกเหรอ!? C e y l o n says: ใช่ กระเพาะแตก ดังแป๊บบบบบบ ก็ไม่ตาย เพราะอวัยวะในร่างกายสามารถซ่อมแซมตัวเองได้ Big City Life! says: กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด T [] T!!! C e y l o n says: มันจะมีกระเพาะใหม่ Big City Life! says: มันไม่มีวันตายเลยเหรวะ!!! C e y l o n says: มีๆๆ ตามอายุไขราวๆ 300 วัน ตายเอง แต่โดนฆ่าตายก็ได้ แต่ต้องฆ่าหลายขั้นเพื่อความชัวร์ อย่างที่เราเคยได้ยินว่ามันหัวขาดก็ยังอยู่ต่อได้อีกหลายวันใช่มะ แต่เค้าบอกว่าที่จริงส่วนหัวของมัน ถ้าเอามาใส่ตู้เย็น แล้วป้อนอาหารดีๆ มันก็อยู่ได้เหมือนกัน (แค่หัวนะ) Big City Life! says: กุอยู่บ้านคนเดียว ตอนนี้กัวแมงสาบมากกว่าผีอีก C e y l o n says: โหยยยยยยยยยยยยยยยจิงเหรอเนี่ย ระวังดีๆ นะ อาหารอีกอย่างที่มันชอบ คือ การแทะนิ้วหัวแม่เท้าคนอะ Big City Life! says: แอร๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ยกเท้าขึ้นกะทันหัน แก๊!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ตอนนี้ชั้นเอาเท้าขึ้นมาพาดโต๊ะวางคอม และจับหลังตัวเองตลอดเวลา C e y l o n says: ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก จิงเหรอวะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Big City Life! says: เออ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! C e y l o n says: ได้อารมณ์สุดอะ 555+ ที่บ้านเจอบ่อยเหรอ Big City Life! says: ไม่บ่อย แต่กุกัวววววววววววว C e y l o n says: อ้อ มันจะโผล่มาแค่ตอนกลางคืน แต่ถ้าครั้งไหนที่คุณเจอมันตอนกลางวัน แปลว่า มันเยอะมากจนเล็ดลอดออกมา Big City Life! says: กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด กุเคยเจอตอนกลางวันปวะ !? C e y l o n says: 555+ Big City Life! says: จาบร้าตาย o [] o!!! C e y l o n says: ไม่เอาน่าอย่าคิดมาก Big City Life! says: คิดใหญ่แล๊วววววววววววววว C e y l o n says: ที่จิงมันก็ไม่อยากเสวนากะคนหรอก มันรู้ว่าคนอยู่ที่ไหนเพราะมันได้ยินเสียงลมหายใจงะ (มันหูดีมาก ดังนั้นจะหลบเลี่ยง) Big City Life! says: แล้วมันออกมาทำไมฟะ!!!!!!!! C e y l o n says: มันออกมาตอนกลางวันหรือกลางคืน Big City Life! says: ไม่รู้ ก็ที่มันโผล่มาอะ C e y l o n says: ถ้ากลางคืนเพราะมองไม่เห็น ถ้ากลางวันก็แปลกอยู่ เออ แต่เค้าบอกว่ามันเป็นสัตว์ที่อยากรู้อยากเห็น ชอบย่องออกมาดูโน่นดูนี่ มีคนทำวิจัยด้วยนะ ว่ามันสมองไม่แล่นตอนเช้า ขี้เซาเหมือนคนนะหละ แต่จะระริกระรี้ช่วงหัวค่ำจนถึงดึกดื่น Big City Life! says: เออ เหมือนคนเลยหวะ กรูกลัววววววววววววววววววววววววว C e y l o n says: เฮ้ย แต่แมงสาบดั้งเดิมเค้าอาศัยในป่าชื้นๆ นะ ประมาณว่าอยู่ตามซากไม้ เหมือนปลวก มด น่ะแหละ Big City Life! says: แล้วมาอยู่นี่ได้ง๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยย C e y l o n says: ที่มันแพร่กระจายทั่วโลกเพราะว่าบังเอิญไข่มันตามซากไม้ไปอยู่บนเรือบรรทุกสินค้า C e y l o n says: มันก็เลยกระจายมาบ้านเรา ที่เห็นในบ้านเรามาจากแอฟริกา รึ อเมริกาใต้ไม่แน่ใจ รู้แค่ตัวที่เจอบ่อยเป็นสายพันธุ์อเมริกัน แล้วก็สายพันธุ์เยอรมัน Big City Life! says: ลูกครึ่งซะด้วย ToT มิน่า ไล่ไม่ไป ฟังกรูไม่ออก ToT C e y l o n says: ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เมื่อคืนหมกมุ่นมากไปหน่อย โดยแมงสาบ (ตัวเล็ก) กัดที่หัวเข้าด้วย ตอนไปดักรอมันในห้องน้ำ Big City Life! says: แล้วแกไปดักรอมันทำม๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย C e y l o n says: เฮ้ยยย เมื่อคืนหนาวมากกกก ที่นี่อะ เค้าบอกว่ามันไม่ชอบอากาศหนาวหนิ เลยจะรอดูว่ามันจะมาไหม แต่มันไม่มา เห็นตัวเล็กตัวนึง Big City Life! says: เห้ย!? เวลามันนอนนิ่งๆ ไม่ได้หมายความว่ามันตายใช่ปะ ตอนเด็กๆ เหยียบแมงสาบจนตายกัน พอมันนอนนิ่ง ๆ ก็หยิบมันขึ้นมา (หยิบหนวด) แล้ววิ่งไล่เพื่อน มันยังไม่ตายใช่ไม๊ o [] o!!!!!!!! C e y l o n says: แหวะ!!!!!!!!!!!!!!! อี๊ Big City Life! says: กรูหยิบแมงสาบที่ยังไม่ตายใช่ไม๊ o [] o!!!!! C e y l o n says: เออออออออออออออ มันแค่สลบ Big City Life! says: กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด หนูผิดไปแล๊ววววววววว ToT C e y l o n says: นี่ มีเรื่องที่เด็ดกว่าคือศัตรูของแมลงสาบน่ะ โหดกว่ามันมาก Big City Life! says: ไควะ C e y l o n says: เป็นตัวต่อ สายพันธุ์ไรไม่รู้ไม่มีในไทย เค้า บอกว่ามันใช้วิธีเกาะที่หลังแมลงสาบแล้วเอาปากแหลมๆ ของมันเจาะเข้าไปในสมองของแมลงสาบเพื่อเปลี่ยนระบบประสาทบางอย่าง ทำให้แมลงสาบไม่มีสติ ไม่ตาย ไม่เป็น ไม่อัมพาต เหมือนซอมบี้ ทำนองนั้น Big City Life! says: เย้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย C e y l o n says: แล้วก็ปล่อยสารไรสักอย่าง หลอกให้แมลงสาบเดินตามมันมาที่รัง เพราะว่ามันตัวเล็กกว่าแมลงสาบเลยเอามันมาตอนปกติไม่ได้ ต้องจิ้มหัวมันก่อน พอมาถึงรังแล้ว มันจะเข้าไปวางไข่ในกระเพาะแมลงสาบเพื่อให้ลูกๆ ของมันกินกระเพาะแมลงสาบเป็นอาหาร ก่อนที่จะฟักออกมา พอโตเต็มที่ลูกๆ ตัวต่อก็จะฉีกร่างแมลงสาบออกแล้วโบยบินขึ้นสู่ท้องฟ้า ฮิ้วววววววววววววววววว Big City Life! says: กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ใครก็ได้บอกให้ข้าวโพดหยุดทำสารคดีเรื่องนี้ที!!! กุกั๊วววววววววววววว T [] T~!!!!] ............................................ princess

October, 2008 2:17 AM | Add a comment | Read comments (12) | Permalink | Blog it

30*Trojan ขยันเด้ง


	September 16, 2008 19.00 น. ช่วงเวลาข้าวกลางวันของเดี๊ยน กำลังเดินไปต้มน้ำ ทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ไอ้ส้มจีน มาสะกิดบอก นี่ยืมเครื่องโหลดบิทหน่อยจิ๊ 19.10 น. บูธเครื่องปรับ MAC ให้เป็น PC 19.15 น. ต่อเน็ต และใส่ password 19.18 น. กรูต้มน้ำอยู่ในครัว 19.20 น. เสียงไอ้ส้มจีน ตะโกนว่า เผื่อด้วยถ้วยนึง 19.27 น. โหลด mp3 มาเรียบร้อย มันเริ่มแตกไฟล์ (มาเป็น.zip) 19.30 น. อีชั้นเดินมาพร้อมบะหมี่ 2 ถ้วย 19.33 น. กรูเห็นหน้าจอเป็นสีแดงเถือกกกกกกกเริ่มสนเท่ห์ ว่าใครมันมาเปลี่ยน Background ได้ไร้รสนิยมเยี่ยงนี้? 19.35 น. กำลังจะเอื้อมมือไปคลิกขวา แต่ดันไปโดน Desktop!? 19.36 น. หน้าจอมันลิงค์ไปที่หน้าเว็บเจ้าปัญหาในทันที่ ...ขึ้นภาษาอังกฤษ... (จำได้) ประมาณว่า ให้กรูจ่ายตั้งซื้อโปรแกรมเชือดไวรัส ณ บัดนาว! เพราะขณะนี้เมิงติดไวรัสไปแล้น เรียบร้อย อย่าให้คอยนาน เครื่องจะเจ๊งนะตะเอ๊ง หน้าจอมันขยันเด้ง โค-ตะ-ระ จนทน มะด้ายยยยยย เครียดดดดดดดดดดดด (นึกในใจว่าเอามันออกไปจากเครื่องกรูที แต่เหมือนคนอื่นจะได้ยิน น่าน...คิดดังไปก็งี้) 19.40 น. เงียบไปสักพัก และคนข้างๆสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิต (คงได้ยินสิ่งที่กรูคิดล่ะสิ) เริ่มลุกหนีจากไปทีละคน... จนกระทั้งเหลือไอ้บร้านั่นคนเดียว? 20.00 น. ส้มจีนกำลังลุกจากเก้าอี้ เมิงจะไปหนาย...เสียงเย็นเฉียบ พร้อมด้วยสายตาอาฆาตของกรู จ้องมองมันบาดลึก ไปถึงกระดูกดำ และมันก็ชิ่ง แบบลืมทิ้งกระเป๋าเป้ (ที่มันแบกมาได้ทุกวัน) วิ่งลืมตายกันไปเลย 20.05 น. บะหมี่ถ้วยบวมน้ำ จนเส้นจะโตเท่าก๋วยจับได้ กรูยังนั่ง กุมขมับ อยู่ที่โต๊ะ search google หาคำว่า your privacy is in danger เจอแล้ววิธีจัดการกับ trojan เหี้ยนี่ --------- ยังไม่จบครับพี่น้อง -------- ลองแม่ง 108 วิธี ตามที่บอก แต่...หน้าจอกรูยังแดงเถือกกกกกกกก 20.17 น. เขียนโน๊ตด้วยปากาหัวสักหลาด สีดำตัวเท่าหม้อแกงว่า กรุณาจัดการเครื่องดิฉัน ให้ก่อนเที่ยง (ไม่งั้นเงินเดือนเดือนนี้คงออกให้ไม่ได้) ปิดเครื่อง วางกระดาษโน๊ตไว้ที่หน้าจอไอ้ส้มจีน เดินไปในครัว โยนบะหมี่อืด 2 ถ้วย ลงถุงดำไปเลย ลาขาด อิ่มทิพย์ขึ้นมาซะงั้น วันรุ่งขึ้น เหมือนคนมันจะพลุกพล่านผิดปกติ... 12.00 น. ทันที่ที่เดินมาเปิดเครื่อง ทุกคนเหมือนเงียบสนิท... 12.05 น. ไอ้ส้มจีน แถเก้าอี้มาใกล้ๆ ควักบะหมี่ (ซื้อ) มาใช้ให้ พร้อมกระดาษโน๊ตใต้ตูดถ้วย เขียนว่า ผมสึนึกผิดแล้วครับ ปล.ถ้าเดือนนี้ออกตังค์ช้ามันจะผูกคอตาย หนีปัญหาเศรษฐกิจฝืดเคือง ปล2.บะหมี่ถ้วยที่ผมซื้อให้ เป็นเม็ดเงินก้อนสุดท้ายของเดือนนี้แล้วอ่ะครับ พี่เจ้าหญิงคนสวย (มันเขียนงี้จริงๆนะ กะหยอดไง ไม่ได้เติมเองเลยเนี่ย) blog นี้อุทิศให้เมิงคนเดียวเลยนี่ หุหุ ............................................. princess

September, 2008 11:57 AM | Add a comment | Read comments (23) | Permalink | Blog it

29*Art for All


	Art Exhibition of Under-Privileged Children ๕ กันยายน ๒๕๕๑ ธรรมชาติของสัตว์คือ การกระทำต่อผู้อ่อนแอ ธรรมชาติของมนุษย์คือ การดูแลต่อผู้อ่อนแอกว่า (โสภณ สุภาพษ์ ปาฐกถานำสัมนาวิชาการ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ 2545) แสงแดดดูขะมุกขะมัว ทั้งที่เข้าช่วงสาย รถขนนิสิตมาจอดอยู่ด้านหน้าอาคาร สถานฝึกอบรมเด็ก และเยาวชนหญิงบ้านปราณี ที่ติดกับโรงเรียนราชินี ตรงปากคลองตลาด ภาษาชาวบ้าน เขาเรียกสถานพินิจ ประตูโลหะบานใหญ่ที่เคยปิดสนิท กำลังถูกเปิดออก ...ให้ฉันได้ก้าวเข้าไป เจ้าหน้าที่ส่งยิ้มมา มันเป็นการต้อนรับที่ไม่เคยลืมเลือน เมื่อผ่านเข้ามา ยังมีประตูบานอีกบานกั้น ชั้นที่ 2 เออ ... น่าจะเรียกว่าลูกกรง น่าจะตรงกว่า มันบ่งบอกถึงสิทธิเสรีภาพ ของคนที่อยู่ด้านในนี้ ได้ถูกจำกัดลงไปแล้ว พื้นที่อันคับแคบ แถมมีสองตึกอยู่ตรงข้ามกัน ทำให้กินบริเวณเข้าไปอีก ตรงกลางที่เหลือ เข้าใจว่าน่าจะเป็นสนามอเนกประสงค์ ที่นี่มีเด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี ใส่เสือสีขาว กระโปรงสีน้ำเงินหม่น กำลังจับกลุ่มทำกิจกรรมไปตามหน้าที่ของตัวเอง เราเป็นกลุ่มคนภายนอกยุคแรกๆ ที่ได้รับสิทธิเข้ามา ทำกิจกรรม บันทึกข้อมูล และเผยแพร่ต่อสาธารณชนได้ แน่นอน การทำอะไรที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน มันเสี่ยงมาก ความช่วยเหลือ อาจแปรเปลี่ยนเป็นสถานการณ์เปราะบางได้ง่าย บอกตรงๆ ว่าฉันกลัว วางตัวไม่ถูก การเก็บข้อมูล กลายมาเป็นผู้ฟังมากกว่า แทนที่จะเป็นคนซัก เด็กที่นี่ไม่ค่อยคุ้นเคยกับคนแปลกหน้ามากนัก เวลาเราเดินเข้าไปหา พวกเธอจะเดินหนี เพื่อนฉันรุกด้วยคำถามประมาณว่า หนูเข้ามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่? เข้ามาได้ยังไง? ฉันรู้เลยว่าเด็กไม่อยากบอกหรอก บางคนอ้ำๆ อึ้งๆ บางคนเงียบไปเลย และทุกๆ คนเอาแต่ก้มหน้าเวลาเราคุยกัน ฉันเลยต้องก้มหน้าเวลาคุยกับเด็กที่นี่ บางทีมันอาจจะช่วยลดความกดดัน แก่เด็กที่ฉันพูดด้วยก็เป็นได้ ชั้นล่างของตึกตรงข้าม ฉันเห็น ... เด็กอายุไม่ถึงขวบ มันน่าตกใจมากเลยนะ!! เจ้าหน้าที่บอกว่า เด็กบางคนตั้งท้องขณะถูกส่งตัวมายังสถานพินิจ ฉะนั้นจึงมีหลายคนเกิดจากที่นี่ เด็กหญิงกลายเป็นนางด้วยวัยอันน้อยนิด ก่อนที่ชีวิตจะรู้จักคำว่านางสาวเสียอีก ขณะที่น้องไก่ (นามสมมุติ อายุ 12 การศึกษาสูงสุด ป.6 แต่มีลูกแล้ว) เธอวาด เด็กชาย และผู้หญิงผมสีดำกำลังโอบกอดกัน มีผู้ชาย ผู้หญิงผมสีขาว ยืนอยู่ข้างหลัง ไก่บอกว่า นี่ลูกชายหนู นี่หนู และพ่อกับแม่ของหนู อีกไม่กี่วันจะพ้นโทษ เธอบอกฉันว่า พี่รู้ไหมตั้งแต่หนูมาอยู่ที่นี่ ทำให้รู้ว่า คนที่รักหนูที่สุดคือ พ่อกับแม่ หนูไม่เคยเห็นหน้ามัน (พ่อเด็ก) มาเยี่ยมสักครั้ง พี่เชื่อมั้ย? ถ้าหนูไม่เปิดกระโปรงให้มัน ไม่มีผู้ชายหน้าไหนทำให้ผู้หญิงท้องได้หรอก เมื่อหนูได้กลับบ้าน หนูจะเลี้ยงลูกให้ดีที่สุด จะไม่ให้เขาน้อยเนื้อต่ำใจ และสอนเขาไม่ให้ยุ่งเกี่ยวกับเส้นทางที่ผิด น้องไก่พูดเสียงหนักแน่ และหัวเราะหึหึ อยู่ในลำคอ ฉันยิ้มให้นะ แต่ในใจ นิ่งไป ฟังเด็กจบป.6 พูด จุกเลย นึกในใจว่า วันนี้ฉันไม่ได้มาเป็นผู้ให้หรอก แต่กำลังเป็นผู้รับต่างหาก เลือกมาที่ บ้านปราณี จากทั้งหมด 8 บ้าน บ้านเมตตา บ้านกรุณา บ้านมุทิตา บ้านอุเบกขา บ้านปราณี บ้านฟ้าใส สถานฝึกและอบรมเด็กและเยวชนสิรินธร และศูนย์ชุมชนบำบัดจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เหตุผลหนึ่งที่เลือกมาที่นี่ คือ ฉันเป็นผู้หญิง และคิดว่า OK บ้านปราณีไม่ไกลจากมหาลัยเท่าไร แปลว่าเราจะใช้เวลาเดินทางไม่นานนัก ไม่ใช่วิชาบังคับค่ะ แต่มันเป็นการรวมตัวของนิสิตเพื่อทำกิจกรรมสร้างสรรค์สังคม ฉันเรียนศิลปะ ฉันอยากให้ศิลปะมาแต่งแต้มความสุขให้กับผู้คนทุกชนชั้น และเรียงความที่คุณจะได้อ่านต่อไปนี้ มาจากเด็กชาย ใจจริง (นามสมมุติ) อายุ 14 ปี การศึกษาสูงสุด ป.4 บ้านอุเบกขา เป็นเรียงความที่ได้รับรางวัล ในหัวข้อ ชีวิตที่ผ่านมา กับอนาคตที่ฉันต้องการจะเป็น เลือกมาจากหลายเรื่องที่ได้รับการตีพิมพ์ในสูจิบัติ ประทับใจเรื่องนี้ และหวังว่าผู้ที่ได้อ่านจะรู้สึกเหมือนกับฉันไม่มาก็น้อย บ้านผมมีพี่น้อง 5 คน ผมเป็นคนที่ 4 ซึ่งขณะนี้พี่ทั้ง 3 คนได้แยกไปมีครอบครัวทำงานกันหมดแล้ว มีแต่แม่ น้อง และผมอยู่ด้วยกัน ในช่วงเวลานั้นผมไม่ฟังใครเท่าไหร่ เพราะผมมันนอกลู่นอกทาง จนทุกคนไม่ค่อยชอบผม แต่จริงๆ มันไม่ใช่เลย คงเป็นเพราะผมคิดมาก ชอบตัดสินใจเอง เก็บตัวเงียบ มีอะไรไม่เคยปรึกษาผู้ใหญ่ ก่อนหน้านั้นผมอาศัยอยู่กับน้ามาก่อน จะว่าไปแล้วผมเหมือนตกนรกทั้งเป็น 8 ปีกว่า ผมไม่เคยคบเพื่อน ไม่เคยออกจากบ้านไปไหนสักหน โดนทุบตีแทบทุกวัน จะผิดหรือไม่ผิดไม่เคยสนใจ ผมรู้ว่าผมซน ใครๆ ก็ว่าผมดื้อเงียบ ดื้อด้าน เลี้ยงไม่เชื่องต่างๆ นาๆ แต่ผมชินเสียแล้วกับคำพูดแบบนี้ ผมเจอมาเยอะกว่านี้อีก อยู่มาวันหนึ่ง น้าให้ลุงมารับผมไปลาดกระบัง เพื่อไปทำงานที่อู่รถ ขณะนั้นผมต้องออกจากโรงเรียน ตอน ป.4 มันทำให้ผมเสียใจมาก พอเช้าวันที่ 2 ผมก็หนีมาจากอู่ ตอนนั้นผมยังไม่เคยไปไหนมาไหนด้วยตัวเอง เลยถูกตำรวจจับมาส่งที่เดิม แต่โชคร้ายเหลือเกิน เงิน 40,000 บาทได้หายไปพอดี ผมเลยตกเป็นแพะรับบาป วันรุ่งขึ้น น้าเอาผมไปคืนแม่ที่ฝั่งธน ตอนนั้นผมเหมือนได้ขึ้นสวรรค์เลยทีเดียว เพราะไม่ต้องมาทุกข์ทรมานอีกแล้ว เมื่ออายุ 10 ขวบกว่านั่นแหละ ผมบังคับตัวเองไม่ได้ เริ่มเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด ได้ประมาณ ปีหนึ่งจึงเลิก ต่อมาผมขึ้นบ้านคนแถวบ้าน และที่อื่นๆ (ขโมย) หนักสุดก็ปล้นรถ จี้คนเดิน ทำร้านร่างกาย ยกพวกตีกันบ้าง จนเป็นที่ล่ำลือของชุมชน ที่ผมทำมาไม่เคยโทษคนนั้นคนนี้เลย ใครก็ว่าผมเสียเพราะเพื่อน แต่ผมคิดว่าตัวผมเองต่างหาก และทำให้คนดีๆ เขาเสียไปด้วย แต่อย่างน้อยมีจิตใจที่ไม่เลวจนไม่ลืมหูลืมตา ผมหรือใครก็สามารถเลิกได้ทั้งนั้น มันอยู่ที่เวลาและกำลังใจ ที่สำคัญคือใจของตัวเอง มันไม่อยากเกินไปหรอก ต่อมาผมก้าวเข้ามาสถานพินิจในข้อหาพกอาวุธ และร่วมกันลักทรัพย์ ยอมรับว่ากลัวมาก แต่ยังดีมีเพื่อนอยู่ด้วยอีก 3 คนที่เป็นคู่คดีกัน 5 วันต่อมา แม่มาประกันตัวผมออกไป และตัดสิน ผมก็ได้ปล่อย แต่ผมออกมาได้ไม่กี่เดือน ก็ต้องเข้ามาสถานฝึกอีก เพราะไปปล้นรถมอไซค์กับเพื่อนอีก คราวนี้อยู่ยาวถึง 8 เดือน ออกมาได้ 5 - 6 เดือน ก็โดนจับอีก เพราะลักทรัพย์เงินสดแสนหนึ่งใกล้บ้าน แต่ครั้งนี้ไปอยู่ที่โรงเรียนฟ้าใส ปีหนึ่ง ผมหนีออกมา แต่โดนจับได้ในคดีปล้นทรัพย์กับเพื่อนอีก 2 คน ซึ่งตอนนี้ทั้ง 2 คนได้ปล่อยตัวไปแล้วเมื่อวันแม่ที่ผ่านมา ส่วนผมปีหน้าถึงจะปล่อย ตอนนี้ผมมาอยู่บ้านหลังที่ 4 แล้ว และคิดว่าคงไม่เข้ามาอีก เพราะผมจะขอเป็นคนดีกับเขาบ้าง จะไม่ให้ใครตราหน้าว่า ไอ้ขี้คุกตลอดชีวิต แม่จะได้ไม่เสียใจกับลูกอย่างผม แม่ของผมตั้งความหวังไว้มาก ผมก็จะทำให้แม่ดังที่ตั้งใจ เคยเป็นลูกอกตัญญูมามากพอแล้ว ขอเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่สักครั้ง ก่อนที่จะไม่ได้ทำอย่างที่ตั้งใจซะก่อน อนาคต ผมไม่อยากเป็นอะไรทั้งนั้น อยู่อย่างธรรมดา แต่ใช่ผมจะนอนกินไปทั้งชีวิตเสียเมื่อไหร่ มีอาชีพอย่างหนึ่งที่ผมสนใจมาก มันทำได้ทุกคน ทุกวัย ทุกเพศมีความสุขได้ มันคือ อาชีพบริการ เป็นอาชีพที่ทำง่าย สะดวก รวดเร็ว แต่ต้องคิดเป็น ไม่โง่มาก ที่สำคัญคือประสบการณ์ของผม คงอยากอยากรู้ว่ามันเป็นอาชีพอะไร มันคือ ร้านคอมพิวเตอร์กับเกมส์ มันอาจฟังดูกระจอก แต่ผมคิดจะทำมันจริงๆ มันเป็นความฝันของผมและน้องมาตั้งนานแล้ว เรื่องความพร้อมผมมีเรียบร้อยแล้วทุกอย่าง ขาดแค่ทุนเสริม และรอปล่อยตัวแค่นั้น ที่ผมเลือกอาชีพนี้เพราะตัวผมเอง ก็เคยทำร้านคอมของป้าผมบ่อยๆ จนรู้อะไรหลายอย่าง เวลาเข้าห้องสมุด ผมหาหนังสือเกี่ยวกับเรื่องนี้มาอ่าน ผมรักอาชีพนี้มาก และอยากถูกปล่อยตัวไวๆ เพื่อทำความฝันให้เป็นจริง แม่ของผมจะได้สบายบ้าง ถึงคราวที่จะได้ทดแทนบุญคุณ ผมจะทำให้ดีที่สุด และจะเป็นคนดีของสังคม และครอบครัว กับทุกคนที่ผมเคารพและนับถือ ตลอดจนเป็นตัวอย่างให้เยาวชนที่กระทำผิดทุกคน เพื่อเตือนใจว่า คนเลวไม่ได้เลวไปทั้งชาติ ผมจะทำวันนี้ให้ดีที่สุด อดีตอย่ากลับไป อนาคตจงเดินต่อไป มันคือโอกาสของเรา ................................................................ใจจริง วันที่ใจจริงมารับรางวัล ฉันยืนขึ้นจากเก้าอี้ และปรบมือให้ มีอีกหลายเสียงที่ปรบตาม ทำให้กระหึ่ม ณ อาคารวิจัยและศึกษาต่อเนื่อง สมเด็จพระเทพรัตนสุดาฯ สยามบรมราชกุมรี เด็กทุกคนควรได้รับโอกาส เรื่องราวของน้องไก่ และเด็กชายใจจริงในวันนั้น กลายมาเป็นแรงบันดาลใจให้ฉัน ทำงานศิลปะเพื่อสังคม และให้เด็กอีกหลายคน ขอบคุณนะคะ สำหรับประสบการณ์ดีๆ ระหว่างเรา ....................................................................... princess

September, 2008 7:37 PM | Add a comment | Read comments (14) | Permalink | Blog it

28*Space


	๓ กันยายน ๒๕๕๑ ช่วงเวลาที่อึมครึม หันหน้าไปทางไหนก็เจอแต่ สภาวะอากาศที่แปรปรวน วิกฤติบ้านเมือง และดวงตาของผู้คนที่ทมึงทึง หากมัวแต่บริโภคสื่อเหมือนเดิม แบบเดียวกันทุกวัน คือดูแต่ทีวี ฟังแต่วิทยุ ก็อาจกลายเป็นคนหนึ่งที่อ่อนไหวทางอารมณ์ได้อย่างง่ายดาย มันเกิดขึ้นรวดเร็วมากนะ มันไม่ได้แสดงอาการเหมือนไข้หวัดหรอก ไม่ไอ ไม่ตัวร้อน มันไม่ทำให้เราได้รู้สึกตัว แต่มันจะค่อยๆ กัดกินเข้าไปผ่านทางดวงตา ผ่านทางหู คืบคลานไปยังสมอง ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด และพุ่งสู่หัวใจ เมื่อถึงเวลานั้น คุณก็กลายเป็นคนป่วยไปแล้ว... สื่อทุกชนิดมันเข้ามากระทบจิตใจได้โดยตรง เราจะตกเป็นบ่าวรับใช้ได้อย่างไม่ทันรู้ตัว อย่างเวลาดูทีวีมากๆแล้วอยากหาซื้อสินค้าที่โฆษณามาใช้ เวลาไปโรงหนังแล้วอยากดื่มน้ำอัดลม (ทั้งทีบางทียังไม่กระหาย) ฟังวิทยุแล้วก็เกิดอารมณ์ร่วม สั่นคลอนไปตามสิ่งที่ได้ยิน สื่อกลายมาเป็นเครื่องมือ ที่ผู้นำบางประเทศ อย่างเกาหลีเหนือ ยึดครอง แล้วปล่อยข้อมูลให้คนภายในอาณานิคมเกิดความฮึกเหิม และต่อต้านกลุ่มคน ทุกหมู่เหล่าที่มาจาก นอกประเทศของตน มีหลายคนถามฉันว่าชอบดาราคนไหนมากที่สุด รายชื่อที่ฉันบอกออกไปอย่าง หลี่เหลียนเจี๋ย Jet Li หลิวเต๋อหัว Andy Lau หวังจู่เสียน Joey Wang และอีกหลายที่อายุเกิน 30 แล้วทั้งนั้น พอหันมาพูดถึง หวงเสี่ยวหมิงกัน ฉันเริ่มทำหน้างง แล้วขัดเขินนิดหน่อยก่อนบอกออกไปว่าไม่รู้จักค่า ถ้าเป็นดารราวัยรุ่นเนี่ยก็ไม่รู้จักจริงๆ นะ ก็เท่าที่จำได้ก็มีทีวีไว้เล่นเกมส์วีลูกเดียวเลย พวกละครหลังข่าว หรือซี่รี่ย์เรื่องยาวถ้าไม่ได้เช่ามาดูก็จะไม่รู้จัก เป็นคนไม่ติดละคร ไม่ดูข่าว ตอนนี้ไม่ค่อยนิยมฟังวิทยุเสียเท่าไรนัก แต่ฟังเพลงนะ แบบไม่ตามกระแส ตอนนี้มีเพลงแนวไหนออกมาก็ไม่รู้หรอก นักร้องคนไหนฮิตฮอตต่อให้บอกก็นึกหน้าไม่ออกอยู่ดี บ้านAF อ่ะ ดูแค่ AF1 ตอนนี้งอกมาเป็น AF10 รึยังไงก็ไม่แน่ใจ แต่คาดว่าคงมีออกมากอีกเรื่อยๆ นั่นแหละตราบที่มันยังขายได้ หนังสือเป็นสื่ออย่างเดียวที่ฉันใช้เวลากับมันมากที่สุด ในเรื่องการใช้ความคิดยังไม่มีสื่อใดหรอกที่ทำให้คนเราคิดได้อย่างมีระบบเท่าหนังสือ เพราะสื่อทางทีวี หรือวิทยุเราเป็นแค่ผู้ฟัง ขณะที่มีเรื่องของอารมณ์ความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้องมาก มันขึ้นอยู่กับการจัดรายการเป็นประเด็นหลักมากกว่า ไม่สามารถเลือกเวลาได้ ไม่เหมือนหนังสือ เราเลือกได้ ถ้าเรื่องไหนที่สนใจ เราชอบ เราอ่านแล้วคิดกับมัน ก็จะละเอียดในการอ่าน และตรึกตรอง อะไรที่เราแค่ต้องการรู้เราก็อ่านคร่าวๆ คือเราเป็นผู้กำหนด เมื่ออ่านหนังสือแล้วเราจะรู้สึกเป็นนาย และคิดกับมันได้เต็มที่ และที่ชอบที่สุดคือการเดินทาง ไปในที่ที่ไม่รู้จัก ไปในที่ไม่คุ้นเคย ฉันชอบพูดคุยกับคนแปลกหน้า ชอบนั่งฟังเรื่องราวของคนที่ฉันได้พบเจอ ชอบลิ้มลองกับอาหารใหม่ๆ และสนุกกับการเรียนรู้วัฒนธรรมของคนอื่น การอยู่แค่ในห้องสี่เหลี่ยมทำงานหน้าคอมอย่างเดียว นั่นเหมือนกับว่ากำลังฆ่าตัวตายอย่างช้าๆ ฉันคิดอย่างนั้นจริงๆนะ ความเชื่อมั่นในตัวเอง และสายตาที่คมชัดมันจะค่อยๆเลื่อนหายไปจากตัวในที่สุด หลายครั้งในขณะเดินทาง ฉันชอบยืนนิ่งๆ มองออกไปข้างหน้า อยู่แบบนี้เป็นเวลานานจนบัดดี้ต้องตะโกนถามว่า เฮ้!! ทำสมาธิอยู่หรอ? เปล่าหรอกฉันแค่หลับใน หุหุ จริงๆ แล้วกำลังสัมผัสกับความรู้สึกของตัวเอง รับรู้สายลมเย็นพัดผ่าน ฟังเสียงน้ำไหล สายตาของฉันกวาดออกไปที่ขอบน้ำ และท้องฟ้าที่มาจรดกัน มันทำให้รู้ว่า ฉันเป็นคนตัวเล็ก บนพื้นที่ว่าง ของโลกใบนี้เท่านั้นเอง ..................................................................... princess

September, 2008 8:56 PM | Add a comment | Read comments (7) | Permalink | Blog it

27*การ์ตูนเด็กที่ผู่ใหญ่ต้องดู


	August 24, 2008 คุณเข้าโรงหนังครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่คะ? แล้วดูการ์ตูนเรื่องอะไร จากจอภาพยนตร์ล่าสุดล่ะ? วันนี้เจ้าหญิงอยากให้เพื่อนๆ หันมามอง กังฟูแพนด้า เป็นตัวเลือกหนึ่งที่ไม่น่ามองข้าม ไม่ใช่การ์ตูนผู้ใหญ่ อย่างซิมป์สันเลยค่ะ ไม่มีการใส่เนื้อหาแดกดันลงไป ไม่ด่าทอว่าร้ายใครทางอ้อม ไม่ปรุงแต่งสอดแทรกความรุนแรง (ระดับที่มากพอ ที่จะฝังใจให้เด็กได้เลียนแบบพฤติกรรมได้) และไม่สร้างความเพ้อฝันเหมือนเทพนิยาย แบบวอล์ดิสนี่ย์ (สมัยก่อน) พอหนังลงจอปุ๊บ เจ้าหญิงก็ไปดูปั๊บเลยค่า แหม๋ ... ดูจบแล้วก็อยากมาเล่าให้ฟังเลย แต่ ... เสียงจากสวรรค์มากระซิบข้างหูว่า ใจเย็นนนนนนนไว้ยู คนอื่นยังไม่ได้ดูมีตั้งเยอะ อย่าไปทำลายความรู้สึกเค้า โดยการ เล่าๆๆๆ มันจะเสียอรรถรส (เดี๋ยวเค้าจะไม่เสียเงินไปดูหนังกัน แต่จะหันมาซื้อยาเบื่อหนู แล้วส่งมาให้เจ้าของสเปซแทน เอ้า!!!) เลยดองไว้ค่า จนตอนนี้หนังออกมาเป็น VCD แล้นนนน เลยเอาสักหน่อยวุ้ย เขียนถึงหมีแพนด้าในดวงใจ ลั่น ลัน ล้า การ์ตูนเรื่องนี้ส่งเสริม ความกตัญญู เด็กๆ ดูแล้วจะได้มีพื้นฐานทางจิตใจที่สวยงาม ถ่ายทอดเรื่องราวผ่านพระเอก โป แพนด้าผู้น่ารัก ที่คลองใจคนทั่วโลก ด้วยบุคลิกใสซื่อ คงมีหลายคนแหละ ที่คิดว่า โป มีอะไรหลายๆ อย่างคล้าย หงจินเป่า อะนั่น ... แน่ ว่างั้นเหมือนกันใช่มะล่า สำหรับผู้ใหญ่หนังเรื่องนี้จะให้คุณได้คิด สุดยอดวิทยายุทธ์ในคัมภีร์ก็คือ ... ???... ไอ้เราก็ลุ้นอยู่ ว่ามันจะร้ายกาจกว่า 8 อรหันต์ทองคำของวัดเส้าหลินอ่าป่าว? แต่มันก็สุดยอดของวิชาจริงๆ อ่ะและ แหม๋ ... คนเขียนบทก็ทำไปด้ายยยยยย คำแนะนำ หลังชมภาพยนตร์คุณอาจปวดปอด กระบังลม หรือเจ็บคอไม่น้อย อย่าตกใจค่า นั้นเป็นอาการ ปกติ เพราะดิฉันก็เป็นเหมือนกานน ฮิ้วว ....................................................................................................................... princess

August, 2008 8:59 PM | Add a comment | Read comments (14) | Permalink | Blog it

26*How do you know if it is really love


	August 24, 2008 How do you know when you've found your soulmate? "How do you know if it is really love!" Love is such a strange,wonderful thing that nobody really has codified what it is yet. And to further complicate matters,there are so many different kinds of love: the love you feel for a friend, a family member,a sport or even a pet. This is such a crazy emotion that there is absolutely no way that can definitively answer how you know it is love … Now,in order to find out if you love someone,the basic place to start would be to ask yourself,do you want to be with them? If the answer to that question is no,then it really can't be love. When you love someone, you want to be with them. Not just be with them,but share everything with them. You have a great day at work and want to rush home and tell them every wonderful thing that has happened. You feel excited at the prospect of just being in their company,just being close to them isn't enough,you want to be a part of them,a part of their life forever. You can't stand the thought of being away from them yet,when you are, you still feel that ever-present bond that ties you together wherever you go. You can almost feel what they are feeling. You feel like,with a little bit of effort,you can see what they are seeing and think what they are thinking. It is almost as if you both can occupy each other's bodies with complete trust and harmony. That is love. Now,on the other side of the spectrum,there are a host of emotions that people confuse with love. Being overly dependent on the other person is also not a part of love. Some people fall into the trap of thinking they love someone just because they are afraid to be alone. They have become dependent on the other person for so much that they don't know how to make it on their own,or they would much rather be with someone than no-one. Are you surely have the exactly one right now? if that's yes. *i think currently you have no chance to changing your mind.* แน่ใจใช่ไหมว่ารัก - นาถ Seasonschange Key : F Bb C/Bb C/Em Am แน่ใจใช่ไหมว่าคือความรัก ฉันนั้นคือความรัก Bb C F ที่เธอไม่มีวันทอดทิ้งกันไป Bb F/Bb C Dm G กลับไปคิดทบทวนอีกครั้ง คิดทบทวนอีกที ก่อนตัดสินใจ Bb Am Bb (F) ก่อนที่ทุกอย่างในหัวใจ ของฉันจะเป็นเธอ Intru: F Gm F Gm F Gm อะไรคือความรักของเธอ บอกให้ฟังได้ไหม F Gm Dm/Gm ทำไมบอกตัวเองว่าใจ ของเธอนั้นรักฉัน F D/Gm รู้ไหมเมื่อมองสายตา ทุกอย่างมันตรงข้ามกัน F D/Gm Fm/C เหมือนไม่ใช่ฉันที่ยืนอยู่ในหัวใจ F Bb C Am Dm ฉันเป็นคนที่เธอรัก หรือเป็นความประทับใจ Cm/Eb Cm บอกได้ไหมให้ฉันได้มั่นใจกว่านี้ solo : F Gm Am Bb F Bb F/Dm F/Bb G Gm C C Bb Gm Am Dm ฉันเป็นคนที่เธอรัก หรือเป็นความประทับใจ Eb Cm บอกได้ไหมให้ฉันได้มั่นใจกว่านี้ * D Bb/Am Gm C F (ให้ฉันได้แน่ใจ) ก่อนที่ทุกอย่างในหัวใจ ของฉันจะเป็นเธอ outro:F# C ................................................................................................................... princess

August, 2008 5:27 PM | Add a comment | Read comments (8) | Permalink | Blog it

25*My Mother


	August 12, 2008 There is an inner beauty about a woman who believes in herself, who knows she is capable of anything that she puts her mind to. There is a beauty in the strength and determination of a woman who follows her own path,who isn't thrown off by obstacles along the way. There is a beauty about a woman whose confidence comes from experiences;who knows she can fall,pick herself up,and move on" I will be 27 on Wednesday,July 2nd. Tonight I am thinking about the things that my Mom told me when I felt like my life hit rock bottom. I have truely fallen,was able to pick myself back up and have definately moved on. It took alot of years and alot hell of a lot of support from my Mother, but I will always remember the lessons she taught me. *Thank you Mom for the gift of life,the times you held me close when I cried and told me I would be ok and for this moment to be able to feel like I can and will make it through anything. I love and miss you "Beautiful Lady!"* *Yesterday,Today and Always* Happy Mother's Day Mom Your Daughter, ป๋าถ่ายภาพนี้ตั้งแต่ฉันยังไม่เกิด หนึ่งในหลายร้อยหลายพันที่อยู่ในอัลบั้มของแม่ หยิบขึ้นมาดูทีไรทำให้นึกถึง ... ป๋ารักแม่ตรงไหนคะ? คำถามของลูกสาว เอ่ยออกไป ขณะที่อยู่กันลำพัง ป๋าหัวเราะคิกคัก ก่อนคีบผักบุ้งมาใส่ในชามของฉัน ก็แม่เป็นคนสวย แก่จนป่านนี้แล้วยังสวยอีกหรอ? เออ ... ยิ่งแก่ยิ่งสวย คนที่สวยจากข้างใน จะไม่ทำให้ฉันหลงรักได้ยังไงล่ะ ป๋ายังกอดแม่อยู่ทุกวัน ไม่ต่างจาก ขณะจีบกันใหม่ๆ เดินจูงมือกันไปไหนมาไหน *แม่* คือผู้หญิงในฝัน ที่ป๋ารอมาทั้งชีวิต ผู้หญิงที่อยู่ด้วยแล้วมีแต่ความสุขใจ ป๋าบอกฉันเสมอว่า ถ้าขอพรได้อย่าง แกจะขอ ให้เกิดมาเป็นคู่กับแม่ทุกชาติไป ความรู้สึกของป๋าที่มีต่อแม่ มันช่างยั่งยืนและหอมหวาน ... วันนี้ ฉันไม่สงสัยแล้วล่ะว่า ป๋ารักแม่ที่ตรงไหน?

August, 2008 4:38 PM | Add a comment | Read comments (25) | Permalink | Blog it

24*Beijing Welcomes you


	August 08, 2008 歌名：北京欢迎你 Title: Welcome to Beijing 作词：林夕作曲：小柯 Lyrics by Lin Xi Composed by Xiao Ke [陈天佳]迎接另一个晨曦带来全新空气 เฉินเทียนเจีย : ยิงจี้ หลิง หยี่ เก้อ เชินซี ได้ไหล่ ควานซิน ควองชี Let’ s embrace another morning and enjoy its ever new air. [刘欢]气息改变情味不变茶香飘满情谊 หลุย หวน : ชีซี ไก่เบียน ชิงเวย บู้เบียน ชา เชี้ยง เพียว มาน ชิงหยี่ With the fragrance of tea, it smells different. But it feels great, full of friendship. [那英]我家大门常打开开放怀抱等你 นา ยิง : วอจ้า ดาเหมิ่น ชาง ดาไค ไคเฟิง ไขว่เบา เติงนี Our door is always open. We are waiting for you open-armed. [孙燕姿]拥抱过就有了默契你会爱上这里 สเตฟานี่ ซัน : ยองเบา กวอ จู ยวอเลอ เมอชวี นี เหว่ย ไอเชียง เชอนี After a big hug, you’ll feel close with us. And surely you will love this place. [孙悦]不管远近都是客人请不用客气 ซัน หยู : บู๋กวน หย่วนจิน เดอ ชี เค้อเหริน ชิง บู๋ยอง เค้อชี Our guests, no matter where you come from, please feel at home. [王力宏]相约好了再一起我们欢迎你 หวาง ลี ฮอม : ชวางเย เหาเล่อ ไซ ยีชี เหว่อเมน ฮวาน ยิง นี้ We promised to get together here. So welcome! [韩红]我家种着万年青开放每段传奇 ฮาน ฮอง : วอจ้า ชอง เชอ วานเนียนชิง ไค้ฟาง เหม่ย ดวน เชินชี We cultivate Chinese Evergreen in the garden. All the time, it is producing a new legend. [周华健]为传统的土壤播种为你留下回忆 เวกิน เชา : เหว่ย ชวนต่อง เดอ ทูหร่าง บ้อชอง เหว่ย หนี หลุยเชียว เหว่ยยี In the soil rich in traditions, we plant. Hope everything we plant here leaves you a great experience. [梁咏琪]陌生熟悉都是客人请不用拘礼 กีกิ เหลียง : มอเชิง เชาชี เดา ชี เค่อเร็น ชิง บู๊ยอง จื้อหลี่ Our guests, no matter we’ve met before or not, please feel at ease. [羽泉]第几次来没关系有太多话题 ยู ควน : ดี จี๊ ซี ไหล่ เหมย กวนชี อยู่ ไถ้ เดา ฮวาที Even if you have been here for many times, you won’t feel bored ‘cause we have vast new things for you. [成龙]北京欢迎你为你开天辟地 เฉิน หลง : เบ่ย จิง ฮว่ายิง หนี เหวย นี ไข่เทียนพีดี Welcome to Beijing; we’ve done a lot for your visit. [任贤齐]流动中的魅力充满着朝气 ริชชี่ เหริน : เหลิ่วดง จง เดอ เหมยลี ชงมาน เชอ เจ๊าชี Its charm in ever changing is full of life. [蔡依林]北京欢迎你在太阳下分享呼吸 โจลิน ทไซ : เบ่ย จิง ฮว่าน ยิง นี ไซ ไท้ยาง เชิน เฟินชัง ฮูซี Welcome to Beijing; let’s breathe together in the sunshine. [孙楠]在黄土地刷新成绩 ซัน หนาน : ไซ ฮว่าง ทูดี ฉวอชี เชิงจี Let’s establish new records here in China. (music) [周笔畅]我家大门常打开开怀容纳天地 โจว บี ชาง : วอจ้า ดาเหมิ่น ชาง ด่าไค ไคฮัว หร่องนา เถียนดี Our door is always open. We are open armed, ready to embrace the world. [韦唯]岁月绽放青春笑容迎接这个日期 เหว่ย เหว่ย : เสยเยย จานฟาง ชิงชวน เช่าหรง ยิงจี๊ เซิงเก่อ รีจี 5000-year-old China is flashing a youthful smile, waiting for the day. [黄晓明]天大地大都是朋友请不用客气 หวง เฉา หมิง : เถียน ด้า ดี่ ด่า โดว ชี เพ็งโย ชิง บูยอง เก้อจี Our guests, no matter where you come from, please feel at home. [韩庚]画意诗情带笑意只为等待你 หานเกิง : ฮวา หยี ชือชิง เดอเช้านี ชีเหวย เดิง ได หนี่ We paint pictures and write poems to express the joy for your coming. [汪峰]北京欢迎你像音乐感动你 หวาง เฟ็ง : เบ่ย จิง ฮว่านยิงหนี เช้ายิง เหย่อ ก่าว ดงยี Welcome to Beijing; like moving music, our hospitality will warm your heart. [莫文蔚]让我们都加油去超越自己 คาเร็น มอก : ร่าง วอเมิน เดอ ไจ๊เยอ ชู เชาเหย่อ ชื้อชี Let’s try to challenge ourselves. [谭晶]北京欢迎你有梦想谁都了不起 เทียน จิง : เบ่ย จิง ฮว่านยิง หนี โย เหมินเชียง ชือ โด่ เลาบู้ชี Welcome to Beijing; people who have dreams are all bravo. [陈奕迅]有勇气就会有奇迹 เอสัน เชิน : โย หย่องชี โจ เหวย โย ชีจี If only you keep the courage, miracles will happen. [阎维文]北京欢迎你为你开天辟地 หยวน เหว่ย เหวิน : เบ่ยจิง ฮว่านยิง นี เหวยนี ไข่เทียนพีดี Welcome to Beijing; we’ve done a lot for your visit. [戴玉强]流动中的魅力充满着朝气 ได ยู ชิง : เหลิ่วดง จง เดอ เหมยลี ชงมาน เชอ เจ๊าชี Its charm in ever changing is full of life. [王霞李双松]北京欢迎你在太阳下分享呼吸 หวาง เซีย + ลี ชวง ซอง : เบ่ย จิง ฮว่าน ยิง นี ไซ ไท้ยาง เชิน เฟินชัง ฮูซี Welcome to Beijing; let’s breathe together in the sunshine. [廖昌永]在黄土地刷新成绩 เหลี่ยว ชาง หยง : ไซ ฮว่าง ทูดี ฉวอชี เชิงจี Let’s establish new records here in China. [林依轮]北京欢迎你像音乐感动你 หลิน ยี่ หลุน : เบ่ยจิง ฮว่านยิ นี เซอ ยินหยี่ ก่างดงลี Welcome to Beijing; like moving music, our hospitality will warm your heart. [张娜拉]让我们都加油去超越自己 จาง นารา : หร่าง วอ เมิน เดอ ไจ๊โย ชู เชาเหย่ ชื้อชี Let’s try to challenge ourselves. [林俊杰]北京欢迎你有梦想谁都了不起 เจเจ ลิน : เบ่ยจิง ฮว่านยิงนี โย เหมิงชาง ชุยเด่อเลาบู้ชี Welcome to Beijing; people who have dreams are all bravo. [阿杜]有勇气就会有奇迹 อา ดู : โย หย่องชี จู เหวย โย ชีจี If only you keep the courage, miracles will happen. [京剧]北京欢迎你呀 เบจิง โอเปร่า : เบ่ย จิง ฮว่าน ยิง หนี ยา Welcome to Beijing [容祖儿]我家大门常打开开放怀抱等你 โจอี้ ยอง : วอจ้า ดาเหมิ่น ชาง ดาไค ไคเฟิง ไขว่เบา เติงนี Our door is always open. We are waiting for you open-armed. [李宇春]拥抱过就有了默契你会爱上这里 ลี ยู ชอน : หยงเบา ควอ จู โยเลอ มอชี นี เวย ไอชาง เชอนี After a big hug, you’ll feel close with us. And surely you will love this place. [黄大炜]不管远近都是客人请不用客气 หวง ดา เหว่ย : บูกวน ยวนจิน เดอ ชี เค้อเหริน ชิง บู้ยง เค่อจี Our guests, no matter where you come from, please feel at home. [陈坤]相约好了再一起我们欢迎你 เฉิน คุน : เซียงเหยอ เหาเล่อ ไช ยีชี หว่อเมิน ฮวานยิง นี We promised to get together here. So welcome! [谢霆锋]北京欢迎你为你开天辟地 นิโคลัส ทเสะ : เบ่ย จิง ฮว่ายิง หนี เหวย นี ไข่เทียนพีดี Welcome to Beijing; we’ve done a lot for your visit. [韩磊]流动中的魅力充满着朝气 หาน เล่ย : เหลิ่วดง จง เดอ เหมยลี ชงมาน เชอ เจ๊าชี Its charm in ever changing is full of life. [徐若瑄]北京欢迎你在太阳下分享呼吸 วิเวียน ฮสุ : เบ่ย จิง ฮว่าน ยิง นี ไซ ไท้ยาง เชิน เฟินชัง ฮูซี Welcome to Beijing; let’s breathe together in the sunshine. [费翔]在黄土地刷新成绩 เฟย เซียง :ไซ ฮว่าง ทูดี ฉวอชี เชิงจี Let’s establish new records here in China. (music) [汤灿]我家大门常打开开怀容纳天地 ถัง ชาน : วอจ้า ดาเหมิ่น ชาง ดาไค ไคเฮวย ชองนา เทียนดี Our door is always open. We are open armed, ready to embrace the world. [林志玲张梓琳]岁月绽放青春笑容迎接这个日期 หลิน ชี หลิง + จาง รีอิน : เซยเยย จานฟาง ชิงชุน เซาหรง ยิงจื้อ เชิงเหย่อ รีชี 5000-year-old China is flashing a youthful smile, waiting for the day. [张靓颖]天大地大都是朋友请不用客气 เจน ชาง : เถียน ด้า ดี่ ด่า โดว ชี เพ็งโย ชิง บูยอง เก้อจี Our guests, no matter where you come from, please feel at home. [许茹芸伍思凯]画意诗情带笑意只为等待你 วาเลน ฮสุ + สกาย วู : ฮวายี ชีจิง เดอ เช้ายี ชีเหวย เด็งได นี We paint pictures and write poems to express the joy for your coming. [杨坤范玮琪]北京欢迎你像音乐感动你 หยาง คุน + แฟนแฟน : เบ่ยจิง ฮว่านยิ นี เซอ ยินหยี่ ก่างดงลี Welcome to Beijing; like moving music, our hospitality will warm your heart. [游鸿明周晓欧]让我们都加油去超越自己 คริส ยู + โจว เฮา ยู : หร่าง วอ เมิน เดอ ไจ๊โย ชู เชาเหย่ ชื้อชี Let’s try to challenge ourselves. [沙宝亮满文军]北京欢迎你有梦想谁都了不起 ชา เบา เหลียง + มาน เหวิน จุน : เบ่ยจิง ฮว่านยิงนี โย เหมิงชาง ชุยเด่อเลาบู้ชี Welcome to Beijing; people who have dreams are all bravo [金海心何润东]有勇气就会有奇迹 โย หย่องชี จู เหวย โย ชีจี If only you keep the courage, miracles will happen. [飞儿庞龙]北京欢迎你为你开天辟地 FIR + ปัง หลง : เบ่ย จิง ฮว่ายิง หนี เหวย นี ไข่เทียนพีดี Welcome to Beijing; we’ve done a lot for your visit. [吴克群齐峰]流动中的魅力充满着朝气 เคนจิ วู + กี เฟิง : เหลิ่วดง จง เดอ เหมยลี ชงมาน เชอ เจ๊าชี Its charm in ever changing is full of life. [5566 胡彦斌]北京欢迎你在太阳下分享呼吸 5566 + อันสัน ฮู : เบ่ย จิง ฮว่าน ยิง นี ไซ ไท้ยาง เชิน เฟินชัง ฮูซี Welcome to Beijing; let’s breathe together in the sunshine. [郑希怡刀郎]在黄土地刷新成绩 ยูมิโกะ เจ็ง + ดาว เหลิง : ไซ ฮว่าง ทูดี ฉวอชี เชิงจี Let’s establish new records here in China [纪敏佳屠洪刚吴彤]北京欢迎你像音乐感动你 จีมินเจีย + ทู ฮอง กัง + หวู่ ตง : เบ่ยจิง ฮว่านยิ นี เซอ ยินหยี่ ก่างดงลี Welcome to Beijing; like moving music, our hospitality will warm your heart. [郭容刘畊宏腾格尔]让我们都加油去超越自己 โก หร่อง + วิล หลู + เติ้ง กี เออ : หร่าง วอ เมิน เดอ ไจ๊โย ชู เชาเหย่ ชื้อชี Let’s try to challenge ourselves. [金莎苏醒韦嘉]北京欢迎你有梦想谁都了不起 เคียม จิน ชา + อัลเลน ซู + เหว่ย เจีย :เบ่ยจิง ฮว่านยิงนี โย เหมิงชาง ชุยเด่อเลาบู้ชี Welcome to Beijing; people who have dreams are all bravo. [付丽珊黄征房祖名]有勇气就会有奇迹 ฟู ลี ชาน + ฮวง เซิง + เจซี่ ฟง : โย หย่องชี จู เหวย โย ชีจี If only you keep the courage, miracles will happen. [全体]北京欢迎你有梦想谁都了不起 ทั้งหมด : เบ่ยจิง ฮว่านยิงนี โย เหมิงชาง ชุยเด่อเลาบู้ชี Welcome to Beijing; people who have dreams are all bravo. 有勇气就会有奇迹 โย หย่องชี จู เหวย โย ชีจี If only you keep the courage, miracles will happen. 北京欢迎你有梦想谁都了不起 เบ่ยจิง ฮว่านยิงนี โย เหมิงชาง ชุยเด่อเลาบู้ชี Welcome to Beijing; people who have dreams are all bravo. 有勇气就会有奇迹 โย หย่องชี จู เหวย โย ชีจี If only you keep the courage, miracles will happen. ..................................................................................................................... princess

August, 2008 8:08 PM | Add a comment | Read comments (4) | Permalink | Blog it

23*บ้านแห่งความรัก


	๒ สิงหาคม ๒๕๕๑ มันเริ่มต้นตั้งแต่12 พฤษภาคมที่ผ่าน ทุกอย่างมันกลายเป็นแค่เศษซากของฝุ่นผง โรงงานของนายเหลือแค่ที่ดินกับก้อนอิฐ ไม่มีใครเลยสักคนที่ตั้งตัวทัน และพร้อมรับกับเหตุการณ์ในครั้งนี้ มีหลายครอบครัวต้องตายจาก หลายคู่รักต้องพลัดพราก นับร้อยกลายเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีใครทำใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้หรอก ยังดี ที่ลูกจ้างในโรงงานไม่มีใครเสียชีวิต หลังเกิดแผ่นดินไหวรุนแรง คุณหมอที่น่ารักของฉัน มาเป็นแพทย์อาสา เราไม่ได้ติดต่อกันอีกทางโทรศัพท์ เนื่องจากไชน่าโมบายล่มทั้งระบบ ทางเดียวที่จะพูดคุยกันได้ คือเดินเท้าเข้าไปหา ... ดูแกเหนื่อยมาก เจอคนเจ็บทุกวัน เจอเด็กร้องไห้ เจอคนมากมายที่หมดหวังกับชีวิตที่เหลืออยู่ ทางรัฐบาลจีนไม่ได้รอช้า แค่ให้ความสำคัญกับผู้ประสบภัยน้อยกว่าการเปิดงานโอลิมปิกเท่านั้นเอง ไม่รู้สิฉันอาจมองเห็นในสิ่งที่เกิดขึ้นมากกว่า ฟังจากสื่อประโคมข่าว ฉันเชื่อ ในสิ่งที่หัวใจฉันเห็น แต่ก็มีหน่วยงานจากเอกชนมากมาย ที่เขาคำนึงถึงความเดือดร้อนของผู้ประสบภัยมากกว่าหน้าตาและชื่อเสียงของประเทศ "บ้านแห่งความรัก" ตั้งอยู่ในเมืองเฉินตูเมืองเอกของมณฑลเสฉวน ได้รับผู้ประสบภัยจำนวนกว่า 700 คนจากอำเภอชิงชวน อำเภอเวิ่นชวน เมืองเต๋อหยาง และเมืองตูเจียงเยี่ยน เข้าไปพักอาศัยรวมทั้งเด็กจำนวนกว่า 100 คน เด็กๆที่นี่ได้ฉลองวันเด็กสากล ท่ามกลางความรักความเอาใจใส่จากผู้ที่ให้ความช่วยเหลือ จากทั่วประเทศ อย่างน้อยในวันนั้น คราบน้ำตาก็กลายมาเป็นเสียงหัวเราะให้ฉันยิ้มอย่างมีความสุขใจ เจ๊ หนูไม่อยากนอนที่นี่เลย หนูจะได้กลับบ้านไหมคะ? เสียงเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆแหงนหน้าขึ้นมามาถามฉัน มันเป็นคำตอบที่ยากที่สุดเท่าที่เคยมีคนถามมา ไม่กล้าพูดอะไรออกไปให้มากความ เพราะฉันเอง ก็ไม่มีทางรู้อนาคตของรัฐบาล ไม่รู้ว่าเขาจะสร้างบ้านพักถาวรให้ผู้ประสบภัยแล้วเสร็จเมื่อไหร่ ฉันเลยหยุดคิดทบทวนสิ่งที่กำลังพูดออกไปอีกครั้ง ก่อนที่จะบอกว่า เจ๊เองก็รอที่จะกลับบ้านเหมือนกัน แล้วบ้านเจ๊อยู่ที่ไหนหรอคะ? อยู่อีกฟากฝั่งของดวงดาวที่กำลังสองแสงไงจ๊ะ ฉันชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วทุกๆวันเจ๊อยู่ที่ไหนแล้วนอนยังไงในเมื่อไม่ได้กลับบ้าน? ก็อยู่ทุกๆที่ ง่วงเมื่อไหร่ก็ใช้กระเป๋าเป็นหมอน จริงๆแล้วพกบ้านไปทุกๆที่ ที่เดินทางไงล่ะ เจเจ้เหมือนปูเสฉวนเลย ใช่แล้ว เมื่อหนูตัวโตขึ้นหนูก็ต้องวางเปลือกหอยเก่าลง แล้วมองหาเปลือกหอยใหม่ เพราะมันจะได้ไม่คับแคบสำหรับหนูอีกต่อไป ฉันเดินจูงมีสาวน้อยเข้านอนพร้อมบอกกับเธอว่า ทุกที่ที่หนูก้าวเดินมันจะเป็นบ้านของหนูตลอดไปนะ ฉันแค่หวังว่า บ้านแห่งความรักหลังนี้จะเยียวยารักษาใจให้กับทุกๆคนที่ได้เข้ามาพักอาศัย ได้แต่หวัง และหยิบจับในสิ่งที่สองมือของฉันถือได้ ... ตอนนี้ฉันมาเป็นอาสาสมัครให้กับบ้านแห่งความรัก หลังจากที่แวะไปหาคุณหมอที่เสฉวนเมื่อเดือนพฤษภาคม ที่นี่นอกจากดูแลเด็กๆและผู้ประสบภัย ยังช่วยเหลือสัตว์เลี้ยงที่บาดเจ็บจากแผ่นดินไหวด้วย มีหมาแมวที่พิการมากมาย ที่ต้องเสียขา ตาบอด หูหนวก และหลายตัวเกิดอาการตรอมใจตาย สัตวแพทย์บอกว่า ถ้าเรารักษาหายก็ยังอายุสั้น ถึงแม้มันจะไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของตัวเอง แต่ฉันตั้งใจที่จะดูแลนะ เท่าที่หัวใจของฉันจะทำได้ .............................................................................

22*Why so serious


	18 July 2006 เมื่อวานไปดู ... Batman The Dark Knight ... ไม่มีเหตุผลอะไรมากมาย ก็แค่เห็นพระเอกหล่อได้ใจ เลยเดินขึ้นไปซื้อตั๋วดู ง่ายๆแบบนั้นเลย ก็เหมือนหนังตอนยาวหลายเรื่อง อย่าง 007 งี้ คนดูมักคาดหวังกับหนังเสมอว่าต้องมีอะไรเด็ด ให้คุ้มเงินค่าตั๋ว แต่สำหรับชั้นไม่ใช่นะ สงสัยจะทำโรงหนังมาเลยไม่มีความรู้สึกแบบนี้อยู่เลย แค่อยากจะดูก็ดู มันจะยากตรงไหน? ใช่ป่ะ? เดินถือข้าวโพดคั่ว ไปนั่นอาดๆอยู่แถวหน้าโรง คนแน่นชะมัด! เวลาดูหนังกับคนแยะแล้วได้อารมณ์ร่วมอีกแบบ เวลาระทึก คนนั่งตัวเกร็งเป็นเพื่อนเรา เวลาเสียวไส้จนต้อง กลั้นอารมณ์ไว้นานๆ จะได้ยินเสียงถอนหายใจ ดังเฮือกกก เบ้อเร่อจากเบาะข้างๆ ก็หนังมันทำให้คนดูรู้สึกอย่างนั้น ... ชอบพระเอก ชอบคนบุคลิกแบบนี้ มีคนแซวว่าภาคนี้คัดคนแก่มาเล่นนะ แต่ชั้นว่าเขาดูสมาทสมวัยต่างหากล่ะ เวลาเขาใส่ชุดฮีโร่เห็นแค่ริมฝีปากบาง ยาว มันเซ็กซี่ที่สุดแล้ว โอ้วววว แมนมากๆเลยค่า พอและ จบเรื่องพระเอกในดวงใจไว้เท่านี้ ... โจ๊กเกอร์คู่ปรับตลอดกาลก็ใช่ย่อย เมื่อก่อนต้องนึกถึงจิม แคร์รี่ ผู้ชายไฮเปอร์ติดลุคบ้าพลัง เหมาะจะเป็นผู้ร้าย หรือ คนขาดสติมากเลย แต่คนนี้มันออกจิตจริงๆ มัน real กว่า ทำให้เราอินไปกับตัวตลกตัวนี้ได้อย่างไม่รู้ตัว (เชื่อคนง่าย) หนังดำเนินเรื่องให้ดูว่า โจ๊กเกอร์เป็นคนฉลาด แต่ชั้นกลับมองว่า มันทำตัวเรียกร้องความสนใจจากสังคมเมากกว่า เป็นคนประเภทขาดความอบอุ่นจากครอบครัวและความรัก น่าสงสารนะ (จะสงสารมันดีมั๊ย?) Why so serious? กลายเป็นประโยคที่โจ๊กเกอร์ชอบพูดประชดสังคม เนื้อแท้แล้วคล้ายจะบอกว่า มึงเห็นมั๊ยว่ากูร้องไห้อยู่? ประมาณนั้น (เอ๋ ... คิดมากไปรึป่ะเนี่ยค่าเนี่ย หืม ... ) WB ทำภาพยนตร์เกรดเด็กดูได้เป็นหลักอยู่แล้ว ประเด็นของหนังบริษัทนี้ คือความดีชนะอธรรมสูตรเดิมไม่เคยเปลี่ยนแปลง ยังไงสวะ ก็มักคิดว่าตัวเองฉลาด และสามารถรู้เท่าทันความคิดของคนอื่น (แหม๋ ... ชั้นละเชื่อเลยจริงๆให้ตายเถอะ ผู้ร้ายมันสมองตื้นเหมือนกันหมด รึว้าเนี่ย ... ) มักคิดว่าคนอื่นในสังคมจะมีพื้นฐานทางจิตใจ และความคิดถูกผิด ต่ำ เหมือนมันทุกคนงั้นสิ? มิน่า พวกพ้องโจ๊กเกอร์ ถึงได้ออกแค่คนละฉาก บทสรุปของ Batman The Dark Knight คุณต้องไปดูเองแล้วแหละ (ขนาดปวดฉี่ยังนั่งกลั้น อดทนจนจบเรื่อง) ไม่อยากคลาดสายตา ออกจากจอเลยแม้แต่นาทีเดียว โอ้วววววววววววววววววววววววววววววววว พระเอกหล่อจังฮู้ .........................................................................