Ρяιиcєss Diaяÿ: October, 2008

Princess's profileΡяιиcєss DiaяÿPhotosBlogLists

<< First < Previous Next > Last >>

33*Reason


	25.10.51 ฉันมักหงุดหงิดอยู่เสมอ ชีวิตประจำวันของฉัน ค่อนข้างซีเรียส งานที่ทับถมประเดประดัง ปัญหาทั้งในบ้าน นอกบ้านรุมล้อม ทำให้อารมณ์เสียอยู่บ่อยครั้ง ... อาจจะฟังแล้วไร้เหตุผล แต่สิ่งที่ทำให้คนรักกัน หรือเป็นเพียงรอยยิ้ม รอยนั้น เมื่อวันแรกเจอ อาจจะหาเหตุผลสักคำ ในสิ่งที่ทำให้ฉันรักเธอ นั่นเป็นเพราะตัวฉันมาเจอ เจอสิ่งดีงาม นั่งอยู่หลังห้องอัด เพลงจบไปแล้ว แต่ยังคิด มีจริงหรอเนี่ย? รักแรกเจอ ออกจะเพ้อเจ้อ เหมือนนิยายไปล่ะมั้ง เริ่มยกขา แล้วแถเก้าอี้ไปมา ขณะรอเจคอปอัดรายการ คนทำงานเดินกันขวักไขว่ ที่นี่คงมีฉันคนเดียวแหละที่ว่าง ดีเจเสียงใส กำลังสนทนากับคู่สาย แต่ตางี้มองผ่านกระจก อย่างห่วงใย ว่าอีนี่ อยู่คนเดียวได้มั้ย? จะไปเตะปลั๊กไฟที่ไหนหลุดหรือเปล่า? บ่าย 4 โมง พึ่งได้กินข้าวเช้า เลยขอเพิ่ม เป็น 3 จานรวด ท้องที่เคยส่งเสียงครวญครางดูเหมือนจะสงบลงบ้าง นี่ๆ กระทิงแดงเขารับอาสาสมัครไปทำกิจกรรมเพื่อสังคมด้วยนะ ว่างอยู่ไปดูดิ เคยเห็นโฆษณาของเขายัง เข้าทางมึงเลย ทำไมหรอ? เข้าค่ายอะไรงี้ใช่มะ? เปล่า พรีเซนเตอร์หล่อ!!! คลิก >ที่นี่< เพื่อดูสุดหล่อของเดี๊ยน กรี๊ดดด อีฉันรีบสมัครเลยค่า ไม่รอช้า วันเดินทาง จากกรุงเทพ – หาดเจ้าสำราญ บนรถบัส เราได้ดูเทปบันทึก รายการ คนละไม้คนละมือ ทำความรู้จักกับเด็กๆ และโรงเรียนธรรมจารินีวิทยา เป็นโรงเรียนประจำ สตรีล้วน และเรียนฟรีค่ะ ที่นี่สอนหนังสือตามหลักสูตรการศึกษาทางโลก แล้วยังมีแม่ชี บ่มเพาะให้ใช้ชีวิตตามวิถีพุทธอีกด้วย (ตั้งอยู่ที่ อำเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี) มีเด็กอนุบาล – ม.3 จำนวน 200 กว่าคน เด็กๆ เหล่านี้มาจากทั่วประเทศเลยล่ะ มาด้วยหลายเหตุผล หลากหลายความต่างทางสังคม โดยส่วนใหญ่ มาด้วยความยากจน บางคนอยู่กับพ่อ แม่ แต่ด้วยปัญหาทางการเงิน อีกทั้งการช่วยเหลือจากภาครัฐก็ยังไม่ครอบคลุมทั่วถึง จึงส่งเด็กมาอยู่ที่นี่เพื่อให้ได้รับการศึกษา บางคนอยู่กับญาติพี่น้อง บางคนอยู่ในสภาพแวดล้อม ที่เสี่ยงต่อภัยมืดคุกคามได้ง่าย เด็กบางคนเคยตกเป็นเหยื่ออารมณ์ ของคนที่เรียกตัวเองว่า พ่อ แต่ก็มีจำนวนหนึ่งนะ ที่เด็กเลือกมาเรียนเอง เพราะต้องการศึกษาธรรมะ น่ารักใช่มั้ยคะ สนใจมาทำความรู้จักเพิ่มเติมกันได้ >ที่นี่< ค่ะ เด็กหญิง มีทางเลือกน้อย หากเป็น เด็กชาย (ใฝ่ดี) ยังมีช่องทางเอาตัวรอดได้ คือเดินเข้ามาพึ่งพิงร่มกาสาวพัสตร์ มีที่อยู่ที่กิน มีการศึกษา มีพระคอยอบรม อย่างน้อย เด็กชายก็มีความหวัง แล้วเด็กหญิงล่ะ? ไม่แปลกเลยนะคะ ที่จะได้ยินสำเนียงถิ่นออกมาจากเด็กๆ อย่างที่บอกอ่ะว่า เรียนฟรี นั่นแปลว่าทางโรงเรียนต้องแบกรับค่าใช้จ่าย อย่างมหาศาล คุณครูที่นี่ ช่วยกันรัดเข็มขัด เด็กๆ เก็บเศษกระดาษ แก้ว กระป๋อง ภายในโรงเรียน และชุมชนเพื่อแลกกับเงิน แล้วยังประกอบอาชีพเสริม เพื่อสร้างรายได้ อย่างการ ขายอาหาร และเบเกอรี่ ภายใต้ร้านที่ชื่อว่า อิ่มบุญ สำหรับคนที่แวะเวียนผ่านไปราชบุรี อย่าลืมแวะมาลองชิมกันนะคะ คุณรู้กันมั้ยคะ เด็กในโรงเรียนประจำเขาฝันอะไรกันบ้าง คำตอบที่ส่งเสียงดัง มาจากหัวใจ นั่นคือ อยากมาทะเล บางคนอยู่บนดอยตั้งแต่เกิด ถ้าบอกว่าน้ำทะเลเค็มนี่นึกไม่ออกกันเลย สำหรับเราๆ อาจมาเที่ยวกันจนเบื่อแล้ว แต่สำหรับเด็กที่นี่ มันเป็นความฝันอันสูงสุดเลยก็ว่าได้ ฉันตื่นเต้นค่ะ ที่จะเจอกับเด็กๆ และก็เชื่อว่าคนบนรสบัสก็คงใจตุ๊มๆ ต่อมๆ เหมือนกัน วันแรก ทางทีมงาน Red Bull Spirit ร่วมกับ มะขามป้อม จัดให้พวกเรามารู้จักกันในเวลาอันสั้น และเตรียมตัวที่จะเรียนรู้กิจกรรมก่อนที่เราจะให้น้อง ได้ลงมือทำด้วยตัวเอง เราต้องระวังคำพูดเป็นอย่างมาก เพราะเด็กๆ มีหัวใจที่ละเอียดอ่อน เราจะได้เห็นภาพรวม และรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้น รู้สึกอย่างที่น้องรู้สึก คิดอย่างที่น้องคิด บอกได้เลยว่าเหนื่อยมากกก นอกจากอาสาสมัครจะมีหัวใจที่เกินร้อย อยากให้เตรียมร่างกายมาให้ฟิตก็ดีนะ แดดเริ่มละเลียดเส้นขอบฟ้าเหล่าอาสาก็ไปกระโดดกัน หาดทรายแทบทรุด คืนนั้น หลังพูดคุย และแบ่งหน้าที่กันเรียบร้อย เหมือนจะโดนยาสลบไปเลยค่า วันที่สอง ตื่นกันด้วยอาการวิตกจริต เพราะฝนเทลงมาไม่ขาดสาย (ตลอดคืน) ใครเอารองเท้าผ้าใบไปดูเหมือนว่า งานเข้าครับพี่น้อง เน่ากันไปตามระเบียบ เง้ยยยยยย ทุกคนกังวลวันว่าเด็กมาถึงจะไม่ได้เล่นน้ำ เพราะสิ่งเดียวที่เขาอยากทำมากที่สุดคือโดดทะเล เด็กๆ มาถึงหาดเจ้าสำราญแล้ว พี่อาสา พากันมาต้อนรับอย่างเบิกบาน ฝนตกโปรยปรายจนเข้าช่วงสาย ฉันอยู่กับกลุ่มเด็กโตค่ะ (ม.1) แรกๆ เด็กๆ ก็เกร็ง ไม่คอยพูดคุยหรือเล่นด้วยเท่าไหร่ เราต้องอาศัย ลูกบ้า พี่มะขามป้อมให้ทำอะไร ดิฉันใส่ไม่เลี้ยง เต้นลืมอายกันเลย ก็คิดว่าเอาวะ ครั้งหนึ่งในชีวิตถ้าไม่ทำตอนนี้จะมาคิดเสียดาย ก็สายเสียแล้ว เหมือนฟ้าจะได้ยินเสียงจากใจอาสา พอบ่ายคล้อยฝนหยุดตกเด็กๆ วิ่งเข้าใส่ น้ำกระจายปราสาททรายของเจ้าหญิงตัวน้อย ก่อร่างขึ้นมาด้วยความสุขใจ น้าทะเลเค็มจัง เสียงเล็กรอดออกมาจากรอยยิ้ม ขณะหยีตา ฉันไม่เคยหัวเราะเสียงดัง เป็นเวลานานแบบนี้มาก่อนเลย วันนั้นโยนทุกสิ่งทุกอย่างไว้ที่เก้าอี้ ในห้องทำงาน ลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นไว้ข้างหลัง ฉันพบเพื่อนใหม่ ซึ้งไม่เคยเจอกันมาก่อน ดูเขายิ้มแย้มแจ่มใส สบายใจ เขาบอกว่างานของเขา หนักมาก เจ้านายจู้จี้ขี้บ่น เข้มงวด เงินเดือนก็น้อยใช้เดือนชนเดือน แล้วอย่างงี้เขายังหัวเราะได้* ยังแซวออกไป เขาบอกว่า โธเอ๊ย...แค่เรื่องงาน ก็ทำให้โลกของเขาเซ็งไปครึ่งนึงแล้ว แล้วจะทำหน้าหงิก อารมณ์บูดไปทำไม จะให้โลกนี้มันน่าเบื่อไปทั้งใบเลยรึ? ... ฉันเอามาคิด และเริ่มพยายามหัวเราะเสียงดังๆ ให้มากกว่าเดิม ... คืนที่สองหลังเด็กเข้าทีพัก เรารวมตัวกันร้อง (ต่อ) เพลง ทำให้รู้เลยว่าตัวเองเนี่ยอายุเท่าไหร่ วันหลังไม่เล่นแล้วนะ อายจัง ไม่อยากร้องเลย 555 ก่อนนอน ในค่ำคืนนี้ เริ่มล่าเบอร์โทร และอีเมล กะว่า หลังจากวันนี้ไป เราจะได้ทำกิจกรรม หรือกินข้าวร่วมกันอีก วันที่สาม* นัดกับเพื่อนว่าถ้าฝนไม่ตกเราจะออกมาถ่ายรูปตะวันขึ้นกัน ทุกคนโอหมด รวมถึงฉันด้วย พอเอาเข้าจริงทุกคนโอหมด แต่ ... ดิฉันไม่ตื่น หุหุ หลังจากทำกิจกรรมถึงช่วงบ่าย เด็กและพี่อาสาต้องแยกย้ายไปเก็บสัมภาระ ใจมันวูบๆ วาบๆ นะ ในขณะที่แม่ชีอรรณอัมไพ ภาสศักดิ์ชัย มารับเด็กๆ กลับโรงเรียน แม่ชีน่ารักมากค่า ท่านขอบคุณทีมงานที่นำมาด้วยพี่สุทธิรัตน์ อยู่วิทยา พีเก๊ พี่เอ้ คนละไม้คนละมือ และเหล่าบรรดาอาสาสมัครทุกๆ ท่าน ฉันก็แอบตื้นตันใจ คุณรู้อะไรมั้ยคะ ว่าฉันเห็นผู้อำนวยการลงมานั่งตัดกระดาษ มาเล่นกับเด็ก ลงมาเดินๆ วิ่งๆ และทำทุกอย่างด้วยตัวเอง เธอเป็นผู้หญิงติดดิน มันประทับใจมากเลยค่า เพราะเคยแต่เห็นบริษัทอื่น ให้เงินมาก้อน แล้วขอพื้นที่โฆษณาตัวเองเยอะๆ แต่นี่ลงเงินเสร็จ ลงแรงด้วย ติดตามผลที่เกิดขึ้นเป็นระยะๆ อีกต่างหาก คือไม่ได้มาปลูกป่าเสร็จแล้วจากไป ไม่ได้ใส่แค่ผักชีโรยหน้า ได้เวลาแล้วที่เสียงบทเพลงแห่งความสุข จะถูกขับขานขึ้นอีกครั้ง เพื่อบ่มเพาะเมล็ดพันธุ์ แห่งความดี ให้กับเยาวชนคนรุ่นใหม่ และกลุ่มคนที่มีเจตนาเดียวกัน ได้ทำงานร่วมกัน กับโครงการ redbullspirit รวมใจจิตอาสา ขอบคุณกระทิงแดงนะคะ ที่ให้โอกาสดีๆ ได้มีส่วนร่วมแบ่งปัน วันแรกที่เดินทางมาฉันเตรียมตัวมาเป็นผู้ให้ แต่วันกลับฉันดันได้มากมายเหลือเกิน เพื่อนใหม่ในสาขาอาชีพที่ต่างกัน ได้ยินหลายคนเรียกฉันว่า พี่ ซึ้งเมื่อก่อนมีแต่เรียกคน อื่น มีเพื่อนตั้งแต่ อายุ 13 - 55 ฉันเนี่ยจั๊กจี้ไปเลย เด็กๆ เติมเต็มชีวิตของฉัน วันไหนหลงลืม หรือทำแรงบันดาลใจหายไป ฉันจะกลับมานึกถึงเรื่องราวของพวกเราในวันนี้ เออ ... ได้น้ำหนักตัว ที่เพิ่มขึ้นด้วยแหละ อันนี้ มาจากการกินข้าวมือละ 3 จาน ตลอดช่วงเข้าค่าย หึหึ เริ่มเชื่อแล้วล่ะว่ารักแรกเจอ มันไม่มีเหตุผล แต่จะให้อธิบายว่าฉันรักเธอเพราะอะไร ก็คงตอบได้ว่า เพราะฉันเจอ เจอสิ่งดีงาม ปล.คลิกที่จะมีภาพให้ชมกันค่า ปล2.ชมภาพประทับใจกันได้เพิ่มเติมที่นี่ รวมใจจิตอาสา 1 รวมใจจิตอาสา 2 *รวมใจจิตอาสา 3 ........................................................................................................................ เรื่อง princess ภาพ Red Bull Spirit

October, 2008 6:10 PM | Add a comment | Read comments (15) | Permalink | Blog it

32*อาณาจักรสี่เหลี่ยมผืนผ้า หรือจะเท่ารองเท้าที่ใส่เดิน


	7 ตุลาคม 2551 เหวออออ ... นี่มันกล้องนะ ไม่ใช่ของกิน ลูกลิงตัวกระเปี๊ยกเข้ามาในระยะประชิด ก่อนขึ้นเขาวังมีพ่อค้า แม่ค้า ขายของฟาก ของกิน ให้เลือกซื้อหาตามใจชอบ คนที่นั่นเขาก็บอกอยู่แล้ว ให้ระวังกระเป๋าดีดีนะ ลิงมันซน เดี๋ยวจะถูกฉกของไป ไม่ทันไร ของที่ซื้อมาเมื่อกี้ โดนเจ้าตัวใหญ่ วิ่งมาสอยไปจากมือซะงั้น!? ยั ง มี สำ ร อ ง (หึหึ ทำตาเป็นสระอิ) ขณะที่เอามือล้วงถุง รู้สึกได้เลยว่ามีสายตานับสิบคู่จ้องมาที่มะม่วงของฉัน! กินไม่ลงและ โดนลิงเหล่ เลยขว้างมะม่วงออกไป อู้ ... จ่าฝูงตัวเบ้อเริ่มวิ่งมาอย่างไว ตัวเล็กตัวน้อยกระจาย แตกฮือ สนุกใหญ่เลยฉัน! เล่นปามะม่วง ลิงอิ่ม คนก็เฮฮา พอเดินขึ้นเขาลิ้นก็ห้อย ไม่ไหวค่า (นั่งเสียสภาพ หัวฟูฟ่อง) คนอื่นมันมันแรงเยอะ เดินชมนกชมไม้ เรื่อยเปื่อย คนกำลังหอบแดด เพื่อนเห็นและว่า มีเจ้าจ้อกำลังย่องมาใกล้ พอหันหน้าไปป๊ะกัน อีฉันตกกะใจ! เลยได้เหวออย่างนี้แหละ 555+ มันเป็นกล้องคร๊าบบบ มะใช่ของกิน เจี๊ยก ... ก สุดสัปดาห์ที่ไรถ้าไม่ไปไหน จะใช้เวลาหมดไปกับโต๊ะทำงานเล็กๆ เขียนนั่นนี่ ลงไดอารี่ออนไลน์ หรือไม่ก็กระโดนขึ้นไปนอนบนโซฟาดู DVD ที่เช่ามา มันเป็นอาณาจักรเจ้าหญิงในห้องเช่า ขนาดเท่าสี่เหลี่ยมผืนผ้า แต่สุขีอย่าบอกใคร ในอาณาจักรของคนคนหนึ่ง เราต่างยิ่งใหญ่ในอาณาจักรของเรา อาณาจักรของใครอาณาจักรของมันค่ะ ห้องของฉัน หมอนเปื้อนน้ำลายของฉัน เสื้อเน่าของฉัน สมุดของฉัน เก้าอี้ของฉัน ตุ๊กตาหมีตาโบ๋ของฉัน ที่นอนของฉัน เอิ๊ก เอิ๊กส์ ตาบุญมี ตัวบางเฉียบเท่าตะเกียบ หาบขนมขาย ทุกวันภรรยาคู่ชีวิต จะตื่นมาตั้งแต่ตีสามทำขนม ให้ตาออกไปหาบขายช่วงเจ็ดโมงเช้า จากประตูหน้าบ้านมาจนถึงทางขึ้นข้างบนเขาวัง มีขนมใส่ไส้ ขนมฝักทอง ขนมกล้วย หัวเผือก หัวมันต้ม วันไหนขายไม่หมด ก็กินมันแทนข้าว ตาบุญมีพูดเชิงหัวเราะร่วน ในดวงตาของแกก็กำลังยิ้มอย่างไม่เสแสร้ง แต่ฟังแล้วบีบอารมณ์ใช้ได้เลยนะ ทำไมตามาขายขนมละคะ ตาชอบขนมหรอ? ไม่ได้ชอบ แต่ยายทำอร่อย เลยเอามาขาย แกะใบตอง เอาไม้กลัดจิ้มขนมใส่ไส้เข้าปาก เลยรู้ว่า เออ ... อร่อยจริงๆแหะ เคี้ยวจนแก้มตุ่ยไปข้าง แล้วยังจะชวนตาคุยอีกแนะ ตาบุญมีเล่าว่า ยายทำกับข้าวก็อร่อย แต่ทำหลายอย่างมันไม่ไหว ฝืนสังขาร ทำเท่านี้แหละพอแล้ว แล้วตากับยายเป็นคนที่นี่หรอคะ? เปล่า บ้านตายายทำนาอยู่สุรินทร์นู้น มาอยู่นี่เป็นเพื่อนหลาน แกเตรียมตัวจะไปและ ฉันเลยชวนคุยต่อ ตาไปเวียนเทียนมาเปล่าคะ ไปทำบุญมา แต่ไม่ได้เวียนเทียน ตามองไม่ค่อยเห็นนน (แกเตรียมยกหาบเต็มเหนี่ยว) ตาคะ มีเรื่องทุกข์ใจบ้างมั้ย? ไม่รู้อารมณ์ไหน จู่ๆก็ถามไปแบบนั้นเฉยเลย ไม่มี หากินตามสบายยยย ลูกก็ใหญ่ หลานก็ใหญ่ โตกันหมดแล้ววว อ้าว ... แล้วทำไมตาไม่อยู่ที่สุรินทร์ละคะ นาก็มี มาหาบขนมให้เหนื่อยทำไม? ลูกต้องหาเงินเลี้ยงหลาน ก็เลยไม่ได้ส่งเงินมาให้ใช้ ไม่หาก็ไม่มีเงินนน มีข้าวกิน แต่ไม่มีเงิน ช้ายยย เสียงกระดูกลั่น กร๊อบบบบ ดังมาตอนที่แกลุกขึ้นหาบ แล้วเดินจากฉันไป ก็เลยคิดได้ว่าคนเรานั้น ต่างมีอาณาจักรเป็นของตนเอง เราน่ะ ควรภาคภูมิใน วิถีชีวิตของตัวเอง การให้เกียรติซึ่งกันและกัน มันถึงจะทำให้ชีวิตมีความสุข แบบคุณตาบุญมี ที่มีอาณาจักรเท่ากับรองเท้าที่ใส่เดินอยู่ไง ปล.ยิ้มหวานก่อนจาก เจ้าของสเปซจะได้ดีใจตะเอ๊ง อิ๊ป อิ๊ป ............................................................................ เจ้าหญิง

October, 2008 12:58 AM | Add a comment | Read comments (13) | Permalink | Blog it

31*Cockroach


	October 04, 2008 ฟ้าครึ้ม ฝนไม่ตก แดดไม่มี อากาศดี๊ดี หยิบ Highway Blues มานอนอ่านในสวนจนชักอยากจะดู The Legend:Tae Wang Sa Shin Gi กับเขาขึ้นมาบ้าง (ไปอยู่ไหนมาวะเนี่ย เชยระเบิด) บิ้วอารมณ์นึกหน้าพระเอกอยู่แป๊บนึง แป้ง (หมาลาบราดอร์ ไซด์เท่าถังแก๊สเห็นจะได้) เดินผ่านมา เลยจับทำเป็นโต๊ะพาดขาซะ เจคอบ มุดรั้วดอกเล็บมือนาง ผ่านต้นฝรั่งแบบไม่เกรงใจ ทำให้หลายลูกหล่นร่วงไป นั่น ... อุ้ม ชิสุ มาด้วย หน้าตาแอ๊บแบ๊วโคตรอ่ะ ตาโต ผูกโบว์สีชมพู จมูกนิ๊ดนึง และไฮเปอร์มาก ถ้าเทียบกับแป้งเนี่ยนะ หมากุตัวเท่าควายยยยยยยเลยอ่า ... ไม่แปลกใจหรอกว่าทำไมสาวๆถึงชอบ ชิสุ กันนัก แต่เจคอบน่าคิดอยู่ ผู้ชายแมนๆมีหรือจะเลี้ยงหมาพันธุ์นี้ แค่มองหน้ายังไม่ทันถาม โดนสวนมาก่อนเลย หมาอาโว้ยย ฟากมาเลี้ยงทิตนึง แกไปสัมมนา ที่บ้านกุไม่มีคนอยู่ หิ้วมาด้วย กลัวมันเหงา มึงสนใจจะเอาไปเลี้ยงสักวันสองวันมั๊ยล่ะ? น่าน ... จะผลักภาระมาให้กันซะง้าน กุไม่ชอบเลี้ยงหมาแมวชาวบ้านเสียด้วยสิ อย่าหยอดกันเลย เสียเวลา แป้งกับชิสุทำท่าเหมือนจะรู้จักกันมาก่อน ดมกันไปมาแว๊บเดียว เผลอก็วิ่งเล่นลงคลองระบายน้ำ (คลองตอนนี้ไม่มีน้ำไหลแล้วแห้งสนิท) หมาสองตัววิ่งเล่นฟัดกันได้ 5 นาทีถัดมา เห็นแป้งวิ่งหน้าตาตื่นขึ้นมาจากคลองตัวเดียว ก็ตกใจว่าไอ้ตัวเล็กหายไปไหน เห็นมุดใบไม้ ทำท่าแปลกๆ พอเงยหน้าขึ้นมาละ คุณขา! คาบแมลงสาบ ติดมาด้วย ขายังดิ้นพลาดๆคาในปากอยู่เลย เง้ยยยยยย มึงเลี้ยงหมาไงวะ ให้อดอยาก ดูดิ๊ จับแมลงสาบมาแดกแล้วนั่น เหี้ยนี่ ... ไม่แดกหรอกน่า แค่เล่น เล่นกับเตี่ยมึงสิ แดกเข้าไปหมามึงเน่าแน่ ไม่รู้มีพยง พยาธิ อะไรร้อยแปด ซกมกว่ะ ชิสุ เอียงคอเหมือนจะงงว่าไอ้สองคนมันจะเถียงกันอีกนานมั้ย? เอาไงวะเนี่ย มึงจับหมาเลย กุจะแงะปากเอง เจคอบเอาชิสุเข้าเอว อีฉันจับหัวมือนึง อีกมืองัดปากหมา เจคอบเขย่าหมา ให้แมลงสาบหล่นลงมา ระหว่างชุลมุลกันอยู่ครู่ใหญ่ (เพราะหมาดิ้น) ก็ไม่รู้ว่าแมลงสาบเปื้อนน้ำลายเหนียวหายไปไหนแล้ว รึ มันล่องหนได้?! ไม่รู้ว่าโดนใครสักคนเหยียบไปรึยัง แต่ที่แน่ๆ กุเซ็ง! ม้วนเสื่อเก็บหนังสือเดินเข้าบ้าน มันและหมาก็ตามมาด้วย ในบ้านมีหลานๆนั่งดูทีวีกัน 4 – 5 คน ปิดเทอมทีไร บ้านเหมือนเนอเซอร์รี่ทุกปี เปลี่ยนก็แค่คนนั่งดูที่วี ปีนี้ไม่ใช่กุแต่เป็นเด็กๆแทน พอเห็นชิสุเท่านั้นแหละ กวิ้วววว กร้าว กันยกใหม่ หมากับเด็กนี่ เข้ากันได้ดีที่เดียวนะ นึกในใจว่า แหม๋ ... อยากให้เห็นภาพเมื่อกี้จัง คงไม่มีใครรักหมาลงแน่ ไม่ทันไรไอ้ที่คิดมันมาเป็นตัวเลยค่า มาไงไม่รู้บินถลาใส่คนนั้นที่ คนนี้ที ห้องนั่งเล่นกลายเป็นสนามฟุตบอลจำเป็นไปแล้ว เหมือนมันจะมีเรด้าว่าใครกลัว มันจะเริ่มโจมตีทันที การส่งเสียงกรี๊ดดังๆเหมือนจะทำให้แมลงสาบตื่นตัว ยิ่งกรี๊ดยิ่งบิน!! ไม่มีใครสามารถจับทิศทาง หางเสือของมันได้เลย จู่ๆก็บินไปทางซ้าย แล้วก็ก็เปลี่ยนใจ ยูเทินกลับมาทางขวาซะงั้น (กุจะเกลียดมันมากเวลาบิน) เขาว่ากันว่ามันเป็นสัตว์ตั้งแต่ยุคไดโนเสาร์ ไม่แปลกใจเลยว่าหลุดรอดมาศตวรรษ 20 นี่ได้ไง (ตายยาก คอนเฟิร์ม) มีแนวโน้มร้อยละ 99.99% ว่ามันคือตัวเดียวกับที่แซะมาจากปาก ชิสุเมื่อกี้ โอ้โห ... คิดแล้วเครียดเลย สักแป๊บ มันร่อนลงมาเกาะหัวหลาน กรี๊ดสิคะ บ้านจะแตกเอา เด็กเอย หมาเอย คนตัวโตๆอย่างเจคอบงี้ ดิ้นกันเสียจริต เอ๊ะ!!! นึงว่ามาดิ้นกันในเทคหรืออย่างไร? คือ ถ้าเวลาปกติหน้าที่ ตีแมลงสาบ ไม่เคยมีริสรายชื่อกะเขาสักครั้งนะ ไม่ได้กลัวอ่ะ แต่เหม็น ไม่ชอบกลิ่นมัน ไม่ชอบเวลามันบินอย่างที่บอกอ่ะ แต่ครั้งนี้จำเป็นจริงๆเลยต้องลงมือเอง เอาแต่กรี๊ดกัน บอกให้อยู่นิ่งๆตะโกนคอแทบแตก ก็เหมือนจะไม่มีใครได้ยิน พอกรี๊ดกันมากๆเข้า กุจะประสาทเสีย เลยต้องบอกว่าถ้าไม่เงียบกัน แมลงสาบจะบินเข้าปากนะ ได้ผล (ปิดปากกันใหญ่) เดินไปหยิบถุงพลาสติกมาห่อมือขวาไว้ ปีเตอร์คงเหนื่อยอ่ะ เลยไปเกาะที่มุ้งลวดอยู่นิ่งๆ ขยับปีกนิดหน่อยแต่ ไม่บิน ค่อยๆย่อง ค่อยๆย่อง ค่อยๆย่อง ค่อยๆ เกือบแล้ว ... อีกนึดนึง ... นิ๊ดดดเดียว เดียวรู้ทันจะบินหนีอีก ใจเย็นๆ ช้าๆ เข้าไว้ นั่นแหละดีมากกก ตะปบเลยอย่าช้า ... เสือกใช้มือซ้าย?! (ไม่ได้ใส่ถุงพลาสสติก) ไปจับมันซะงั้น โอ้โห ... ชัดเลย ขาหนามๆดิ้นรนอยู่ในมือสุดฤทธิอ่ะ ความรู้สึกสยิวพิลึก ... คิดจะบีบอยู่ ไม่กลัวบาปหรอก แต่กลัวจะเลอะคามือไง เลยไม่ทำ ทำไงดีวะ? อืม ... ถอดถุงอีกข้างมาสวมไว้ก็สิ้นเรื่อง มันยังไม่ตายครับพี่น้อง ยังมีแรงวิ่งวนไปวนมาอยู่ในถุง หยิบมันไปทิ้งถังขยะหน้าบ้าน ชิสุตามออกมาด้วยหน้าตาหลั่นล้า คนข้างบ้านเดินมาเห็นหมาน่ารัก เลยจับขึ้นมาอุ้ม? แอ๊กกก ... โดนเลียปากไปเรียบร้อย งี้ล่ะมั้ง เล่นกับหมาหมาเลียปาก คิดแล้วยังสยองไม่หาย โอ้ว ... แม่เจ้า ป่านนี้ยังไม่กล้าเล่าเรื่องแมงสาบให้คนข้างบ้านฟังเลย กลัวรับไม่ได้อ่ะ โหยยังไม่อยากจบ แถมให้อีกเรื่อง พอดีเปิดเจอเมลส่งต่อมันสยองโลกพอกัน เอาสักหน่อย เดี๋ยวจะหาว่าไม่มีสาระ มีรูปประกอบด้วยกรุณาจิ้ม -->ที่นี่<-- น่ากัวชิก หาย ดูรูปแล้วขนลุกชูชัน เมื่อไหร่ มันจะหมดไปจากโลกมนุษย์ซะที ... มารู้จักกับแมลงสาบกัน (T_T) วันเสาร์ ที่ 5 มกราคม 2551 เขียนโดย : hedfuc มิน่าเค้าบอกว่าเจอ 1 ตัว แสดงว่ามีอีก 100 ตัวซ่อนอยู่ C e y l o n says: เค้าบอกว่า 1 กระเปาะ (เค้าเรียกงี้มั้ง) มี 16-24 ตัว หรือมากสุดก็ 30 อะ555+ Big City Life! says: ตัวนึงออกกี่กระเปาะอะ T_T C e y l o n says: แม่ตัวนึงมี 4-5 กระเปาะ ทำนองนั้น Big City Life! says: o['>o!!!! สี่ สาม สิบสอง ... ToT C e y l o n says: แล้วมันมหัศจรรย์มาก เค้าบอกว่าเวลาที่คุณคิดว่าคุณเหยียบแมลงสาบแบนติดรองเท้าก็ไม่ได้หมายความว่ามันตาย Big City Life! says: ทำไมอะ!!!!!!!!!!!! C e y l o n says: เพราะมันแกล้ง มันฉลาดพอๆ กะหมา Big City Life! says: มันแบนติดรองเท้าแล้วยังไม่ตายอีกเหรอ!? C e y l o n says: ใช่ กระเพาะแตก ดังแป๊บบบบบบ ก็ไม่ตาย เพราะอวัยวะในร่างกายสามารถซ่อมแซมตัวเองได้ Big City Life! says: กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด T [] T!!! C e y l o n says: มันจะมีกระเพาะใหม่ Big City Life! says: มันไม่มีวันตายเลยเหรวะ!!! C e y l o n says: มีๆๆ ตามอายุไขราวๆ 300 วัน ตายเอง แต่โดนฆ่าตายก็ได้ แต่ต้องฆ่าหลายขั้นเพื่อความชัวร์ อย่างที่เราเคยได้ยินว่ามันหัวขาดก็ยังอยู่ต่อได้อีกหลายวันใช่มะ แต่เค้าบอกว่าที่จริงส่วนหัวของมัน ถ้าเอามาใส่ตู้เย็น แล้วป้อนอาหารดีๆ มันก็อยู่ได้เหมือนกัน (แค่หัวนะ) Big City Life! says: กุอยู่บ้านคนเดียว ตอนนี้กัวแมงสาบมากกว่าผีอีก C e y l o n says: โหยยยยยยยยยยยยยยยจิงเหรอเนี่ย ระวังดีๆ นะ อาหารอีกอย่างที่มันชอบ คือ การแทะนิ้วหัวแม่เท้าคนอะ Big City Life! says: แอร๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ยกเท้าขึ้นกะทันหัน แก๊!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ตอนนี้ชั้นเอาเท้าขึ้นมาพาดโต๊ะวางคอม และจับหลังตัวเองตลอดเวลา C e y l o n says: ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก จิงเหรอวะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Big City Life! says: เออ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! C e y l o n says: ได้อารมณ์สุดอะ 555+ ที่บ้านเจอบ่อยเหรอ Big City Life! says: ไม่บ่อย แต่กุกัวววววววววววว C e y l o n says: อ้อ มันจะโผล่มาแค่ตอนกลางคืน แต่ถ้าครั้งไหนที่คุณเจอมันตอนกลางวัน แปลว่า มันเยอะมากจนเล็ดลอดออกมา Big City Life! says: กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด กุเคยเจอตอนกลางวันปวะ !? C e y l o n says: 555+ Big City Life! says: จาบร้าตาย o [] o!!! C e y l o n says: ไม่เอาน่าอย่าคิดมาก Big City Life! says: คิดใหญ่แล๊วววววววววววววว C e y l o n says: ที่จิงมันก็ไม่อยากเสวนากะคนหรอก มันรู้ว่าคนอยู่ที่ไหนเพราะมันได้ยินเสียงลมหายใจงะ (มันหูดีมาก ดังนั้นจะหลบเลี่ยง) Big City Life! says: แล้วมันออกมาทำไมฟะ!!!!!!!! C e y l o n says: มันออกมาตอนกลางวันหรือกลางคืน Big City Life! says: ไม่รู้ ก็ที่มันโผล่มาอะ C e y l o n says: ถ้ากลางคืนเพราะมองไม่เห็น ถ้ากลางวันก็แปลกอยู่ เออ แต่เค้าบอกว่ามันเป็นสัตว์ที่อยากรู้อยากเห็น ชอบย่องออกมาดูโน่นดูนี่ มีคนทำวิจัยด้วยนะ ว่ามันสมองไม่แล่นตอนเช้า ขี้เซาเหมือนคนนะหละ แต่จะระริกระรี้ช่วงหัวค่ำจนถึงดึกดื่น Big City Life! says: เออ เหมือนคนเลยหวะ กรูกลัววววววววววววววววววววววววว C e y l o n says: เฮ้ย แต่แมงสาบดั้งเดิมเค้าอาศัยในป่าชื้นๆ นะ ประมาณว่าอยู่ตามซากไม้ เหมือนปลวก มด น่ะแหละ Big City Life! says: แล้วมาอยู่นี่ได้ง๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยย C e y l o n says: ที่มันแพร่กระจายทั่วโลกเพราะว่าบังเอิญไข่มันตามซากไม้ไปอยู่บนเรือบรรทุกสินค้า C e y l o n says: มันก็เลยกระจายมาบ้านเรา ที่เห็นในบ้านเรามาจากแอฟริกา รึ อเมริกาใต้ไม่แน่ใจ รู้แค่ตัวที่เจอบ่อยเป็นสายพันธุ์อเมริกัน แล้วก็สายพันธุ์เยอรมัน Big City Life! says: ลูกครึ่งซะด้วย ToT มิน่า ไล่ไม่ไป ฟังกรูไม่ออก ToT C e y l o n says: ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เมื่อคืนหมกมุ่นมากไปหน่อย โดยแมงสาบ (ตัวเล็ก) กัดที่หัวเข้าด้วย ตอนไปดักรอมันในห้องน้ำ Big City Life! says: แล้วแกไปดักรอมันทำม๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย C e y l o n says: เฮ้ยยย เมื่อคืนหนาวมากกกก ที่นี่อะ เค้าบอกว่ามันไม่ชอบอากาศหนาวหนิ เลยจะรอดูว่ามันจะมาไหม แต่มันไม่มา เห็นตัวเล็กตัวนึง Big City Life! says: เห้ย!? เวลามันนอนนิ่งๆ ไม่ได้หมายความว่ามันตายใช่ปะ ตอนเด็กๆ เหยียบแมงสาบจนตายกัน พอมันนอนนิ่ง ๆ ก็หยิบมันขึ้นมา (หยิบหนวด) แล้ววิ่งไล่เพื่อน มันยังไม่ตายใช่ไม๊ o [] o!!!!!!!! C e y l o n says: แหวะ!!!!!!!!!!!!!!! อี๊ Big City Life! says: กรูหยิบแมงสาบที่ยังไม่ตายใช่ไม๊ o [] o!!!!! C e y l o n says: เออออออออออออออ มันแค่สลบ Big City Life! says: กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด หนูผิดไปแล๊ววววววววว ToT C e y l o n says: นี่ มีเรื่องที่เด็ดกว่าคือศัตรูของแมลงสาบน่ะ โหดกว่ามันมาก Big City Life! says: ไควะ C e y l o n says: เป็นตัวต่อ สายพันธุ์ไรไม่รู้ไม่มีในไทย เค้า บอกว่ามันใช้วิธีเกาะที่หลังแมลงสาบแล้วเอาปากแหลมๆ ของมันเจาะเข้าไปในสมองของแมลงสาบเพื่อเปลี่ยนระบบประสาทบางอย่าง ทำให้แมลงสาบไม่มีสติ ไม่ตาย ไม่เป็น ไม่อัมพาต เหมือนซอมบี้ ทำนองนั้น Big City Life! says: เย้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย C e y l o n says: แล้วก็ปล่อยสารไรสักอย่าง หลอกให้แมลงสาบเดินตามมันมาที่รัง เพราะว่ามันตัวเล็กกว่าแมลงสาบเลยเอามันมาตอนปกติไม่ได้ ต้องจิ้มหัวมันก่อน พอมาถึงรังแล้ว มันจะเข้าไปวางไข่ในกระเพาะแมลงสาบเพื่อให้ลูกๆ ของมันกินกระเพาะแมลงสาบเป็นอาหาร ก่อนที่จะฟักออกมา พอโตเต็มที่ลูกๆ ตัวต่อก็จะฉีกร่างแมลงสาบออกแล้วโบยบินขึ้นสู่ท้องฟ้า ฮิ้วววววววววววววววววว Big City Life! says: กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ใครก็ได้บอกให้ข้าวโพดหยุดทำสารคดีเรื่องนี้ที!!! กุกั๊วววววววววววววว T [] T~!!!!] ............................................ princess

October, 2008 2:17 AM | Add a comment | Read comments (12) | Permalink | Blog it