Her Royal Highness the Princess Galyani Vadhana was a much loved Princess. She was also a much loved elder sister to two Kings, namely His Majesty King Anada Mahidol (Rama VIII) and His Majesty King Bhumibol Adulyadej (Rama IX).

Her Royal Highness the Princess Galyani Vadhana was one of the hardest working member of the Royal Family. She normally went about her work quietly and without much fuss. Whatever she did, she did with her heart. She took for herself a work load that could be indescibable to some. She was head of over 60 organizations and she looked after each one herself, and with full knowledge and concentration. Her workloads could rival that of the King and the Princess Maha Chakri Sirindhorn. After her mother's passing, she took over most of the charities and organizations that was her mother's as well, with full knowledge as she used to accompany the Princess Mother on her trips to the rural areas.

The Princess's health has been in decline since June 2007. Although she was admitted to Siriraj Hospital for cancer treatment, she still went about her work as much as possible. We began to see less of her in the second half of 2007, and were all worried for her. Finally, the princess left this world on 2 January 2008, at 2.54am. The news of her passing should have been expected to some degrees with nearly 40 announcements from the Royal Household bureau about her worsenning condition, but we were still shocked and saddened that she has left us so soon, especially when we know that she still had a zest for life and work. 
  
 Her Royal Highness was born Her Serene Highness Mom Chao Galyani Vadhana on 6 May 1923 in London, the eldest child of HRH the Prince Mahidol of Songkla and the Princess Mother Sri Nagarindra. She is the elder sister of HM King Ananda Mahidol (Rama VIII) and HM King Bhumibol Adulyadej (Rama IX).

In 1927, she was elevated to Her Highness (Pra Vorawongse Ther Pra Ong Chao) by HM King Prajadhipok (Rama VII).

In 1935, the princess was elevated to Her Royal Highness after her brother ascended the Throne as King Rama VIII. Her Royal Title was Somdetch Pra Chao Pi Nang Ther Chao Fa which translates as "the princess who is the King's elder sister."

In 1995, in the year of the Princess' 6th Cycle birthday (72nd year), HM King Bhumibol bestowed on her the title of the Kroma Luang Naradhiwas Rajanagarindra, a traditional Siamese customs dating back to the Ayudhaya period, and not seen for decades. She thus became the Princess of Naradhiwas since. (It was said that the province of Naradhiwas was chosen because of it's location being near the province of Songkla, the name given to the Princess and the King's father, The Prince of Songkla) 
 
Royal Birthday Ceremony of 6 May 1995 celebrating the Princess' 6th Cycle Birthday where HM the King bestowed the title of Kroma Luang Naradhiwas Rajanagarindra  
 
After returning to Thailand from her studies in Switzerland, the princess became a professor in the French language, history and literature at Chulalongkorn University, assisting professor at Thammasat University, as well as guest lecturers at many others. At the same time she also represented HM the King at various charities and royal work, as well as her own work in the areas of medicine, public health, youth programmes and education. She also represented many organizations in the name of her father specializing in the medical field. After the passing of the Princess Mother, she continued to preside over and take full personal interests in all charities, foundations, associations, organizations and schools set up by her late mother. In addition, for her love of animals the Princess has also set up the "13 Funds" to help animals in need. Her interests were not for just people but also to the animal population of Thailand as well.   
 
The princess had represented HM the King in many visits abroad, as well as on her own behalf. With her keen interests in education, she came out with books and videos of all the countries she has visited educating the Thai public on the history and culture of the different countries. The videos were aired on Thai Televisions before and during each of her visits to a foreign country. She also penned many books as well as gave special insights in different books on a variety of subjects, including the history of the Siamese Royal Family, especially the descendents of King Rama V, her mother's philosophy and teachings, descriptions of ancient ceremonies and their meanings, and collections of royal emblems and cyphers of past era. 
 
The Princess of Naradhiwas married Col. Aram Ratanakul Serireungriddhi in 1944 and had to relinguish her Royal title upon marriage to a commoner. HM the King restored her Royal title in 1950, after he was officially crowned. In 1969, the princess married His Highness Prince Varananda Dhavaj, son of His Royal Highness Prince Chudadhuj Dharadilok, Prince of Bejraburna. The princess has one daughter, Thanpuying Dasna Valai Sorasongkram, from her first marriage and one grandson, Jitas Sorasongkram, son of Thanpuying Dasna Valai and Ambassador Sindhu Sorasongkram. Her only daughter had represented HRH in many functions and events, as with the workload the princess had taken, it was near impossibility to be in the same place at one time. Her interests in classical music was welknown, and with the growing appreciation of the Thai people in classical music concerts, the princess had presided over many charity concerts that sprang up in Thailand.  
 
เสียงบรรเลงเพลงโศกดังมาจากทั่วสารทิศ ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน บ้านเรือน ร้านค้าต่างพากันเศร้าสร้อย ห้างสรรพสินค้า โรงหนัง หรือแหล่งบันเทิง ก็ดูเหมือนจะมีคนบางตากว่าที่เคย ทั้งๆที่เป็นวันสุดสัปดาห์ หนึ่งในคนที่เดินสวนกันตามท้องถนน ก็จะเห็นเครื่องแต่งกายสีดำ ขาว

ประเทศไทยกำลังไว้อาลัยแด่เจ้าฟ้าผู้เป็นที่รักยิ่ง มันไม่ใช่หน้าที่  หรือการทำตามคำสั่ง แต่มันเป็นการแสดงออกจากจิตสำนึก ว่าเรากำลังหดหู่ เสียงถอนหายใจดังมาจากคนใกล้ตัวเป็นระยะๆ
การสบตากันโดยที่ไม่มีคำพูดใดๆ อาจเป็นสิ่งเดียวที่ดีที่สุดที่จะทำได้ในตอนนี้

เพื่อนจากกรุงเทพบอกว่าปีนี้หนาวมา 4 วันแล้วนะ (ซึ่งปีก่อนหนาวแค่วันเดียว) ความเย็นที่ลอยผ่านมาต้องเนื้อ อาจไม่เท่าความหนาวที่เข้ามาจับขั้วหัวใจ

อินเตอร์เนตความเร็วสูงที่ทำให้ได้ดูโขนหน้าไฟขณะกำลังถ่ายทอดสด ภาพดีเล ทำให้ต้องจับจ้องมอนิเตอร์ อย่างตั้งใจกว่าเดิม เดินออกไปสะกิดเด็กลานเบียร์ว่าน่าจะให้ทางร้านเปิดถ่ายทอดสดให้ดูบ้างนะ มีแต่คนส่ายหัว นั่งนึกอยู่ว่า แม่ง!!เปิดแต่บอล คงจะเจริญกันแย่แล้วล่ะพวกมึง

กลับมานั่งที่โต๊ะ ถอดหูฟังออก แต่เล่นเปิดเสียงจากลำโพงให้ดังกว่าเดิม มีฝรั่งเข้ามานั่งดูด้วย เขาเบอกว่าบ้านเราช่างโชคดีนัก มีเจ้าฟ้าผู้ทรงงานหนักเพื่อประชาชน  

นี่ไง ถึงทำให้ใครๆ ก็ต่างเสียใจเมื่อสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิ วัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนรินทร์ ได้ล่วงลับไป
หากให้พูดถึง โครงการส่วนพระองค์ว่ามีอะไรบ้าง ก็คงพูดไม่หมดในวันเดียวหรอก แต่เชื่อเถอะว่าคงมีหลายคนที่ได้รับพระมหากรุณาธิคุณ อยู่ใกล้ๆตัวคุณ

มะต้อง เด็กชายที่เติบโตมาจากครอบครัวกระเหรี่ยง มีเหตุผลที่พูดไปใครก็ว่าเวอร์  (โดยเฉพาะฉันเนี่ย ไม่เคยเข้าใจมันเลยนะ ก่อนหน้านี้) มันเกลียดหน้าหนาวมากกกกก 

 นั่นเพราะ คำว่าหนาวของฉันกับเขามันต่างกัน อากาศหนาวของคนบนดอยนี่ฆ่าคนได้ง่ายๆ ความยากจนทำให้ไม่มีผ้าห่มจะใช้กัน คือ ฟังดูเหมือนเรื่องตลก หน้าหนาวนี่ชอบจะตาย ใช่ป่ะ
ใครจะไปคิดว่ามันจะทรมารขนาดหนัก

จนวันหนึ่งมาอยู่ปักกิ่งค่ะ เลยเกต วันที่พายุหิมะถล่ม ดิฉันติดแหงก อยู่ในโรงแรมเพียงลำฟัง เสื้อผ้ามีชุดเดียว แล้วก็ออกไปไหนไม่ได้ เพราะช่วงนั้นตรุษจีนพอดี คนพากันกลับบ้านอย่างบ้าคลั่ง ทำเอา การข่นส่งทุกเส้นเป็นอัมพาต พอหนักเข้าไฟฟ้าก็ดับ ฮิตเตอร์ใช้งานไม่ได้ นอนก็นอนไม่หลับ มือเท้าและปลายจมูกเย็นจนไร้เความรู้สึก

เข้าใจเลยว่าคนบนดอยรู้สึกยังไงเวลาเขาพูดว่าหนาว ครอบครัวมะต้องได้รับพระราชทานถุงยังชีพ ยารักษาโรค และผ้าห่มค่ะ ทุกวันนี้ มันยังเก็บไว้อยู่เลย ถึงแม้ผ้าจะเก่า และตัวหนังสือที่พิมพ์อยู่บนผืนผ้าจะเริ่มจางหาย แต่ความรู้สึกที่ระลึกถึงพระพี่นางไม่เคยเลือน ภาพยังชัดเจนไม่เคยเปลี่ยนแปลง

การอยู่รอดอาจไม่ใช่สิ่งจำเป็นเท่าการมีชีวิต หลังจากที่มะต้องเข้ามาเรียนในกรุงเทพ มันจะชวนเพื่อนไปเที่ยวบ้านแม่อุ้ยเสมอ และทุกครั้งที่กลับบ้าน ก็จะขนข้าวของไปแบบ แยะมาก
ถ้าแกะออกดูจะรู้ว่าเป็นเสื้อผ้าที่ขอมาจากเพื่อน และครูในคณะ มียาเฉพาะโรคหลายตัวที่บ้านมันไม่มีขาย (อยากบอกว่าถ้าใครเคยเห็นฉันใส่เสื้อกระเหรี่ยงนั่นแหละ ฝีมือแม่อุ้ยแกเย็บเอง แทนคำขอบใจที่ให้กันมา)

และมันนี่แหละทำให้ฉันสะกดคำว่าหนาวเป็นเสียที่

บางทีพระพี่นางยังอาจมองดูพวกเราอยู่ ท่านทรงห่วงใยราษฎรเสมอ ท่านเห็นความขาดแคลน และความทุกข์ยาก ถึงแม้จะเป็นเพียงคนกลุ่มน้อยบนดอยก็ตามที